การแต่งงานตามสัญญา

"พรุ่งนี้มาหาพี่ที่บ้าน ให้เวลาถึงสามทุ่ม ถ้าเธอไม่มา คลิปนี้ว่อนเน็ตแน่"

เขาไม่คิดจะรัก แต่เมื่อเธอจากไป เขากลับไม่ยอมปล่อย เขาฉุดรั้ง ดึงเธอกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง พันธนาการเธอไว้ด้วยความรักในวันที่เธอไม่ต้องการ “แต่งแล้วจะหย่าเมื่อไหร่” สองขาที่กำลังก้าวเดินชะงักกึกกับคำถามที่ถูกโพล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีมรกตที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว “คะ?” เอ่ยถามซ้ำ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า “เธอคงไม่คิดจะแต่งงานกับฉันไปตลอดหรอกใช่ไหม” ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เจ็บไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว คล้ายกับถูกผลักลงไปในเหวลึก ใจวูบโหวงจนต้องขบริมฝีปากแน่นเพื่อดึงสติ เธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าต้องแต่งงานกับเขาไปตลอดชีวิต แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดเรื่องหย่าออกมาได้อย่างง่ายดายทั้ง ๆ ที่แต่งงานกันยังไม่ทันข้ามวัน “ค่ะ รินไม่คิดจะแต่งงานกับคุณไปตลอดหรอกค่ะไม่ต้องเป็นห่วง” ตอกย้ำว่าให้ตายยังไง รอยด์ก็คงไม่มีวันรักเธอ... ไม่แม้แต่...คิดจะรัก “งั้นก็ดี ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ ช่วยไปบอกพ่อให้ด้วยว่าเธออยากหย่า”

เพียงเพราะ ภัคพิญา ต้องการตอบแทนผู้มีพระคุณ เธอจึงตกปากรับคำแต่งงานกับ ปริภัทร์ "คุณมาทำอะไรที่นี่" ภัคพิญาเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าเสียงเรียบแววตาไร้ความรู้สึก พลอยทำให้เขาใจเสียไม่น้อย "ผมมาหาคุณ มารับคุณกลับบ้านของเรา" "เรา...บ้านของเราเหรอคะ" "ใช่ภัคบ้านของเรา" ร่างสูงจ้องมองใบหน้าสวยของเมียครู่หนึ่งแล้วเอ่ยประโยคต่อมา "กลับบ้านเราเถอะ" "บ้านของคุณไม่ใช่บ้านฉัน อีกอย่างฉันไม่มีบ้าน" หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆผ่อนออกมา "แล้วคุณก็ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว" "ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าคุณไม่กลับไปกับผม" เธอส่งยิ้มและส่ายหน้าน้อยๆ "คุณไล่ฉัน ฉันก็ออกมาแล้วคุณยังจะเอาอะไรอีกคะ" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ "เพราะหนี้ที่ครอบครัวผมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ยายของคุณไงภัค" เขาหาข้ออ้างที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ ในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่ต้องการเงินของเธอแม้แต่บาทเดียว สิ่งที่เขาอยากได้คือ 'หัวใจของภัคพิญา'เท่านั้น "ได้ฉันจะใช้หนี้ทั้งหมดให้คุณ แล้วถ้าหากคุณจะกรุณา ช่วยปล่อยฉันไป เหมือนที่ฉันเคยทำให้คุณได้ไหมคะ คุณปริภัทร์"

เด็กสาววัยยี่สิบปีใกล้จะจบมหาลัยครั้งแรกของเธอกับเจ้านายตัวเองด้วยความจำเป็น เขาเป็นผู้ชายที่เธอไม่ชอบขี้หน้าเอาซะเลย แต่ร่างกายกลับตอบสนองสวนทางกับความคิด

ความรักที่เริ่มต้นจากความผูกพันในวัยเยาว์ของจันทิมากับอาทิตย์ ในขณะที่เธอรักเขาอย่างมั่นคง ไม่สามารถตัดใจได้ แต่เขากลับทำร้ายหัวใจเธออย่างแสนสาหัส

"ณฉัตร" เจ้าของผับชื่อดัง จำใจรับ "นับดาว" หญิงสาวบริสุทธิ์มาเป็น 'ของขัดดอก' เพื่อชำระหนี้แทนแม่เลี้ยง เธอกลัวเขาจนตัวสั่น แต่ความใสซื่อกลับจุดประกายความสนใจในตัวเขาอย่างประหลาด เขาจ้างเธอเป็นเลขาฯ และใช้โอกาส 'เล็มเลีย' ความหวานจากริมฝีปากไม่ประสา จนเริ่มหึงหวงโดยไม่รู้ตัว คืนหนึ่ง... ความหึงที่ปะทุเมื่อมีชายอื่นจ้องมอง ณฉัตรที่เมามายจึงตีตราจองโดยที่เธอหยุดเขาไม่ได้ นับดาวโกรธและเมินเฉยใส่ แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมเปิดใจให้ตัวเองสักครั้ง เมื่อความสัมพันธ์ไปได้สวย ณฉัตรจึงขอนับดาวแต่งงาน แต่เธอปฏิเสธ ทำให้เขาโกรธจนไม่ยอมกลับบ้าน นับดาวเสียใจและกำลังจะไปบอกข่าวดีเรื่องลูก แต่กลับเจอภาพบาดตาจนเข้าใจผิดคิดว่าเขานอกใจ แม้จะเคลียร์ใจกันได้ แต่โชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อ "รมณ" ไม่ยอมให้ณฉัตรสมหวัง เธอทำร้ายนับดาวจนเกือบแท้งลูก ณฉัตรโกรธแค้นจนทำลายรมณทุกวิถีทางเพื่อปกป้องลูกและเมีย เขาเฝ้าดูแลนับดาวอย่างใกล้ชิดจนพ้นขีดอันตราย เรื่องร้ายผ่านพ้นไป ทั้งสองจึงกลับมาใช้ชีวิตอย่างปกติและตอกย้ำความรักด้วยการแต่งงานในที่สุด

เยี่ยฟาง มีใจให้กับพี่ชายข้างบ้าน จางซีเหอ แต่กลับถูก อี้เฟิง เจ้านายของตนบังคับให้แต่งงาน เขาเทียบไม่ติดกับพี่ชายหน้าซื่อของเธอแม้แต่นิด คนหนึ่งก็รัก อีกคนก็ว่าที่สามี แต่สุดท้ายจะเป็นอย่างไร เมื่อความจริงปรากฏว่าทั้งสองคนเป็นคนคนเดียวกัน

นางแอบรักเขามาตั้งแต่เด็ก ทว่าเขากลับมีใจรักพี่สาวของนาง หลันชิงเหอไม่คิดแย่งชิง กระทั่งตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่า ทั้งยังถูกเขาตราหน้าอย่างเกลียดชัง

ผู้หนึ่งรักแล้ว ทุ่มใจรักมั่น รักอยู่เช่นนั้นไร้เหตุผล.. ผู้หนึ่งเกลียดแล้ว ไม่คิดเปลี่ยนใจ ไม่มีเหตุผลใดมาหักล้างเช่นกัน..

การรวมตัวกันระหว่างนักสืบที่มีความสามารถเหนือกว่าคนวัยเดียวกันกับคนที่มีมันสมองระดับทั่วไปแต่ช่างสังเกต นี่คือการรวมตัวกันเฉพาะกิจของทั้งคู่โดยมีชีวิตของผู้คนจำนวนมากเป็นเดิมพัน