Novelas y relatos de กำจัดคนชั่ว

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องการตัวตนใหม่ และตั๋วเครื่องบินออกไปจากที่นี่”

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง

ในขณะที่ทุกคนในครอบครัวกำลังฉลองวันเกิดให้น้องสาว ฉันกลับถูกขังอยู่ในโรงงานร้างพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด น้องสาวจ้างนักเลงสี่คนมาทรมานฉันจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ทว่าฉันใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ คลานไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาสามี "ลี่อวิ๋นเจ๋อ ฉันบาดเจ็บสาหัส คุณรีบมาช่วยฉันที...อยู่ที่โรงงานไม่ไกลจากนี้เอง ไม่เสียเวลาคุณมากหรอก" เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันน่าสมเพชและอ่อนแรงของฉัน สามีกลับแค่นหัวเราะออกมา "สวี่ซือเหนียน ร้องไห้โวยวายไม่ได้ผล ก็เลยเริ่มบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจแล้วใช่ไหม?" "เพื่อที่จะพังงานวันเกิดของน้องสาว เธอถึงกับทำทุกวิถีทางเลยสินะ รีบเอาของขวัญกลับมาขอโทษน้องสาวเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก ปลายสายก็มีเสียงน้องสาวตะโกนเรียกเขาดังแว่วมา เขาไม่รู้เลยว่า ในวินาทีที่สายถูกตัดไป ฉันก็ไม่ต้องการการให้อภัยจากเขาอีกแล้ว และไม่รู้ด้วยว่า ศพส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้แพทย์นิติเวชผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาถึงกับต้องขมวดคิ้วและเบือนหน้าหนี... คือภรรยาที่เขาเกลียดชังมานานหลายปี

“ฉันต้องการให้คุณช่วยจัดฉากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวตก” ฉันพูดเสียงเบา “มันเป็นหนทางเดียวที่ฉันจะจาก ลูก้า โมเร็ตติ ไปได้” ผู้คนพูดกันว่าเขายอมสละบัลลังก์มาเฟียเพื่อฉัน พวกเขาเรียกเขาว่าเป็นผู้ชายที่เอาอำนาจมาแลกความรัก— ทายาทผู้หันหลังให้เลือดและทองคำ เพียงเพื่อแต่งงานกับเด็กเสิร์ฟจากสลัม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทำให้ทั้งโลกเชื่อใน “เรา” เขาสร้างอาณาจักรภายใต้ชื่อของฉัน ส่งดอกกุหลาบมาให้ฉันทุกเช้าวันจันทร์ และบอกกับสื่อว่าฉันคือผู้หญิงที่ช่วยกอบกู้ชีวิตเขา แต่ความรักไม่ได้หมายถึงความซื่อสัตย์เสมอไป ขณะที่ฉันกำลังหลงเชื่อในคำว่า “ตลอดไป” เขากลับแอบสร้างบ้านอีกหลังลับหลังฉัน— บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ของเล่น และลูกชายฝาแฝดที่มีดวงตาแบบเดียวกับเขา คืนที่ฉันหายตัวไป อาณาจักรของเขาก็ลุกเป็นไฟ เขากวาดล้างทั้งเมือง ติดสินบนรัฐบาล และฝังผู้คนทั้งเป็น เพียงเพื่อจะตามหาฉัน แต่ในวันที่เขาหาฉันเจอ ฉันก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว และผู้หญิงที่เขาเคยยอมตายแทนได้ ก็ไม่รักเขามากพอที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเขาอีกต่อไป

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

ในวันที่คนร้ายทรมานฉันจนตาย ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือน แต่สามีของฉัน มาร์ค — ยอดนักสืบชื่อดังของเมือง — กลับอยู่ที่โรงพยาบาลกับเอ็มม่า รักแรกของเขา เพื่อไปเป็นเพื่อนเธอไปตรวจร่างกาย สามวันก่อนหน้านั้น เขาบังคับให้ฉันบริจาคไตให้เอ็มม่า เมื่อฉันปฏิเสธและบอกว่า ฉันตั้งครรภ์ลูกของเราได้สองเดือนแล้ว แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที “หยุดโกหกซะ” เขาตะคอก “เธอมันเห็นแก่ตัว เธอแค่อยากปล่อยให้เอ็มม่าตาย” เขาจอดรถข้างทางบนทางหลวงที่มืดมิด “ลงไป” เขาสั่ง “เดินกลับบ้านเองซะ ในเมื่อเธอมันไร้หัวใจขนาดนี้” ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และถูกลักพาตัวไปโดยคนร้ายผู้เคียดแค้นเขา คนที่มาร์คเคยเป็นคนจับขังคุกด้วยตัวเอง เขาตัดลิ้นของฉันออก และด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม เขาใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาสามี คำตอบของมาร์คสั้นและเย็นชา “ไม่ว่าเรื่องอะไร การตรวจร่างกายของเอ็มม่าก็สำคัญกว่า! ตอนนี้เธอต้องการฉัน” คนร้ายหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “โธ่เอ๋ย… ดูเหมือนว่ายอดนักสืบจะเห็นค่าชีวิตของอดีตคนรักมากกว่าภรรยาปัจจุบันซะอีก” หลายชั่วโมงต่อมา เมื่อมาร์คมาถึงที่เกิดเหตุ เขาตกตะลึงกับสภาพศพที่ถูกกระทำอย่างทารุณ และโกรธแค้นจนด่าทอฆาตกรที่ทำร้ายผู้หญิงตั้งครรภ์ได้โหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ร่างที่ถูกทำร้ายจนจำไม่ได้ตรงหน้านั้น คือภรรยาของเขาเอง — คือฉัน

ฉันคืออิซา ลูกสาวของเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของซิซิลี ฉันเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก พ่อกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายไม่เอาไหนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฉันหมั้นหมายกับลูก้าทายาทตระกูลมาริโนที่กำลังเรืองอำนาจ แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะเลือกแหวนที่ถูกใจด้วยตัวเอง ฉันจึงไปเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลมาเฟีย เมื่อแหวนอัญมณีซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานปรากฏขึ้น ฉันก็ยกป้ายประมูลทันที แต่ยังไม่ทันที่ค้อนประมูลจะเคาะลง เสียงของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "เด็กบ้านนอกอย่างเธอ กล้าดียังไงมาแข่งแย่งของกับฉัน? สองล้าน! ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังอย่างแผ่วเบา ฉันหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีทอง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ ราวกับว่าลานประมูลแห่งนี้เป็นเวทีส่วนตัวของเธอ ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก ผู้ดำเนินการประมูลก็รีบเคาะค้อนปิดการขายอย่างลนลาน "ขายแล้วครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟียที่ได้ครอบครองแหวน 'หัวใจนิรันดร์' ที่เป็นไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ครับ!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะเริ่มคุกรุ่นในใจ "ประมูลยังไม่จบก็เคาะค้อนได้แล้วงั้นเหรอ? ที่นี่ชักจะไร้กฎเกณฑ์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง" โซเฟียหันขวับมา สายตาคมกริบราวกับมีด กวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "กฎเกณฑ์งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะแห้ง "ที่รัก ฉันคือโซเฟียน้องสาวในปกครองสุดที่รักของลูก้า ทายาทตระกูลมาริโน ที่นี่... ฉันนี่แหละคือกฎ!" ฉันอดขำออกมาไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ลูก้าคือชื่อคู่หมั้นของฉันพอดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายทันที "ลูก้า 'น้องสาวในปกครอง' ของคุณแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ เรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

ฉันใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของพี่สาวหลิวชิงชิงมาโดยตลอด—ผู้หญิงคนนั้นที่ตั้งแต่เล็กก็ถูกเหล่าทายาทของตระกูลมาเฟียอุ้มชูไว้ในฝ่ามือ เธอไม่รู้เลยว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เหมือนกับชาติที่แล้ว เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนหวานละมุน แล้วให้ฉันเลือกคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก่อน เพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนเอาใจใส่และใจกว้าง แต่ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธไปแล้ว ชาติที่แล้ว ฉันไร้เดียงสาและเชื่อไปว่าเธอหวังดีจริง ๆ ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เธอแนะนำให้—กู้สือเจิ้ง ทายาทคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเป็นอัมพาตจากการถูกซุ่มโจมตีครั้งหนึ่ง ฉันสละสิทธิ์ในการสืบทอดตระกูล กลายเป็นผู้ดูแลของเขา เป็นไม้เท้าของเขา และเป็นยาที่เขาใช้ต้านทานความโดดเดี่ยว ไม่ว่าฉันจะมอบความอบอุ่นให้มากเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอุ่นขึ้นได้ จนกระทั่งถึงวันงานเลี้ยงฉลองการตั้งครรภ์ของพี่สาวฉัน ความจริงอันโหดร้ายก็ถูกเปิดโปงออกมา เมื่อมือสังหารจากตระกูลศัตรูยกปืนเล็งไปที่ท้องของพี่สาวฉัน ชายที่หลายปีมานี้ไม่เคยลุกขึ้นยืนกลับยืนขึ้นมาได้อย่างเหลือเชื่อ เขาผลักฉันไปทางปากกระบอกปืนอย่างแรง กระสุนทั้งเจ็ดนัดยิงทะลุเข้าไปในมดลูกของฉัน ในวินาทีที่ฉันล้มลง ฉันเห็นเขาโอบกอดพี่สาวไว้แน่น ใช้ร่างของตัวเองบังให้เธอ รับกระสุนนัดสุดท้ายแทนเธอ ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้เข้าใจ เขาไม่ได้เป็นอัมพาต และก็ไม่เคยถูกตระกูลทอดทิ้งเลย เพราะพี่สาวเลือกคนอื่น เขาจึงแกล้งป่วย เพื่อไม่อยากแต่งงานกับฉัน “ขอโทษนะ หลิ่วถัง ฉันโกหกเธอ แต่ฉันไม่อาจปล่อยให้หลิ่วชิงชิงสูญเสียทายาทที่อยู่ในท้องของเขาได้” “หนี้ที่ฉันติดค้างเธอ ค่อยชดใช้ชาติหน้า” พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็กลับมาถึงวันที่พ่อให้พวกเราเลือกคู่แต่งงานอีกหน ครั้งนี้ ฉันไม่เลือกใครทั้งนั้น แต่พวกเขากลับอ้อนวอน ขอความรักจากฉันอย่างทุกข์ทรมาน

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

วันแรกของการเกิดใหม่ ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องของเผยหานเซียวผู้เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก นั่นก็เพราะในชาติที่แล้ว ฉันกับเผยจื่อโม่ลูกชายของเขา เป็นคู่แต่งงานไร้รักที่โด่งดังในแวดวงมาเฟียแห่งนิวยอร์ก เผยจื่อโม่คิดว่าฉันเป็นตัวการสำคัญที่ทำลายความรักระหว่างเขากับรักแรก และจงใจเดินเข้าไปในห้องของเขาตอนที่เขาโดนยาปลุกเซ็กส์ ดังนั้นตลอดแปดปีหลังแต่งงาน เขาจึงเมาหัวราน้ำอยู่ข้างนอกทุกคืนไม่ยอมกลับบ้าน แม้กระทั่งตอนที่ฉันคลอดลูกยากจนเจียนตาย เขาก็ไม่เคยเอ่ยถามไถ่เลยสักคำ จนกระทั่งพายุเฮอร์ริเคนพัดถล่ม นิวยอร์กได้รับผลกระทบจากคลื่นพายุซัดฝั่งจนเขื่อนกั้นท่าเรือพังทลาย เรือที่จะใช้อพยพเหลือที่นั่งเพียงที่เดียว ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาจะเก็บโอกาสรอดชีวิตนี้ไว้ให้ตัวเอง แต่เผยจื่อโม่กลับผลักฉันขึ้นเรือไปอย่างแรง “เธอไปซะ!” “ไป๋จิ้งชิว ฉันยกโอกาสรอดชีวิตนี้ให้เธอ… ชาติหน้าฉันไม่ต้องการให้เธอมาช่วย ฉันแค่อยากอยู่กับเว่ยหย่าซวน” วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ถูกม้วนกลืนหายลงไปในผืนน้ำทะเลอันมืดมิด ส่วนฉัน หลังจากได้รับความช่วยเหลือก็ถูกแก๊งศัตรูฟันจนตาย เขาไม่รู้เลยว่า ในคืนนั้นคนที่โดนยาไม่ได้มีแค่เขา แต่ยังมีพ่อของเขาด้วย… เจ้าพ่อมาเฟียเผยหานเซียว ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ตอนนั้นยาปลุกเซ็กส์เพิ่งจะออกฤทธิ์ เจ้าพ่อตระกูลเผยกำลังอดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างยากลำบาก ครั้งนี้ ฉันเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้าพ่อคะ ฉันมาช่วยถอนฤทธิ์ยาให้ค่ะ”