روايات وقصص ضمن ขย้ำรักเลขา

ม่ที่แทบไม่อยู่ติดบ้าน งานสังสรรค์คือสิ่งนางโปรดปราน ปล่อยให้เด็กชายอยู่กับความว้าเหว่ไร้คำปลอบขวัญ ความรักใดเล่าจะเท่าคำบางคำของผู้ให้กำเนิด แค่เพียงฝ่ามือลูบไล้ไปบนศีรษะเบาๆ ยามเสียขวัญมันยิ่งกว่ายาทิพย์ชั้นเลิศ...แต่ความเป็นจริงมันดูเลือนรางยากที่จะได้สัมผัส แบบนั้นเหลือไว้ก็แต่ภายในใจย้ำเตือนด้วยจิตริษยาจวบจนทุกวันนี้...

เขาหัวเราะสะใจ ไร้ความเมตตา ขณะกระหน่ำตะบันเด้าเข้าออกในช่องทางรักอย่างรุนแรงเร่าร้อน กระแทกกระทั้นทะลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีเบื่อ ทำจนเหงื่อผุดเม็ดในทุกรูขุมขน ทำจนเอ็นปูดโปนไปทั้งร่าง “อ๊า...อ้า...เสียว...เสียวค่ะที่รัก อูย ไม่ไหวแล้ว สาจะตายอยู่แล้วที่รักขา...ฮือ...”

ข์ทรมาน “ศิ…ศิทำเพื่อพี่นะ! พี่ไม่รู้หรอกว่านังนั่นมันชั่วร้ายแค่ไหน ต่อหน้าพี่มันเสแสร้งเป็นคนดี แต่ลับหลังมันเป็นแม่มด มันโขกสับด่าทอศิสารพัด พี่ไม่เคยรู้ใช่ไหม ใช่ไหม!” ร้องถามแล้วล็อกคอพริ้มเพราแรงขึ้น มีดเล่มบางที่ถืออยู่จ่อเข้าที่ลำคอของเลขาสาว มันบาดเนื้อหล่อนบ้าง แล้ว เลือดสีสดค่อยๆ ไหลรวมกับน้ำฝน เปรอะเปื้อนชุดสีขาวที่มอมแมมของพริ้มเพรา

คนตัวเล็กมือไม้สั้นเมื่อได้เห็นรูปและข้อความหน้าเพจนั้น บางข้อความก็กล่าวหาต่อว่าเธอรุนแรงเกินที่จะรับไหว นี่มันเป็นฝีมือของใครกัน //เลขาสาวใช้เต้าไต่จนได้ดี ยอมเอาตัวเข้าเพื่ออัพตำแหน่ง// //วันทำงานก็ยังอ่อยให้เจ้านายอุ้มเข้าห้อง อุ๊ย! เข้าไปทำอะไรกัน// //สงสัยอ่อยเจ้านายไปหลายท ่า ตื่นมาก็ดูท่าทางอิดโรย//

เมื่อถอนริมฝีปาก หญิงสาวก็ยิ้มให้เขาส่งผ่านคำว่ารักออกมา “อย่ายิ้มแบบนี้ แค่นี้ฉันก็ตกหลุมรักเธอจนเป็นบ้าแล้ว” “ก็รักสิ ฉันก็ไม่ได้ห้ามนี่ ท่านประธาน” “อืม...รักนะครับ คุณเลขา” เสียงหวานตอบรับงึมงำเท่านั้น เพราะมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับปากหวาน ๆ ที่เพิ่งจะบอกรักเธอไป

พูดคุยกับนักเขียน นิยายเรื่อง ขย้ำรักคู่หมั้น เดิมทีชื่อเรื่องว่า ขย่มรักยัยคู่หมั้น เป็นนิยายเรื่องแรกของนามปากกาซากิระ ทางผู้เขียนได้เขียนนิยายเรื่องนี้เอาไว้เมื่อ 8 ปีที่แล้ว ในตอนนั้นทางผู้เขียนเป็นแค่เด็กมัธยมต้น คิดแค่ว่าอยากจะลองเขียนนิยายสักครั้งในชีวิต จึ

“ไม่ค่ะ” “ฉันนับ 1 - 3 นะ ถ้าแกไม่หลีก โดนตบแน่ 1 2” หญิงสาวแสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วใส่ส้นสูงเหยียบเข้าที่เท้าของยัยเลขาหน้าเฉิ่มอย่างแรงโทษฐานที่กล้ามาขวางทางเธอ ผลัวะ!!!

อินทัชพลิกร่างภรรยาให้นอนหงาย อลิษาไม่ได้ขัดขืน มือทั้งสองข้างกุมบนอกซ้ายพร้อมร้องไห้ออกมา “เกิดอะไรขึ้น! เจ็บตรงไหนลิษาบอกพี่” “ฮึก ลิษาเกลียดพี่อิน” “ครับ?” “พี่อินใจร้าย ลิษาเกลียดพี่” “ลิษา พี่ไม่เข้าใจ”

ชลธิชาได้แต่กำหมัดแน่น รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ “คุณจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้ ชลลี่ไม่ยอมจบง่ายๆ แน่” ความเจ็บใจอีกทั้งเสียหน้าทำให้ชลธิชาสะบัดหน้าพรึ่ด แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเดินไปหยิบเช็คก่อนวิ่งออกไป

เขาบอกแล้วผายมือให้หญิงสาว “ได้ค่ะ” รอยยิ้มสดใสที่หวานจนหลายคนที่ไม่เคยเห็นต้องหันมองคุณเลขาอย่างช่วยไม่ได้ หนึ่งในนั้นรวมถึงวีรวัฒน์ที่นั่งอยู่บนรถที่กำลังขับผ่านด้วย