ขวัญรดาลูกแม่ค้า Mga Nobela at Kwento

ขวัญบูชาถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังคนเดียวมาตั้งแต่วันนั้น เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขัง นอกจากวิวแม่น้ำด้านนอกเธอก็ไม่เห็นโลกภายนอกแบบอื่นอีกเลย คุณเลขาชานนท์ทำหน้าที่นำอาหารมาส่งให้เธอทุกวันทั้งเช้า กลางวัน และตอนเย็น พูดคุยสุภาพแลดูใจดีแต่พอเธอขออนุญาตกลับห้องพั กที่จากมากลับถูกห้ามปรามให้เหตุผลแค่ว่าเจ้านายสั่งไว้แบบนี้ “เดี๋ยวหนู...เอาน้ำให้นะคะ” เห็นสีหน้าอิดโรยของคนที่กลับเข้ามาดูเหนื่อยๆ ขวัญบูชารีบเข้าไปที่ครัวจัดการเอาน้ำเย็นๆ รินใส่แก้ว

“ท่านแม่ทัพยกทัพกลับมาแล้ว อีกทั้งพาสตรีตั้งครรภ์กลับมาด้วย! คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเล่า!”

หมอคินกล่าวด้วยความมั่นใจ น้ำตาลพยักหน้า เธอเชื่อมั่นในความรักของหมอคินเช่นกัน แต่ความสุขของทั้งสองก็ไม่ได้ไร้อุปสรรค เพราะเรื่องราวความสัมพันธ์ของหมอคินกับลูกแม่ค้าขายขนมในตลาด เริ่มแพร่กระจายไปถึงหูของพ่อแม่ของเขา

“แต่แม่คะ นั่นมันของรดานะคะแม่ รดาไม่ขายหรอกค่ะ เพื่อนๆ จะต้องเอารดาไปเม้าท์แน่ๆ เลยค่ะ ว่ารดาตกอับถึงขึ้นขายของกิน” “แม่มีคนขายให้อยู่แล้ว ลูกไม่ต้องกลัวหรอก ตอนนี้เราต้องเก็บเงินไว้นะ ลูกเองก็ไม่ได้ทำงาน และแม่ก็ไม่ทำธุรกิจอะไรเลย มีแต่ที่ดินสองสามแปลงที่แม่ซื้อเก ็บเอาไว้เท่านั้น...เอ่อ...แล้วเรื่องลูกกับอินทัชล่ะเป็นยังไงบ้าง...พี่เขาไม่สนใจรดาเลยหรือไง...อีกทางหนึ่ง ถ้าลูกจับตาอินทัชได้ล่ะก็ แม่ว่าสบายไปทั้งชาติเลยนะรดา”

รินรดาหยุดตรงหน้าพาขวัญ ก่อนยกตะกร้าในมือขึ้นอวด “พี่เอาดอกไม้มาให้น้องขวัญ” พาขวัญค่อย ๆ ปล่อยมือจากเสื้อของพ่อ ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “ให้ขวัญเหรอคะ” “ให้ทั้งหมดเลย” “แล้วพี่รดาไม่เอาเหรอ”

พาขวัญวิ่งเข้าไปกอดผู้หญิงสูงวัยบนชายหาด แม่ของเธอเอง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอแม่ นานมากแล้ว คิดถึงแม่เหลือเกิน “ขวัญสบายดีไหมลูก” “สบายดีค่ะแม่” “แม่อยากมาอยู่กับขวัญจัง” เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยพูด กึ่งหยอกเล่น “แม่ก็มาอยู่กับขวัญสิคะ ขวัญคิดถึงแม่”

เสียงหวานดังแทรกขึ้นมา น้องขวัญยิ้มกว้างรีบวิ่งเข้าไปกอดเอวแม่ไว้แน่น “แม่มาพอดีเลยค่ะ” “ว่าไงคะสองคนพ่อลูก กำลังทำอะไรกันอยู่” “วันนี้เป็นวันแม่ค่ะ หนูมีการ์ดกับพวงมาลัยมาไหว้แม่ด้วย” น้องขวัญไม่รอช้าอวดพวงมาลัยและการ์ดที่เพิ่งทำเสร็จ

ขวัญพิชชาเดินนำรชตพัฒน์และเบญจวรรณผู้หญิงที่เขารู้จักและยังมีเด็กผู้หญิงอีกคนเดินตามเข้ามาแนะนำให้กับมารดาของเขาและพาขวัญได้รู้จัก “แม่ดาคะ พี่พาคะ นี่พี่เบญกับน้องแตงกวาที่ขวัญเล่าให้ฟังค่ะ” “เดินทางมากันเหนื่อยไหมจ้ะ” ลดาถามสองแม่ลูกที่เขาเคยได้ยินชื่อหลายครั้ งแต่พึ่งเคยเจอกันวันนี้

หน้าบานอยู่นี่แหละ “ซ้อมรำวงค่ะพี่ขวัญ ก็ที่แม่เป็นหัวเรือใหญ่จัดทำรำวงโบราณ หาเงินมาสมทบกับผ้าป่าไงจ๊ะ แม่กำลังคัดเลือกสาวสวยในหมู่บ้านมาเป็นสาวรำวง แม่เลยบอกให้หนูมาชวนพี่ขวัญไปซ้อมรำด้วย พี่ขวัญสวยที่สุด แถมยังมีตำแหน่งนางนพมาศปีนี้การันตีความสวยด้วย แม่บอกว่า พี่ขวัญต้องเป็นสาวรำวงที่ทำเงินได้มากที่สุดแน่ๆ” ประโยคสุดท้ายแก้วใจทำเป็นป้องปากกระซิบกระซาบ คิ้วเข้มของคนที่ฟังอยู่ใกล้เลิกสูง อารมณ์หวงของรักทำให้หน้าตาหล่อเข้มกลายเป็นหล่อดุ

พัชชาเดินทางมาหาขวัญลดาที่บริษัท ตามที่นัดกันไว้ วันนี้เธอตั้งใจจะไปไหว้แม่ที่วัดเพื่อบอกเล่าความรู้สึกดี ๆ ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ให้แม่ได้รับรู้ ใบหน้าหวานจึงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขตลอดทาง Rrr Rrr Rrr (ขวัญลดา : พาย... แกรอฉันแถวนั้นก่อนนะ ยัยดารานั่นยังไม่ยอ มกลับเลยเนี่ย เรื่องมากเรื่องชุดไม่จบไม่สิ้นสักที)