Novel & Cerita คุณหนูใหญ่

ก็อกก็อก " คุณหนูใหญ่เจ้าคะ คุณหนูใหญ่" " ใครมาเรียก นัวนั่วเจ้าไปดูสิ" นัวนั่วไปเปิดประตู บ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามา " คุณหนูใหญ่เจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

คุณหนูสวีมองสำรวจตนเองผ่านกระจกบานใหญ่ ใบหน้าแต่งแต้มสีสัน สวมชุด สวมเครื่องประดับเต็มยศราวกับจะออกไปงานเลี้ยงนอกเรือน “เชิญทุกคนอย่างที่คุณหนูบอกเจ้าค่ะ แต่บ่าวไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูต้องให้เชิญคุณหนูใหญ่ด้วย” บ่าวตัวน้อยทำหน้าบึ้ง นางไม่ชอบคุณหนูใหญ่ แม้สตรีผู ้นั้นจะพูดจาไพเราะ กิริยาเรียบร้อย แต่กลับชอบกดดันให้คุณหนูมอบของมีค่าให้ บางคราก็ผลักคุณหนู แล้วแสร้งว่าไม่ได้ตั้งใจ

หนึ่งปีต่อมา จวนสกุลโจวยามนี้ครึกครื้นไปด้วยญาติพี่น้องที่เดินทางมาเข้าร่วมพิธีปักปิ่นของคุณหนูใหญ่ ที่บัดนี้กลายเป็นสตรีที่งดงามและเพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติของสตรีที่เหล่าบุรุษต่างก็หมายปอง แม้จะล่วงเลยเข้าสู่วัยปักปิ่นแล้ว คุณหนูใหญ่สกุลโจวก็ยังไม่เคยคิด จะมอบไมตรีให้แก่บุรุษใดแม้จะมีหลายตระกูลให้แม่สื่อมาเจรจาขอหมั้นหมายก็ตามที

"ขอรับคุณหนูใหญ่" กล่าวจบคุณหนูคนงามก็เดินเชิดใบหน้างาม ก้าวออกไปโดยไม่สนใจใบหน้าตกตะลึงของทุกคนและผู้เป็นน้องสาว ที่มองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจนลืมเก็บอาการ

งคืน เปี๋ยเอ๋อลอบมองคุณหนูใหญ่ที่ยิ้มออกมาได้อย่างสบายใจเสียที นางก็พลอยรู้สึกโล่งใจไปด้วย นางเองก็ได้แต่หวังว่าทั่นฮวาหนุ่มผู้นั้นจะสนใจในตัวของคุณหนูใหญ่เช่นกัน เรื่องจะได้ไม่ยุ่งยากอย่างที่นางกำลังกังวล เพราะเท่าที่นางได้ยินมา คุณชายใหญ่เถียนซ่งผู้นั้น แ ม้จะมีรูปโฉมและสติปัญญาโดดเด่น แต่ทว่าที่ผ่านมาเขากลับไม่ชายตาแลสตรีใดเลย

"กรี้ดดดดดข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม ท่านพ่อท่านแม่ท่านต้องช่วยลูกนะเจ้าคะ ท่านต้องช่วยลูก หากข้าไม่ได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพข้าจะไม่แต่งให้ใครเด็ดขาด ฮือ ฮือ " เสียงกรีดร้อง คร่ำครวญของคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่ดังขึ้นทำให้บรรดาบ่าวไพร่ต่างหวาดกลัวจนหัวหด ใ ครในจวนแห่งนี้มีใครบ้างไม่รู้ฤทธิ์เดชของคุณหนูใหญ่ อันชุนลี่ ว่านางนั้นโมโหร้ายแค่ไหนข่าวลือที่ว่านางงดงามอ่อนหวานบริสุทธิ์ดุจดั่งน้ำค้างนั้นใช้ได้กับภายนอกจวนเท่านั้น

คุณปู่เซี่ยเล่าว่า “เรื่องนี้ปู่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ปู่รู้แค่ว่าตอนนั้นคุณหนูใหญ่มีความสุขมาก จู่ ๆ เธอก็อยากมีลูกสาวสักคนมาเล่นด้วย คุณหนูใหญ่ยังบอกด้วยว่าเพื่อนสนิทของเธอชื่อ...ชื่อว่าอะไรนะ ลูกชายของเพื่อนสนิทของเธอคนนั้นโตมากแล้ว ถ้าคุณหนูใหญ่ไม่มีลูกตั้งแ ต่ตอนนี้ก็คงจะไม่ทัน ไม่นานหลังจากนั้นคุณหนูใหญ่ก็ตั้งท้อง” คุณปู่เซี่ยนอนเป็นเจ้าชายนิทรามา 10 กว่าปีแล้ว ท่านจึงจำชื่อเพื่อนสนิทของคุณหนูใหญ่คนนั้นไม่ได้ “...”

ความเจ็บปวดทำให้เธอกุมศีรษะ ภาพแล้วภาพเล่าปรากฏขึ้น เด็กหญิงตัวเล็กถูกตบตี ถูกดุด่า ถูกบังคับให้ทำงานหนัก ถูกอดอาหาร ถูกโยนน้ำเย็นใส่กลางฤดูหนาว ถูกเหยียบย่ำราวกับสัตว์ เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเซียวเยว่หลันเช่นกัน คุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกง แต่เป็นเพียงบุตร สาวอนุ นางได้เป็นคุณหนูใหญ่เพราะเกิดก่อนเท่านั้น แต่มารดาและตัวเซียวเยว่หลันรู้ดีกว่าการเป็นอยู่ต่ำต้อยด้อยค่าเสียยิ่งกว่าสาวใช้ในจวน มารดาของนางชื่อซูหว่านหนิง เดิมเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของเซียวเจิ้งกั๋วบิดาของเจ้าของร่างเดิม

เธอหัวเราะเบาๆ “รอยปานรูปจันทร์เสี้ยวเป็นเครื่องยืนยันว่าฉันคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียง ครอบครัวของเธอ ฐานะของเธอ บ้านของเธอ และแม้แต่เขา กู้อี้เฉิน เป็นของฉันทั้งหมด และเพื่อป้องกันความผิดพลาด ฉันจ้างให้คนพาเธอมาขังไว้เพื่อทรมาน เป็นไงล่ะอาเยว่ รู้ความจริงแล้ วรู้สึกอย่างไรบ้าง” พูดจบคุณหนูใหญ่เจียงตัวปลอมก็หัวเราะร่วนด้วยความสะใจ

“คุณหนูเล็ก มีชื่อว่าอะไรเหรอคะ” “ผมก็ลืมบอกไปเลย ชื่อน้องไออุ่นครับ แม่อิ่ม” “ชื่อเพราะจังเลยนะคะ”