จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ Novels & Stories

เซียวอี้หลันวิ่งหน้าตั้ง หาทางเอาตัวรอดสุดชีวิต ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวประหลาดน่าตาน่ากลัวแบบนี้ นางจิ้งจอกสาวมือใหม่หยิบถุงใส่ของวิเศษมาเปิด ก่อนจะหยิบลูกแก้วสีฟ้าขึ้นมาร่ายเวทย์ “โอม... ด้วยอำนาจวิเศษของลูกแก้วล่องหน จงบันดาลให้ข้าหายตัวไปจากตรงนี้ ไปยังที่ปล อดภัยด้วยเถิด”

“ใช่ ข้ามีคันฉ่องวิเศษของเทพธิดานางหนึ่งบนแดนปัญจธาตุ คันฉ่องของนาง สามารถส่องคนตายให้ฟื้นคืนชีวิตกลับมาได้ แต่ข้าไม่แน่ใจ ว่ามันจะสามารถใช้กับจ้าวตงหยางได้หรือไม่” หญิงสาวนิ่งเงียบ จ้องมองชายชราตาบอด เขาเองก็เงียบเช่นกัน ทุกอย่างรอบตัวตกอยู่ในความเงียบ แล้วอยู่ ๆ อู๋อิงก็หัวเราะออกมา อย่างขบขัน เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ในร่างหมอดูตาบอด ถึงกับสะดุ้งตกใจ

สวี่เติ้งหย่วนแสยะยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากพร้อมกับพูดพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ความน่าทึ่งของฉันยังไม่หมดหรอก ฉันน่ะ... ข้ามเวลามาอยู่ในร่างของสาวน้อยฉินซูหลันพร้อมกับระบบมิติวิเศษ ระบบนั้นช่วยให้ชีวิตของฉันราบรื่นขึ้นมาก การมีอยู่ของมันทำให้ฉันเหมือนมีเพื่อนคู่คิด เหมือนม ีญาติสนิท เหมือนมีคนในครอบครัวคนหนึ่งที่คอยยืนอยู่เคียงข้าง ระบบมิติวิเศษช่วยฉันหาข้อมูลได้อย่างแม่นยำ และช่วยฉันผลิตสินค้าได้ด้วย"

เธอกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ จู่ ๆ แสงสีฟ้าจากคอนแทคเลนส์เปล่งประกายออกมา ดึงเธอเข้าไปในห้วงอีกมิตินึง โดยที่เธอไม่รู้ตัว. จิตวิญญาณของเธอได้เข้าไปในอีกมิตินึง ในยุคเก่าแก่สมัยโบราณของราชวงศ์จีน ในร่างหญิงสาวที่เต็มไปด้วยรอยแผ ล

ทันทีที่รู้สึกตัวเธอก็ถูกจับแต่งงานร่วมผูกผมกับบุรุษหน้าน้ำแข็งผู้หนึ่งแล้ว นับจากวันนั้นก็ผ่านมาหลายวันเอาไฉ่หงยังคงเอาแต่จิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หญิงสาวยุคปัจจุบันอย่างเธอตอนนี้ทะลุมิติย้อนกลับมาในอดีตแบบนั้นเหรอ เหลือเชื่อเกินไปแล้ว พนักงานสาวออฟฟ ิตที่ทำงานงกๆ ไม่มีเวลาแม้กระทั่งเข้าห้องน้ำจะทะลุมิติมาได้ยังไงหรือจริงๆ แล้วเธอทำงานหนักจนตาย

เมื่อขาดความยับยั้งชั่งใจ เท้าเล็ก ๆ จึงประสานการทำงานกับจิตสำนึกที่ขาดสะบั้นลงเป็นอย่างดี จ้าวหนิงอ้ายคือสตรีร้ายกาจที่นำพาหายนะมาสู่เศษเสี้ยวดวงจิตของนาง หากไม่ถูกกระทืบให้กระอักเลือดชั่วออกมาเสียบ้าง คงเป็นจ้าวนรกหญิงตัวปลอมกระมังที่มาสิงสู่ร่างจำแลงของตน ทางด้านผู้

ท้ายที่สุดเฉิงโจวชิงก็มองหลี่หยางจื่ออย่างชั่งใจ ก่อนเขาจะพยักหน้ายอมรับทุกการกระทำที่หลี่หยางจื่อได้พูดและแสดงให้เห็น "ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และจะไม่ตั้งคำถามอะไรกับเจ้าแล้ว ระบบสารพัดของวิเศษนี้คือเสี่ยวเฮยสินะ"

หญิงสาวทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า ร่างบางหอบหายใจอย่างแรงราวกับจะขาดใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ ร้านหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหนังสือเก่าๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนชั้น หลินเสี่ยวเหยาเป็นผู้มีพลังพิเศษ เธอมีพลังวิเศษสายมิติระดับ 2 ที่เธอเรียกว่า "มิติส่วนตัว" เ ธอสำรวจกองอาหารที่กักตุนไว้ในมิติของเธอ มันคงจะพอให้เธอประทังชีวิตไปได้อีกหลายเดือน

จื่อหานหันมองรอบตัวเห็นทั้งบ้าน ร้านค้าขนาดใหญ่ บึงน้ำ และป่าพันธุ์ไม้หลายฤดูอยู่ติดกัน “ไม่รู้เหมือนกัน เฟยเฟยเรียกมันว่ามิติ ที่ข้าวโตเร็วกว่าปกติเพราะฉันแอบเอาน้ำวิเศษตรงนั้นมาใส่ให้ เพราะงั้นข้าวที่หว่านใหม่ ไม่ต้องกังวลอะไรสักนิด แผลพวกนี้ก็ด้วย” “น้ำวิเศษ…วิเ ศษยังไง”

หลี่เลี่ยงหลิงให้ทุกคนดูอีกครั้ง เธอวาดมือเพียงครั้งเดียวเก้าอี้ตัวหนึ่งก็หายไป “วิเศษ!!! มันวิเศษมาก” หวงเว่ยหงราวกับกำลังฝันไป เขาพูดอะไรไม่ออกเลย ที่จู่ๆทายาทหญิงของตระกูลมีพรจากสวรรค์เช่นนี้