Novel & Cerita ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตาบอด

เพราะสตรีนางนั้นหาใช่สตรีที่รักแต่เพียงตัวนางเอง และสตรีนางนั้นก็หาใช่สตรีที่ไม่รักบุตรของนาง เพราะความจริงแล้วสตรีนางนั้น ก็เพียงแค่ไม่รักบุตร...ที่นางไม่ต้องการอย่างเขาก็เท่านั้นเอง

เพื่อยุติไฟสงคราม ข้าจึงทูลขอราชโองการให้ตนเองได้แต่งงานกับอูจิ่งสหายวัยเยาว์แห่งเผ่าสัตว์ป่า ในคืนเข้าหอ ราชันหมาป่าผู้เป็นสวามีพลอดรักกับข้ากลางทุ่งหญ้ากว้าง ผูกพันลึกซึ้งจนแทบไม่อาจแยกจากกัน ข้าเคยหลงคิดว่าอูจิ่งรักข้า ทว่าท้ายที่สุด กลับเป็นเขาเองที่นำทัพสัตว์ป่านับแสนนาย บุกเหยียบย่ำทำลายเมืองฉางอันจนย่อยยับ เขาบีบบังคับให้ข้าเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า เสด็จพ่อถูกฝูงหมาป่ารุมทึ้งกัดกิน ส่วนเสด็จพี่รัชทายาทถูกบั่นคอจนร่างร่วงหล่นจากหลังม้า พวกคนเถื่อนเหล่านั้นยังกระชากมงกุฎหงส์ของเสด็จแม่ ฉีกทำลายชุดคลุมหงส์ และหยามเกียรติพระนางต่อหน้าธารกำนัล จนทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล... อูจิ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใด “ฉินซู เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าความงามล่มเมืองของตนเ

มู่เยว่ฉีมองอย่างหวาดระแวง “ข้าไม่ได้เป็นคนเสแสร้ง ข้าไม่มีพี่ไม่มีน้องอีกทั้งยังไม่เคยมีเพื่อนสตรีจึงรู้สึกเหงามาก หากได้มีคนใกล้ชิดสนิทสนมเป็นหญิงสาวเช่นแม่นางมู่คงเป็นวาสนา” “ข้าไม่ชอบคบหากับสตรีเรื่องมาก”

“ข้าไม่ได้อยากเหมือนซูซินเพราะซูซินนางมีเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ข้าจะเป็นฟางหรงคนที่พี่จะต้องมองว่าข้าเป็นสตรีไม่ใช่บุรุษเหมือนแต่ก่อน” “ทำไมชอบข้ารึถึงอยากให้ข้ามองเจ้าเป็นสตรี” ต้าหานที่ไม่รู้เขาเป็นอะไรไปร่างกายแปลกไปหมด

สมกับที่เป็นสตรีของข้า! ....................................................................................................

“ข้า...ไม่ได้ชอบนาง” “หากไม่ใช่แม่นางเจียวเชินก็ได้ เจ้าลองนำเรื่องนี้ไปใคร่ครวญดูเถอะ” “เรื่องสตรีล้วนน่าปวดหัว ข้าไม่อยากใส่ใจเลยสักนิด”

"ไม่ค่ะ ฉันขอร้องเถอะนะคะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะบอส ฉันทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ผู้หญิงสวย ๆ มีเยอะแยะ บอสอย่ามาสนใจคนอย่างฉันเลยนะคะ" "แต่คนตาบอดมีความบกพร่องทางการมองเห็นแบบนั้นจะสู้คนปกติแบบฉันได้ไงล่ะ จริงไหม? ก็บอกแล้วไงว่าแอบคบกันก็ได้"

“คนเช่นข้าไม่ได้มองผู้อื่นที่สถานะความมั่งคั่งหรือชนชั้นอันใดเสียหน่อย” “และข้าจะมีใจรักให้แก่สตรีเพียงนางเดียวเท่านั้น ไม่รับอนุหรือนางเล็กๆอะไรเด็ดขาด” “ครอบครัวข้าเองก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องส่วนตัวของข้าด้วย”

นางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่หางตาให้เขาอย่างแผ่วเบา “ข้าไม่อยากให้ท่านต้องลำบากใจ ไม่อยากให้ท่านต้องทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อข้า และที่สำคัญ... ข้าไม่อยากให้แผ่นดินต้องลุกเป็นไฟเพราะสตรีตัวเล็กๆ อย่างข้า...”

ฉันเจ็บจนแทบสิ้นสติ แต่ก็ยังคงฝืนปกป้องเธออยู่ข้างหน้า เพราะฉันจดจำได้เสมอว่าเธอคือผู้หญิงที่หมิงเซวียนรักที่สุด ในชาตินี้ ฉันต้องทำให้เธอรอดชีวิตให้ได้ หมิงเซวียนจะได้ไม่ต้องเสียใจเพราะเธออีก