ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตาบอด Novels & Stories

เยว่เทียน “สมควรแต่งงานบ้าบออันใดกัน พวกเรายังไม่ได้เดินทางไปถึงจุดหมายที่วางเอาไว้ อีกอย่างข้าไม่คิดจะแต่งงานในตอนนี้ ข้ายังไม่พบสตรีที่ข้าพึงใจ การแต่งงานไม่ใช่ว่าจะแต่งกับผู้ใดก็ได้ หากแต่งกับสตรีที่ไม่ดีเข้ามาไม่ใช่ว่าข้าเป็นคนจุดไฟเผาจวนตัวเองรึ แล้วแบบนี้บ้านจะสงบสุข ได้เช่นไร หากหาคนที่ดีเช่นท่านแม่กับน้องสาวไม่ได้ ชาตินี้ข้าก็ไม่แต่งงาน” เยว่อัน

ใบหน้างามบูดบึ้งเมื่อไม่สมหวัง "ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าต้องปิดบังเรื่องนี้กับท่านทั้งสองด้วย ถ้าพวกเขารู้ว่าเจ้าถูกสตรีผู้นั้นรังแก บิดาไม่สนใจเหลียวแล พวกท่านทั้งสองย่อมไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่"

“ข้าเป็นบุรุษกลุ่มน้อยที่ไม่ชื่นชอบการมีสตรีหลายคน ทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยมีเลยสักคน ทั้ง ๆ ที่อายุอานามก็เลยผ่านเกินครึ่งชีวิตมาแล้ว อีกไม่กี่ปีก็คงเคี้ยวข้าวไม่ไหวแล้วกระมัง หากปีนี้อยากมีสตรีเคียงกายเฉกเช่นบุรุษอื่นย่อมนับว่าสมควร” สายตาวาววับของบุรุษที่บอกกล่าวความนั

นางทำตาแป๋ว “เตียงนี้มีมนตร์ดำ มันดูดวิญญาณข้าไว้ ข้าลุกเองไม่ไหวจริง ๆ ” “เจ้า!” เว่ยฉือเซียวอ้าปากค้าง เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นสตรีหน้าหนาเช่นนี้ “เร็วสิเจ้าคะ”

นางกระเง้ากระงอดอยู่ในอ้อมกอด “เจ้าต่างหากที่ไม่ยอมอดทนเพื่อข้า ข้ามิได้คิดจะมีสตรีอื่น ข้าอยากมีเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น เหอเจียอี”

สุ่ยหยินเหอไม่โต้ตอบกลับไปเพราะที่อีกฝ่ายกล่าวมาคือเรื่องจริง “เอาเถอะ! เป็นข้าที่จิตใจคับแคบเอง ข้าจะไม่แสดงทัศนะคติแบบนี้ต่อหน้าสตรีเป็นอันขาด” “ดีมากที่รู้จักปรับตัว…แต่เดี๋ยวก่อน! สตรีที่ว่าคือสตรีทั่วไปหรือสตรีที่อยู่ในใจแล้ว”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเกลียดความไร้อำนาจของตัวเองถึงเพียงนี้ ใบหน้าเย็นเยียบมืดครึ้มลง ก่อนเอ่ยเสียงพร่าแผ่วแทบเป็นกระซิบ “ข้าจะไม่มีวันให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกแล้ว” หากผู้ใดคิดจะแตะต้องก็ข้ามศพของเขาไปก่อนเถิด!

แม้ริมฝีปากของเขาจะขยับคล้ายกำลังเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอยู่ นางก็ไม่รับรู้ ไม่ได้ยินเสียงของสามีอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความคิดเดียวที่ปรากฏขึ้น ก่อนสติสุดท้ายจะดับวูบตลอดกาล ‘ชาตินี้ข้าให้อภัยท่าน ชดเชยความผิดที่ทำให้ท่านต้องทนอยู่กับสตรีที่ท่านไม่ได้รัก แต่ชาติภพใหม่ ขอสวรรค์ ได้โปรดเมตตา อย่าให้ข้ารักท่าน มอบหัวใจให้ท่านอีกเลย หากเป็นไปได้...อย่าพบเจอกันอีกเลยยิ่งดี’...

"ไม่ใช่" " ท่านถามว่าทำไมข้าถึงไม่มีลูกให้ท่าน งั้นข้าจะบอกท่านให้ชัดเจน ว่าไม่ใช่ข้าไม่ยอมมีลูกกับท่าน แต่เป็นเพราะท่านเองที่ไม่มีน้ำยา" หนานซื่ออึ้งจนพูดไม่ออก

“วันหนึ่งบุรุษผู้นั้นเอ่ยปากว่าอยากแต่งข้าเป็นภรรยา ข้ารู้สึกเหมือนตนเองกำลังโบยบินสู่ท้องฟ้ากว้าง อีกไม่นานข้าจะได้ไปจากครอบครัวที่ไม่ได้ไยดีต่อข้าเลย ข้าตอบตกลงโดยไม่คิดสิ่งใดอีก ผู้ใดจะรู้ว่าชายผู้นั้นขอให้ข้าเป็นเมียรอง มิใช่เมียเอกทั้งที่ข้าเป็นถึงท่านหญิง แม ้เป็นเช่นนั้นข้าก็ยังตอบรับคำขอของเขา เพราะคำพูดเพียงคำเดียว ท่านว่ามันน่าขันหรือไม่” “ท่านหญิง...”