ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตาบอด Mga Nobela at Kwento

นางเป็นสตรีแรกสาวยิ่งเห็นแววตาปรารถนาที่ปิด ไม่มิดคู่นั้นมีหรือจะอ่านไม่ออก “สตรีที่งดงามและสูงส่งเช่นเจ้า... ไม่สมควรต้องมาหลั่งน้ำตาให้บุรุษตาบอดผู้นั้นเลย หว่านอี๋”

จินเยว่อดเคืองไม่ได้ “ต่อให้ข้าโดนฤทธิ์ยาแต่สติข้าไม่มีวันเลอะเลือน ข้าไม่มีทางแตะต้องสตรีอื่นที่ไม่ใช่เจ้าแน่นอน” จื่อหานเอ่ยคำหนักแน่น

“องค์หญิง… ยาปลุกกำหนัดนี้แรงเกินไป อาจทำให้เราไม่อาจควบคุมสติและหากนางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอเกินต้าน เกรงว่านางอาจบาดเจ็บ-” วาจายังไม่ทันขาด อัลตันฮวาก็ตัดขึ้นแทรก ดวงตานางฉายแววประกายแข็งกร้าว “นั่นแหละที่ข้าต้องการ” “แต่—”

“ข้าเป็นบุรุษคำไหนคำนั้น ไม่เคยคิดโกงใคร ไม่เหมือนสตรีปากหวานใจคด จิตใจโหดเหี้ยม!” เดี๋ยวนะ...นี่เขาชี้แจงหรือต้องการแกล้งหลอกด่านางกันแน่ นางเป็นสตรีปากหวานใจคดเมื่อไหร่กัน นางไม่เคยเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเสียหน่อย

20 นี่เธอท้องงั้นเหรอ สัญชาตญาณความเป็นหมอทำให้พอจะเดาออกว่านี่อาจเป็นปัญหาส่วนตัวที่คนไข้ไม่ต้องการเปิดเผย เขาจึงปิดกระดานบันทึกอาการลงพลางเอ่ยขอร้องสั้นๆ ก่อนจะเลี่ยงเดินจากไป

‘ช่างมากเล่ห์นัก บุรุษผู้นี้ ปฏิเสธข้าแล้วยังเอ่ยขอโทษในความผิดของตนต่อได้ทันที’ “ข้าเป็นเพียงสตรีจากต่างแคว้น มีสิทธิ์อันใดโกรธเคืองแม่ทัพแห่งแผ่นดินได้เล่า”

‘ปีศาจฟู่ท่านอธิฐานสิ่งใดกันนะ’ ‘ชั่วชีวิตนี้ข้าฟู่หลางเทียนไม่เคยอธิฐานใด ๆ ในวันนี้ข้าปรารถนาเพียงว่าในวันข้างหน้าไม่ว่าข้าทำสิ่งใดกับนางขอให้นางอย่าโกรธรึเกลียดข้าเลย ขอให้นางใช้ชีวิตดี ๆ และมีความสุข’ ดวงตาคมเปิดขึ้นก่อนจะหันมามองสตรีตัวน้อยด้านข้าง ดวงตาจ้อง สอดประสานสายลมเย็นประทะ นภาประดับพลุดอกไม้ไฟสว่างไสว สรรพสิ่งรอบกายคล้ายหยุดหมุน

เนื้อความในนั้นทั้งเหยียดหยามดูถูก หล่อนรู้กาญจนาย่อมไม่มีวันให้ผู้หญิงคนอื่นได้ขึ้นเป็นเมียแต่งแน่!

“ปล่อยข้า ข้าทำเองได้ ถึงข้าตาบอดก็ไม่ต้องการให้ใครมาเวทนาช่วยเหลือ” “เอ๊ะ ท่านนี่เป็นคนเช่นไร ก็บอกว่าไม่ได้ปรนนิบัติท่านเพราะเรื่องตาบอดอย่างไรเจ้าคะ” ไป๋เฉินเซียงโต้กลับ มือเรียวเกาะเอวหนาไว้แน่น

ฮวาอิงหัวเราะ “เจ้าก็พูดไป ข้าเพียงอยากดูเหมือนสตรีธรรมดา ไม่ใช่องค์หญิงที่ต้องคอยระวังภัย”