ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตาบอด Novels & Stories

หลี่เกอเอ่ย “แล้วผู้ใดว่าเป็นสตรีจะช่วยเหลือผู้อื่นไม่ได้กันเจ้าคะ อีกอย่างยามนี้ข้าก็เป็นถึงองค์หญิง ยศศักดิ์ยังไม่สูงส่งพออีกงั้นหรือ เพียงเท่านี้ข้าก็รับแทบไม่ไหวแล้วล่ะเจ้าค่ะ โดนผู้คนนินทาว่าร้ายแทบทุกวัน”

ชางอวี่ยกมุมปากน้อยๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ที่ข้ามาวันนี้ก็แค่อยากจะมาบอกลาเท่านั้น เพราะว่าตลอดมาข้ามีเพียงอาเจ๋อ ดังนั้นจึงไม่มีสหายที่เป็นสตรีเลย หากจะมีที่คุ้นเคยกว่าใครก็มีเพียงคุณหนูรองเฉียนเท่านั้น" เฉียนซูเหยาไม่ได้ตอบอะไร หากรับฟังอย่างนิ่งสงบ "ข้าไม่คาดคิดเช่นกันว

ซิ่วอิง เป็นคนยุคปัจจุบันด่านางเอกในนิยายจีนโบราณที่รักเขาข้างเดียว ถูกหลอก จับตัวไป พระเอกไม่ไปช่วย ในใจของนางเอกก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง ท้ายที่สุดนางตัดสินใจ ปลิดชีวิตตัวเอง ซิ่วอิงขว้างนิยายเล่มนั้นทิ้งโยนลงถังขยะ ไม่รู้ว่าเวรกรรมใดอายุยี่สิบห้าทำให้ซิ่วอิงอายุสั้นประสบอุบัติเหตุ ทำให้จิตย้อนเข้าไปสิงร่างของนางเอกนิยายที่เธอด่าว่าโง่

'หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอเป็นฝ่ายปล่อยมือ ข้าไม่ขอรักบุรุษไร้ใจผู้นี้อีก ขอให้ข้ามีความสุข สมหวัง และมีชีวิตที่เป็นของข้าเอง มิใช่เพื่อใครคนอื่นอีก'

"ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าสมควรตาย แต่เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าขอร้องคุณหนู ได้โปรดคืนลูกให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ" ระหว่างที่พูด นางก็เริ่มตบหน้าตัวเองไปด้วย ข้าจ้องนางด้วยสายตาเย็นชา "อยากตายก็ไสหัวออกไปตายข้างนอก อย่ามาทำให้ดินของจวนตระกูลเจียงต้องแปดเปื้อน"

จากนั้นก็รีบสาวเท้าออกไป "หลานรักของข้า เจ้าอย่าได้ใส่ใจเลย ข้ากับมารดาเจ้ารักเจ้าก็มากพอแล้ว คนตาบอดเช่นนั้นปล่อยไปเถอะ" ท่านย่าปลอบใจนาง

หญิงสาวร้องขออย่างน่าสงสาร “นังโง่เงียบซะ ข้าไม่ต้องการให้สตรีไร้ค่าเช่นเจ้ามาร้องขอชีวิตให้” เฮ่อหลูเค่อตวาดออกมาเสียงดังด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

“นี่ หน้าตาข้าดูไม่ได้ถึงเพียงนั้นเลยหรืออย่างไรกัน” “หืม” “ข้าเป็นเพียงสตรีที่เผลอตัวเผลอใจให้หลี๋อ๋องก็เท่านั้นไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเสียหน่อย สตรีไร้มารยาเช่นข้าหรือจะเป็นที่ชื่นชอบของบุรุษ”

ความจริงจูเอ๋อก็มิได้อัปลักษณ์ขนาดนั้น นางก็แค่อวบและเตี้ยนิดหน่อย แม้จะดำแต่ก็ไม่เท่ากับเจ้าหลี่ต้า ใบหน้าก็ไม่ได้มีสิวมากมายเท่าสหายนาง “…” ***

หยางหย่วนเฟิงตกใจรีบผลักองค์หญิงออกจากตัว “ทำไมจะไม่ได้ ข้าเป็นสตรีที่ปักปิ่นแล้ว ข้าโตแล้วไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว อะไรที่สตรีโตๆมีข้าก็มี” นางยืนแอ่นอกพูดอย่างภูมิใจ