ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง นิยาย & เรื่องราว

“อีเอม!!” “ดิฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ นี่มันชีวิตของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ ดิฉันจะอยู่ที่นี่ เพื่อให้ใครบางคนอกแตกเล่น ฉันจะเป็นบทลงโทษของคุณเอง!!!”

ฉันยังมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง ลองเสี่ยงดูสักครั้ง บางทีมันอาจจะคุ้มนะ

"ข้าจะไม่รักใครอีก จะไม่ให้ใครมากำหนดชะตาแทนข้า ข้าจะเลือกลิขิตชีวิตของข้าด้วยตัวเอง และข้าจะละทิ้งความน่าละอายของตนเอง" ช่วงเวลานั้นเอง ฟ้าผ่าดังครืน เปลวสายฟ้าพาดผ่านขอบฟ้าแหลมคม คล้ายเป็นดาบของสวรรค์ที่ผ่าเส้นทางของโชคชะตา เสียงระฆังดังก้องจากหอเจดีย์ด้านตะวันตก ขับไล ่วิญญาณมิให้ตกสู่เหวนรก

่างอิสระได้ลิขิตขีดเขียนเส้นทางชีวิตด้วยตัวเองอย่างน้อยชีวิตที่เลือกเองแม้จะลำบากและไม่สุขสบายเท่ากับอยู่ใต้ปีกนันท์ธเดชภาคย์แต่มันก็คือสิ่งที่เขาเลือกเองจะทุกข์จะสุขอย่างน้อยก็เป็นคนเลือกเองอย่างที่ว่ากันว่า ‘คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก’ ทุกวันนี้ทุกข์สุขล้วนเป็นคนเหล่านั้นที่ห ยิบยื่นมาให้ข้าวแดงแกงร้อนล้วนเป็นบุญคุญใหญ่หลวงไม่รู้ว่าชาตินี้เขาจะสลัดบุญคุญมากมายที่แบกมันไว้บนบ่าออกไปได้ตอนไหนจะก้าวเลือกทางเดินไปทางไหนก็ไม่ได้ได้แต่ยืนอยู่กับที่รอคอยให้เจ้าชีวิตปลดเปลื้องพันธะเหล่านั้นออกเอง

ฉันจะหนีไปจากนรกแห่งนี้และใช้ชีวิตที่เป็นของตัวเอง มีสติ และเป็นอิสระ ฉันจะตามหาชีวิตที่เป็นของฉันจริงๆ และได้รับความรักและความเคารพที่ฉันคู่ควร ฉันทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

นัยน์ตาหงส์เบิกกว้าง “ที่แท้สวรรค์ให้โอกาสข้าเพราะท่านเองหรือ” หลานอี้ซินเลิกคิ้ว “สวรรค์ไม่ได้ลิขิตชีวิตเรา เป็นเราต่างหากที่เลือกลิขิตชีวิตตนเอง”

"อย่าเลยค่ะ คำสาบานมันศักดิ์สิทธิ์คุณรู้ไหม" "ผมมั่นใจว่าผมทำได้" "แต่ฉันไม่มั่นใจ ฉันให้โอกาสคุณกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่คุณก็เป็นคนทำลายมัน คุณเรวทัตคะ คุณกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่คุณชอบเถอะ ปล่อยให้ฉันได้มีชีวิตของตัวเอง"

แต่โชคชะตาที่ผมลิขิตเอง เดินไปชนกับเธอเอง มันทำให้จุดเริ่มต้นของเราเกิดขึ้น โชคชะตาฟ้าลิขิตเหรอจะสู้โชคชะตาที่เรากำหนดเอง! -The end - ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆ ที่สนับสนุนกัน ไว้เจอกันเรื่องหน้านะค่า

“หม่อมฉันไม่รู้มาก่อนเลยเพคะ เช่นนี้คงเป็นเพราะฟ้าลิขิตโดยแท้อย่างที่พระองค์กล่าว” “ว่านชิง แม้เรื่องที่เจอเจ้าจะเป็นฟ้าลิขิตแต่ตอนนี้ที่ข้าต้องการเจ้า ล้วนเป็นข้าที่ลิขิตชีวิตตัวเอง”

็ทำให้ผมได้รู้ใจตัวเองแม้จะรู้ในวันที่สายเกินไปแต่มันก็ดีกว่าที่ไม่รู้เลย มันเหมือนกับเป็นพรหมลิขิตที่ผมไม่คิดว่ามันจะมีจริง ผมคิดเสมอว่าชีวิตคนเราเราลิขิตเองได้ไม่ต้องไปหวังพึ่งสิ่งที่มองไม่เห็นแต่เรื่องของผมกับเธอผมมั่นใจว่ามันคือพรหมลิขิต ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าอนาคตขอ งผมกับเธอมันจะเป็นยังไงแต่ผมก็จะทำวันนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่คนเลวๆ อย่างผมจะทำได้ ต่อให้วันข้างหน้าตาผมจะบอดขึ้นมาจริงๆ ผมก็จะไม่เสียใจเพราะผมได้ทำดีที่สุดแล้ว