ซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม Novels & Stories

เสียงอุทานฟังแทบไม่เป็นคำพลันดังออกมาทันที ซาลาเปาที่ใช้แป้งขาวทำเนียนนุ่มไม่สากระคายคอเลยสักนิด แถมเนื้อหมูสับด้านในก็ชุ่มฉ่ำหอมกลิ่นเครื่องเทศอีกด้วย ชายหนุ่มพลันกัดคำหนึ่งชมคำหนึ่งอยู่อย่างนั้น ไม่นานก็กินหมดลูก “แม่เจ้าเอ้ย แค่ซาลาเปานี่ก็เหนือกว่าที่ร้านในตำบ ลขายแล้ว ได้กินแบบนี้ทุกวันให้ข้าทำงานเปล่าๆ ก็ยังได้”

หลินซีเหยาตอบเสียงเบาหวิว สายตาจับจ้องไปที่หัวไหล่กว้างและกล้ามเนื้อแน่นปึ้กของท่านอ๋อง ในสายตาที่พร่ามัวและบิดเบี้ยวของคนเมายาโด๊ป หัวไหล่กลมมนนั้นดูขาวผ่องและน่ากัดกิน เหมือน “ซาลาเปาไส้หมูสับลูกยักษ์” ที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุย “ซาลาเปายักษ์... ง่ำ!”

เจียงหยูหยางพูดไปทั้งๆ ที่ยังมีซาลาเปาไส้เนื้ออยู่เต็มปาก รสชาติของแป้งนุ่มอบอวลไอน้ำอุ่นผสมปนเปเข้ากันกับเนื้อสับชุ่มฉ่ำ ความอบอุ่นที่หาไม่ได้บนยอดเขาหนันซานมารวมอยู่ในปากเขาแล้ว "หยูหยางค่อยๆ กิน มีอีกตั้งมาก ถึงหมดแล้วหากท่านยังอยากกินอีกข้าก็ทำให้ใหม่ได้

ซาลาเปาไส้ผักกาดขาวผัดเนื้อบ๊วยช่วยทำให้เจริญอาหาร ไม่หวาน ไม่เลี่ยน ทั้งยังย่อยง่าย ท่านป้าอย่าเพิ่งรีบทานเนื้อเยอะนะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นจะปวดท้องเอาได้ เจียวเจียวจะให้คนส่งอาหารให้ท่านป้าทุกเช้า ขอให้ท่านป้าหายไว ๆ เจียวเจียว อ่านจบใบหน้าหล่อเหลาก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ พึมพำออกมาลำพัง “นางช่าง...” “นางช่างน่าเอ็นดูใช่หรือไม่ แม่เองก็คิดเช่นนั้น” มุมปากยกสูงก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ นางช่างน่าเอ็นดูอย่างที่มารดาคิด ลับหลังเขานางน่าเอ็นดูนัก จากนั้นก็พับจดหมายของนางยัดใส่อกเสื้อแล้วตอบมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

สิ้นเสียงของอีกฝ่าย คิงส์ตันก็ดึงรั้งเสื้อสายเดี่ยวสีขาวลายดอกไม้พร้อมกับบราไร้สายลงไปอยู่ใต้ราวนม โชว์ก้อนซาลาเปาขาวอวบน่ากิน ลิ้นอุ่นโลมเลียเม็ดสีหวาน มือทำหน้าที่บีบเคล้นสองเต้าอวบเต็มฝ่ามือ ละเลงก้อนกลมทั้งสองข้างสลับกันจนชุ่มไปด้วยคราบน้ำลาย

รสชาติเผ็ดเปรี้ยวกำลังดี ความเด้งนุ่ม และหวานที่ปลายลิ้น ทันทีที่รสชาติมากมายตีกันอยู่ในโพรงปากเถ้าแก่เจ้าของร้านซาลาเปาถึงกับเบิกตากว้าง ยกมือปิดปาก ก่อนเอ่ยออกมาว่า “อร่อยมาก!! อาหารอะไรกันเหตุใดถึงได้มีรสชาติเลิศล้ำขนาดนี้!! แม่หนูเจ้าขายหรือไม่ลุงยินดีซื้อทั้ งหมด!!”

เด็กชายไม่ตอบ แต่ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาอย่างทะนุถนอม เมื่อคลี่ผ้าออก กลิ่นหอมฉุยของแป้งนึ่งและเนื้อหมูสับปรุงรสก็ลอยฟุ้งแตะจมูก ซาลาเปาไส้หมูสับ ลูกขาวอวบ เนื้อนุ่มฟู ยังมีควันร้อนๆ ลอยกรุ่นออกมา

ลิ้นร้อนระรัวใส่เม็ดบัวสีหวาน ฟ้าใสร้องครางหงิม ๆ เหมือนลูกแมวขี้อ้อน ฝ่ามือใหญ่บีบเค้นลูกซาลาเปาจนขึ้นเป็นก้อนเนื้อ ทั้งมันเขี้ยวและอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งลูก “ชอบไหมครับ” “ชอบ” ได้คำตอบแล้ว พายุจัดการลงลิ้นละเลงลูกกลม ๆ สีขาวต่อ ซาลาเปาใบใหญ่สองลูกที่กองตร งหน้าถูกเขาแทะโลมจนแทบไม่มีพื้นที่สีขาวอีกแล้ว

ชายหนุ่มตะลึงงันในความสวยงามและรูปทรงของเจ้าซาลาเปาคู่งามของหล่อนอย่างเกินคาด ผิวเต้าขาวเนียนละเอียดอมชมพู จนทำให้เขาแทบอดใจไว้ไม่ไหวที่จะลองลิ้มชิมรสหวานของมัน

ห็นซาลาเปาสีขาวราวกับก้อนเมฆ นางดีใจเหลือเกินไม่คิดว่ามันจะฟูได้ขนาดนี้ นางค่อย ๆ คีบออกมาจากหม้อจัดใส่จานเพื่อนำไปให้อี้เฟิงกับนางอวี่เฉินได้ชิม กระนั้นสาวใช้ในครัวต่างพากันกลืนน้ำลายอยากลิ้มลองก้อนสีขาวที่อยู่ในหม้อนึ่งนั้นเหลือเกิน อวิ๋นหลิงมองครู่เดียวก็พอเข้าใ จ คีบใส่จานอีกใบก่อนจะยื่นให้แม่บ้านโม่ชิงได้ลิ้มลอง