ทิ้งฉันได้ อย่าร้องไห้ก็แล้วกัน Novels & Stories

เฌอรีนกำริมฝีปากตัวเองแน่น ไม่ตอบอะไร มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นคำตอบแทน “ไปแล้วนะ....อย่าร้องไห้ พี่ไม่อยากทำหนูร้องไห้บ่อย ๆ” “อื้อ...ไม่ร้องแล้ว” “บ๊ายบาย”

วรางคณาพูดไปสะอื้นไปจนตัวโยน “ร้องไห้ออกมาเถอะ ร้องให้พอ แล้วต่อจากนี้ไป ไม่ต้องร้องแล้วนะเดี๋ยวคุณทวดรู้ท่านจะไม่สบายใจ”

“ตกลงค่ะ” “นี่เลิกร้องไห้ได้แล้วคนขี้แย ผมอยากเห็นเพื่อนของผมยิ้มอย่างมีความสุขมากกว่านะ”

มุนิน~ปล่อยๆนินปล่อยผมพี่ธันย์คุณธันย์ ธันย์~เก็บปากไว้ร้องบนเตียงเถอะมุนิน ,👉อืมมสนุกไหมคะแอดมาต่อให้แล้วนะเม้นมาคะถ้าอยากอ่านต่อ✌️👇😋

ยิ่งอิมพูดมันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอ่อนแอจนน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันต้องทำยังไงวะอิมต้องทำยังไงถึงจะลืมเสือได้ ฮือออ ฉันไม่อยากรู้สึกอะไรกับเขาอีกแล้วแต่ฉันก็ทำไม่ได้ ฮือออ แกช่วยฉันหน่อยสิช่วยฉันคิดหน่อย" ฉันหมดความอดทนแม้จะไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาก ็ตาม "แกอย่าร้องไห้ดิแกร้องฉันก็จะร้องตามแล้วนะ ฮือออ"

เจ้าของร่างขวัญเสียกล่าวทั้งน้ำตา เนื้อตัวก็ยังสั่นเทา "ไม่ทิ้งไปไหนทั้งนั้นแหละ เลิกร้องไห้ได้แล้ว" "ฮึก!ๆ มันหยุดไม่ได้"

“เออ ตามใจ แต่อย่ามาร้องไห้ตอนเดินขาถ่างก็แล้วกัน” เตือนแล้วนะ!

“แต่พี่รัก….” “อย่าพูดว่ารักมันให้ผมได้ยิน อย่าร้องไห้เพราะมันให้ผมเห็นอีก” “อึก~” ครั้งนี้ฉันแสร้งทำเป็นพยายามหยุดร้องไห้

"อืม" ฉันยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ฉันพยักหน้าพร้อมกับยันเก้าอี้ข้างๆ และทิ้งตัวลงนั่ง

“แกล้งสิ แกล้งต่อไป!” “ร้องไห้ให้ดังกว่านี้หน่อยสิ ถ้ามีน้ำตาอีกสองหยดคงจะดีกว่านี้หน่อย”