روايات وقصص ضمن ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา

แม่ทัพผู้นั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะสั่งให้ทหารที่ติดตามเขานั้นเข้าไปจับตัวไป๋ลู่ “ข้าคือฮูหยินของท่านโหว เจ้ากล้าทำเช่นนี้โดยไม่ได้รับคำสั่งจากเขาอย่างนั้นหรือ?”

หยวนเชียวหลางสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขอรับ ว่าแต่เรื่องนี้ท่านแม่ทัพ จะให้ข้าน้อยไปแจ้งแก่ฮูหยินด้วยหรือไม่ขอรับ”

จวินเหิงกล่าวเตือน เมื่อเห็นฮูหยินตนเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง “เช่นนั้นก็ท่านแม่ทัพ เช่นนี้ถูกใจหรือไม่” “ละ… แล้วเหตุใดไม่เรียกท่านพี่เช่นทุกครั้ง” จวินเหิงท้วงเสียงติดขัด ซ้ำเขายังไม่กล้าหันมองหน้านางด้วย

“อืม” “แต่…แต่ท่านคือฮูหยินจวนแม่ทัพนะเจ้าคะ” อันฉียิ้มบาง “แล้วอย่างไร” “สตรีสูงศักดิ์ที่ไหนออกไปเปิดร้านกันเล่าเจ้าคะ!”

เสียงทุ้มเอ่ยพรางยิ้มกว้างให้หญิงสาว "ท่านแม่ทัพ เยี่ยนฝาง ข้ามารับแล้ว~" เสียงตะโกนมาแต่ไกลของจื่อหาวเรียกความสนใจของทั้งคู่ แต่คำพูดของท่านแม่ทัพเมื่อสักครู่กลับดังก้องในหัวของหญิงสาวซ้ำๆไม่หยุด .

ตั้วตั้วถามเจ้านายสรรพนามแต่ก่อนเรียกคุณหนู ยามนี้เจ้านายออกเรือนแล้ว จึงเรียกฮูหยิน "รอท่านแม่ทัพกลับมาก่อนค่อยจัดโต๊ะสำรับ" ในตอนนั้นเขาบอกกับนางว่าจะกลับมากอินอาหารเย็นด้วย

“หน้าตาของเจ้าสะสวยใช้ได้ มิน่าเล่าหลิงเหยียนถึงได้พาเจ้าเข้าจวนมาด้วย เห็นทีคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วกระมัง” “ฮูหยิน” แม่ทัพหนุ่มเรียกหญิงวัยชราเสียงเข้ม ก่อนหันไปมองหน้าฮูหยินของตัวเอง

ได้ยินดังนั้น พ่อบ้านก็มีสีหน้าดีขึ้นและรีบพูดต่อ “บ่าวอยากรบกวนฮูหยิน ช่วยดูแลท่านแม่ทัพขอรับ” “ให้ข้าดูแลท่านแม่ทัพ? ทำอย่างไรเล่า? ปกติเขาไม่เคยเรียกพบข้าด้วยซ้ำ”

ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงทีหนึ่ง แล้วถึงกลับเอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย “จวนแม่ทัพข้าอบรมดี ในฐานะที่เป็นหลานสาว จะกตัญญูต่ออาสะใภ้ก็สมควรแล้วมิใช่หรือ?”

คำพูดนั้นทำหลิงเซียวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ นางไอเบา ๆ กลบเกลื่อนไอ้คนชั่วนั่นทำให้นางขายหน้าอีกแล้ว “เขาพูด… แบบนั้นจริงหรือ?” กุ้ยหนิงพยักหน้าแรงราวกับกลัวนางไม่เชื่อ “จริงเจ้าค่ะ แถมยังสั่งให้พวกบ่าวทำอาหารบำรุงให้ฮูหยินอีกด้วยและกำชับว่า วันนี้ฮูหยินไม่ต้องไ ปดูร้านหรือสวนสมุนไพร ท่านแม่ทัพจะไปดูแทน”