ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา 소설 & 이야기

แม่ทัพผู้นั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะสั่งให้ทหารที่ติดตามเขานั้นเข้าไปจับตัวไป๋ลู่ “ข้าคือฮูหยินของท่านโหว เจ้ากล้าทำเช่นนี้โดยไม่ได้รับคำสั่งจากเขาอย่างนั้นหรือ?”

หยวนเชียวหลางสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขอรับ ว่าแต่เรื่องนี้ท่านแม่ทัพ จะให้ข้าน้อยไปแจ้งแก่ฮูหยินด้วยหรือไม่ขอรับ”

“เพ้ย! เจ้าเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพ มีอย่างที่ไหนจึงจะไม่ให้ท่านแม่ทัพแตะต้องตัว” “นั่นสิ ท่านพ่อพูดถูก เจ้าชักจะทำเกินไปแล้วนะม่านหรู ขอโทษท่านแม่ทัพเสีย”

ฟางเลี่ยงหรงร่ำไห้ออกมาหนักกว่าเดิม เมื่อหญิงสาวที่ชอบเข้ามาเรียกขานนางว่า ‘ท่านแม่’ กลับทำเหมือนไม่รู้จักกันเช่นนี้ ร่างแน่งน้อยหันไปขอความช่วยเหลือจากสาวใช้อีกครั้ง “คุณหนูก็เรียกฮูหยินผู้เฒ่าว่าท่านแม่ตามเดิมเถิดเจ้าค่ะ หาไม่แล้ว บ่าวเกรงว่านางคงจะไม่หยุดร่ำไห้ง่ายๆ เป็นแน่” เสี่ยวฝานป้องปากกระซิบ

จวินเหิงกล่าวเตือน เมื่อเห็นฮูหยินตนเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง “เช่นนั้นก็ท่านแม่ทัพ เช่นนี้ถูกใจหรือไม่” “ละ… แล้วเหตุใดไม่เรียกท่านพี่เช่นทุกครั้ง” จวินเหิงท้วงเสียงติดขัด ซ้ำเขายังไม่กล้าหันมองหน้านางด้วย

“อืม” “แต่…แต่ท่านคือฮูหยินจวนแม่ทัพนะเจ้าคะ” อันฉียิ้มบาง “แล้วอย่างไร” “สตรีสูงศักดิ์ที่ไหนออกไปเปิดร้านกันเล่าเจ้าคะ!”

หญิงสาวย่างกรายเข้ามา ข้ารับใช้ในร้านต่างทำความเคารพนาง เรียกนางว่าฮูหยินท่านแม่ทัพ เนี่ยหลันนั่งทำบัญชีบนชั้นสองดีใจมาก เมื่อบุตรสาวคนโตมาร้านผ้า นางสั่งให้หลงจู๊เตรียมผ้าไว้ให้นาง ยามนี้เนี่ยซินนั่งบนชั้นสองจิบน้ำชากับบิดา

“หน้าตาของเจ้าสะสวยใช้ได้ มิน่าเล่าหลิงเหยียนถึงได้พาเจ้าเข้าจวนมาด้วย เห็นทีคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วกระมัง” “ฮูหยิน” แม่ทัพหนุ่มเรียกหญิงวัยชราเสียงเข้ม ก่อนหันไปมองหน้าฮูหยินของตัวเอง

คำพูดนั้นทำหลิงเซียวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ นางไอเบา ๆ กลบเกลื่อนไอ้คนชั่วนั่นทำให้นางขายหน้าอีกแล้ว “เขาพูด… แบบนั้นจริงหรือ?” กุ้ยหนิงพยักหน้าแรงราวกับกลัวนางไม่เชื่อ “จริงเจ้าค่ะ แถมยังสั่งให้พวกบ่าวทำอาหารบำรุงให้ฮูหยินอีกด้วยและกำชับว่า วันนี้ฮูหยินไม่ต้องไ ปดูร้านหรือสวนสมุนไพร ท่านแม่ทัพจะไปดูแทน”

“ข้าคิดว่านางคงทำให้อี้คังหลงรักเข้าแล้ว” “ผู้หญิงที่ถูกหยามหมิ่นเกียรติจนไร้ศักดิ์ศรี เหตุใดท่านแม่ทัพจึงคิดอุ้มชูให้เป็นฮูหยินข้างกาย เขาทำให้ข้าผิดหวัง”