ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา Novels & Stories

“ข้าคิดว่านางคงทำให้อี้คังหลงรักเข้าแล้ว” “ผู้หญิงที่ถูกหยามหมิ่นเกียรติจนไร้ศักดิ์ศรี เหตุใดท่านแม่ทัพจึงคิดอุ้มชูให้เป็นฮูหยินข้างกาย เขาทำให้ข้าผิดหวัง”

ฮวาอิงหลงร้องออกมา ก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้น ร่างใหญ่ที่กำลังทาบทับนางทำให้ฮวาอิงหลงถึงกับอุทานออกมา “ท่านแม่ทัพ...อ๊ะ...” ฟางซินเย่กดแก่นกายลงไปเต็มแรงอย่างลงทัณฑ์ “เจ้าเรียกข้าว่าอันใดกัน”

เซียวจิ่นหันมาถาม แววตาแฝงความนัยลึกซึ้ง ​"ข้าจะไปเปิดเหลาอาหารเล็กๆ หรือไม่ก็ซื้อที่ดินสักแปลงปลูกผักทำไร่..." นางหันมาส่งยิ้มสว่างไสวให้เขา "หากถึงตอนนั้น ท่านเบื่อเป็นองครักษ์ปลายแถวแล้ว จะมาเป็นลูกจ้างร้านข้าก็ได้นะ ข้าจะให้ท่านกินปลาย่างฟรีทุกวันเลย!" ​หัวใจของ แม่ทัพผู้เกรียงไกรกระตุกวูบอย่างรุนแรง

เสี่ยวชุ่ยรับคำ แล้วลงไปจัดการตามคำสั่ง สาวใช้ผู้นี้นึกอิจฉาเถ้าแก่เนี้ยคนงาม ท่านแม่ทัพมีใจให้แม่ม่ายลูกติด ถึงกับเรียกนางว่าฮูหยิน ทั้งที่ยังไม่ได้แต่งนางเข้าจวน สาวใช้เช่นนางคิดปีนเตียงแม่ทัพหนุ่มคงได้แค่ฝัน “เสี่ยวหยา ท่านแม่ทัพให้เจ้าไปดูแลสตรีของท่านแม่ทัพ” เส ี่ยวชุ่ยบอกเสี่ยวหยาให้เข้าไปดูแลหลิวซืออินในห้อง ตัวนางยกถาดขนมและน้ำชากับน้ำหวานนำไปจัดวางบนโต๊ะ แล้วยืนรอรับคำสั่งอยู่เงียบๆ

“ฮูหยินกำลังคุยกับท่านแม่ทัพอยู่เจ้าค่ะ ฮูหยินให้บ่าวมาแจ้งแก่คุณหนู ว่าให้คุณหนูกลับไปยังจวนก่อน” คิ้วเรียวขมวดขึ้นอีกครา มารดาเอ่ยปากเรียกนางกลับ เห็นทีว่าเรื่องราวในครานี้คงมีอะไรมากกว่าที่คาด

แต่เช้าขนาดนี้นางก็ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพหายไปไหน หรือว่าเขามีเรื่องด่วนที่ต้องไปทำกันนะ " ฮูหยิน....ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ " " มีอะไรหรือเปล่า ทำไมเจ้าถึงไม่ทำหน้าแบบนั้น " " เอ่อ.....เปล่าเจ้าค่ะ " " หลี่เจิน "

นั่นปะไร ฮูหยินเจินไป๋เจียก็คือฮูหยินเจินไป๋เจีย สิ่งที่นางชอบทำคือไล่อนุของแม่ทัพเท่านั้น อนุที่กำลังได้รับการโปรดปรานเริ่มมือไม้สั่น หากตอนนี้นางถูกขายออกไปทั้งหมดที่พยายามทำมาย่อมพังลง แม้บางคนท่านแม่ทัพจะสั่งให้นำกลับคืนมา ทว่าหลังโดนฮูหยินขายไปยังหอนางโล มกลับมานายท่านก็ไม่ไยดีอีก

“เสี่ยวเอ๋อ… เดี๋ยวเจ้าสั่งให้บ่าวมาเอาหญ้าพวกนี้ออกจากสระน้ำนะ แล้วก็ให้พวกเขามาขุดดินปลูกดอกไม้ใหม่” เสียงหวานเอ่ยออกมา ก่อนที่จะเดินสำรวจพื้นที่ในจวนแห่งนี้ไปเรื่อยๆ บ่าวที่เดินทางมารับใช้ท่านแม่ทัพกับฮูหยินต่างพากันทำหน้าที่ของตน ฮูหยินแม่ทัพยิ้มออกมาอย่างพอใจ เดินไปอี กนิดก็พบกับลานฝึกซ้อม นัยน์ตาของนางวาววับเป็นประกาย แต่จะทำเช่นไรได้เพราะนางเป็นสตรีอีกทั้งยังออกเรือนแล้วจะให้มาออกกำลังเช่นบุรุษคงจะไม่เหมาะไม่ควร “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านแม่ทัพให้บ่าวมาตามกลับเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”

“เชิญแม่ทัพเจิน” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นให้เเม่ทัพเจินเริ่มรายงานที่ตนเองไปสืบมา

“ด้านนอกค่ายมีผู้ใดมาเยือนหรือขอรับท่านรองแม่ทัพคัง เหตุใดท่านแม่ทัพใหญ่ถึงได้ต้องออกไปพบด้วยตนเอง” “จะเป็นผู้ใดไปได้เล่า ข้าว่าต้องเป็นฮูหยินท่านแม่ทัพมาเยือนเป็นแน่”