ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา 소설 & 이야기

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจแรงก่อนจะหันไปหาม่านไป๋อิงแล้วพูดขึ้น “ช่วยพาข้ากลับเรือน” เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยู่ต่อ เสิ่นฮูหยินก็คลี่ยิ้มรีบพูด “ข้าจะไปส่งท่านแม่เอง ไป๋อิงเจ้าช่วยพ่อบ้านตรวจเช็คนับจำนวนข้าวของ”

เมื่อได้ยินเขาเรียกตนเองว่าฮูหยินแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่บอกไม่ถูก มู่หรงเซียวมองคนตรงหน้า “รองแม่ทัพหยางช่างปรับตัวได้เร็วเหลือเกิน ทั้งยังทำตามรับสั่งของฝ่าบาทไม่มีขาดตกบกพร่องถึงกับยอมเรียกข้าว่าฮูหยินเลยหรือเจ้าคะ” “ข้าไม่ได้อยากเรียก หากแต่ว่าแต่งงานกันแล้วจำเป็นต้องเรียกต่า งหาก” เขาส่ายหน้าราวกับไม่ยอมรับ

“เบาหน่อยกุ้ยหยาง หน้าต่างมีรู ประตูมีช่อง หากคนภายนอกได้ยินเข้าจะไม่เป็นการดีเท่าใดนัก เอาไว้เรื่องนี้พอเดินทางกลับถึงแคว้นจ้าว ข้าจะกราบทูลองค์ฮ่องเต้อีกที เจ้าไปออกสังสรรค์กับพวกเขาเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเตรียมตัวออกเดินทางแต่เช้า” กุ้ยหยางพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะหมุนตัวหันหล ังเดินออกไปจากกระโจมท่านแม่ทัพ

“เสี่ยวซูเดินทางไปพร้อมฮูหยินก่อนหน้าข้าจะมา” “ไปเถิด ช่วงเวลานี้เจ้าต้องให้กำลังใจท่านแม่ทัพให้มาก ๆ” “เจ้าค่ะท่านแม่”

แม่ทัพหนุ่มประกาศก้อง "อีกสามวัน... เราจะยกทัพลงใต้! ไปคิดบัญชีแค้นกับฉีอ๋องให้จบสิ้นกันที!" จากชาวนาผู้ปลูกผัก... สู่แม่ทัพผู้กุมชะตาแผ่นดิน มู่หว่านชิงรู้ดีว่า บทบาทต่อไปของนางไม่ใช่แค่ฮูหยิน แต่นางคือ "กุนซือและท่อน้ำเลี้ยง" ที่จะพากองทัพนี้ไปสู่ชัยชนะ!

"ไปทำเรื่องเช่นนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ ท่านพี่ไม่เคยว่างเลยสักคราเอาเวลาที่ไหนมาทำเจ้าคะ" "ฮูหยินเจ้าอย่าลืมสิว่าข้าเป็นใคร ข้าคือท่านแม่ทัพใหญ่นะ สิ่งที่ทำให้เจ้าเพียงเท่านี้ใช้แรงทหารไม่มากนักก็เสร็จสิ้นแล้ว "

"ท่านแม่ทัพต้องการไปหุบเขาหมึงจื่อ ข้าเลยพาเขามาพบบุตรีเจ้าหุบเขา" หยางหยุนซีเอ่ยขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าแม่นางหลิวกำลังเล่นอะไร นางบอกว่าเป็นฮูหยินแม่ทัพเสิ่น เหตุใดแม่ทัพเสิ่นถึงทำเหมือนไม่รู้จักนาง

“เช่นนั้นจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรล่ะเจ้าคะ มารดาของท่านเป็นคนบอกให้ข้าเรียกท่านเช่นนี้เอง” “เรียกว่าท่านแม่ทัพดังเดิม คนที่สามารถเรียกข้าว่าท่านพี่มีเพียงฮูหยินของข้าเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ” เขาจงใจพูดให้นางได้ยินว่าตัวนางนั้นมิควรอาจเอื้อมคิดมาเป็นฮูหยินของเขา

“ไปจัดหาโรงเตี้ยมสำหรับฮูหยิน” แม่ทัพหนุ่มสั่งการเสียงเรียบ เขาคือทหารนอนที่ใด ก็มิใช่ปัญหาเลยสักนิด แต่ภรรยาของเขาไม่ใช่เช่นนั้น

แม่ทัพ หนิงอันเอ่ยเสียงเครียด ใช่หากยังไม่เจอจื่อหยวนนั่นแปลว่าเค้ายังมีชีวิต! “ท่านแม่ทัพ มีเรื่องด่วนรายงาน” “พูด!” หนิงอันเอ่ยเสียงเข้ม สั่งลูกน้องที่ตนสั่งให้ไป