นักเรียน Novels & Stories

ภีร์ถามเด็กนักเรียน ภีร์ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเอาแต่มองจ้องแก้มจิ้มลิ้มของเด็กนักเรียน หรืออาจเพราะเด็กนักเรียนมีลักยิ้มรึเปล่าถึงได้มองไม่ละสายตาแบบนี้ “หนูอายุเก้าขวบค่ะปีนี้” “ตั้งใจเรียนนะหนู” “ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียน ยายอยากให้หนูเรียนครู แต่หนูไม่รู้จะได้เรียนไหม เ พราะฐานะที่บ้านยากจนค่ะ ยายก็ไม่ได้ทำงานอะไร ยายปลูกผักขายในหมู่บ้าน และยายก็แก่มากแล้ว เริ่มไม่ค่อยแข็งแรงและหนูทำคนเดียวก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ” เด็กนักเรียนผมสั้นเอ่ยบอก

เวียงพิงค์เอ่ยทักทายคนด้านข้าง ที่นั่งข้างตัวเอง "เราขออยู่กับพวกเธอได้ไหม คือเราไม่มีเพื่อนมาเรียนที่นี่ด้วยเลย พอดีเป็นเด็กนักเรียนทุนจากต่างจังหวัดน่ะ" "ได้สิ" "ขอบคุณนะ" "เด็กนักเรียนทุนต้องเรียนเก่งมากแน่ ๆ เลย" "ก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก เราฟลุ๊คน่ะ"

“ใส่รองเท้าหรือยังครับ” “เรียบร้อยแล้วฮะ” เด็กน้อยในชุดนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลก็วิ่งวุ่นไม่ต่างจากผู้เป็นแม่

หลันเซียวเบิกตากว้างรีบเดินมาวนคนมาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หรือว่าเธอคือนักศึกษาที่สอบคะแนนเกาเข่าได้เยอะที่สุดในปีนี้ ใช่เธอหรือเปล่า” “แต่ทำไมไม่เห็นออกข่าว” หนิงรุ่ยขมวดคิ้ว นักเรียนมัธยมปลายที่สอบได้คะแนนเยอะส่วนใหญ่ออกข่าวทั้งนั้น

และนั่นก็ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าเด็กที่ยืนตรงหน้านี้คือคนเดียวกันกับที่ผมเอาไปเมื่อหลายวันก่อน เธอเรียนอยู่มอปลายจริงๆ ด้วย ถ้าจำไม่ผิดเห็นไอ้ต้าบอกแฟนมันเรียนอยู่มอหก เด็กนี่เป็นเพื่อนก็น่าจะรุ่นเดียวกัน “เป็นอะไรเหรอพาย เสียงดูสั่นๆ” กัสหันไปถามเพื่อนสาวตัวเอง จะว่าไปแฟนเ ด็กไอ้ต้าก็สวยใช่เล่นเลยนะ แต่ไอ้เด็กที่ยืนข้างๆ ก็เบาเสียที่ไหนกัน พออยู่ในชุดนักเรียนแล้วดูน่ารักเป็นบ้า ความขาวออร่ากระแทกเบ้าตาแทบแตก

“ตอนนี้พวกอาจารย์กำลังประชุม คงอีกนานหลายชั่วโมงกว่าเลิก พี่คริตขาา... จับตรงนี้ของแอนนาดูสิคะ มันเต้นตุบๆ เพราะคิดถึงน้องชายของพี่คริต” แอนนาถลกกระโปรงนักศึกษาทรงรัดรูปสั้นแค่ต้นขาแบบผ้ายืดขึ้นมากองบนเอวคอดกิ่ว กุมมือของชายหนุ่มตะปบลงบนเนินเนื้อโหนกนูนแห่ งวัยสาว นำทางนิ้วเรียวยาวแทรกเข้าสู่รวงรูอุ่นร้อนคับแน่นที่ชุ่มฉ่ำด้วยหยาดกระสัน

ภายในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้รวมๆแล้วประมาณยี่สิบตัวกว่าๆเท่ากับจำนวนนักเรียนในห้อง นักเรียนบางคนก็หันหน้าไปคุยกันบางคนก็ฟุบหลับบนโต๊ะ อีกหลายๆคนก็เล่นโทรศัพท์มือถือไม่ได้สนใจอะไร "ทุกคนครูมีเพื่อนใหม่ของพวกเรามาแนะนำให้รู้จัก นี่นางสาวกันตา หอมนาน หรือเรียกชื่อเล่ นว่าก๋วยเตี๋ยวก็ได้ ก๋วยเตี๋ยวจะมาเรียนกับเราตลอดทั้งปีการศึกษานี้นะฝากเพื่อนด้วย"

บริษัท พนัสพาณิชย์ จำกัด ผลิตและจัดจำหน่ายชุดนักเรียนให้กับโรงเรียนต่างๆ ทั่วประเทศ ไม่ว่าจะภาคไหนก็มีแต่คนรู้จัก ถ้าบอกชื่อยี่ห้อไปคนต้องร้องอ๋อแน่นอน

บีมพูดขึ้น "ขอโทษค่ะ ขอโทษครับ" เด็ก ๆ ต่างกล่าวขอโทษพวกพี่ ๆ กันใหญ่ "ผมชื่อโซ่ครับ เรียนไฟฟ้าครับ" "ผมชื่อน่านครับ เรียนคอมครับ"

ฉันพูดตามสคริปต์อย่างเบื่อหน่าย ไม่เคยชอบเลยจริงๆ ที่จะต้องไปหานักเรียน เกลี่ยกล่อมให้เด็กกลับเข้ามาในระบบ เพราะเด็กพวกนี้ตัดสินใจแล้วว่า โรงเรียนไม่เหมาะกับเขา และฉันก็เชื่อว่าการศึกษาสำหรับคนแต่ละคนนั้นแตกต่างกันออกไป ใครใคร่เรียนเองก็เรียน ใครใคร่เรียนกับคนเป็นๆ ก็เรียน และวิธีเรียนไม่จำกัดแค่ในห้องเรียนด้วยนี่นา "เข้ามาก่อนสิคะ อาจารย์...เอ่อ..อาจารย์ชื่อเล่นว่าอะไรคะ" "เพนนีค่ะ"