บู๊ นิยาย & เรื่องราว

ธอคือกุหลาบคลี่แย้ม แรกผลิ ความงดงามไร้เดียงสาที่น่าหลงไหล พวกเหล่าเสือต่างคิดหมายครองและทำให้เธอเป็นเหยื่อ ทว่า... เธอใช้ตัณหาถักทอพวกเขาไว้ ร้อยรัดด้วยใยแห่งกามาเธอต่างหากที่เป็นคนล่า ไม่ใช่เหยื่อ…

"เวลาพวกเขาดื่มจนเมาแล้วก็จะเริ่มพูดจากันด้วยรหัสลับที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจ มีเพียงพวกเขาเข้าใจกันอยู่สองคนพะย่ะค่ะ ท่านอ๋องรอดูได้เลย ยิ่งพอได้ดื่มเหล้าชนิดนี้แล้วก็จะยิ่งเมาเร็วเป็นพิเศษเหล้าที่มาจากต่างแดนพะย่ะค่ะ เหล้าอะไรนะซือเย่ ข้าจำชื่อมิได้เสียที" "เหล้าโซจูจาก� �ชซอน เป็นเหล้าที่ข้าโปรดปรานเป็นพิเศษ จึงขอให้เฟิงอี้หมักมาให้เจ้าค่ะ"

เย่อหยิ่งเย็นชาเสียจริง คิดได้เท่านั้นก็มีอันต้องสะดุ้ง ดวงตาคมที่หรุบต่ำเหลือบมองตรงมายังหญิงสาว สานสบดวงตาแตกตื่น ทำเอาเฉินซีต้องรีบแสร้งหันไปมองหวั่นเกา “จะ...จานนี้” “ชอบหรือครับ จานนี้เป็นไก่อบ ผมเองก็ชอบกิน” หวั่นเกากุลีกุจอคีบเนื้อไก่อบส่งให้หญิงสาว

เธอกล่าวพลางสวมแว่นกลับตามเดิมและขมวดคิ้วเล็กน้อยเพื่อเรียกความมั่นใจ "ครับ" เขาขานรับสั้น ๆ พลางเหยียดขาที่สวมบู๊ทหนาหนักตรงไปทางเปลวไฟในเตาผิง มือยาวเรียวยังคงลูบหลังแมวอย่างช้า ๆ และนุ่มนวล ท่าทางนั้นดูผ่อนคลายทว่าก็น่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน "ความเคยชินเป็นเรื่องที่ น่ากลัว... และบางครั้งมันก็อันตรายอยู่บ้าง"

​ณรินทร์หยุดเสียง แล้วมองจ้องไปยังต้นเสียง ทางนั้นมองสบตากับเธอพอดี ก็ทำเป็นหันไปตีแขนเพื่อนข้างๆ ที่เป็นถือสัญชาติเดียวกับเธอ คือสัญชาติ LGBTQ+ ​“ไอ้บอม มึงอะ มีไหมสมบัติผู้ดี” ​“โอ๊ย มาหยิกทำไมอะเจ๊ กำลังนั่งวาดแบบดีๆ อยู่ เอ๊อ...เขียนไม่ออก เขียนไม่ได้ หงุดหงิด หงุ ดหงิดเว้ย”

ขวัญยิหวาถอนหายใจ “น้องคุณน่ะ เป็นเหมือนโรงแรมให้ผีตายโหงพวกนี้มาพัก แต่ก่อนมันหิวโหยมาก แต่พอมาอยู่กับน้องคุณ มีร่างให้มันพัก มีอาหารให้มันกิน มันก็จะอยู่กันจนอ้วนท้วนสมบูรณ์นั่นแหละ จากที่มันเคยกินทุกอย่างให้มันอิ่ม มันก็จะเริ่มอยากกินของสดของคาว เวลากลางคืนมันก็จะแ อบมากินของสดในตู้เย็น ถ้าบ้านคุณมีสัตว์เลี้ยง มันก็จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย และภาพที่ฉันเห็นจากคุณ น้องสาวของคุณเคลื่อนไหวเร็วมาก ชนิดที่คุณมองตามไม่ทัน ฉันพูดถูกหรือเปล่า”

“ไม่เอา ไปคอนโดดีกว่า” The end