Novel & Cerita บ้านเช่าหรรษา

เชสพูดขึ้น “อพาร์ทเมนต์ที่ดีประเภทไหนกันครับที่คุณสามารถเช่าได้ในราคา 800 ดอลล่าร์? ใครเป็นคนจะไปเช่า?” เฟรยาถอนหายใจ “เคธี่ค่ะ เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเช่าบ้านเพราะเธอถูกไล่ออกจากตระกูลโจนส์ เธอไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนในตอนนี้และเหลือเงินอยู่น้อยเต็มที เมื่อคืนเธอก็ไปพักท ี่โรงแรมถูก ๆ ที่ไม่มีแม้กระทั่งหน้าต่างในห้อง และยิ่งไปกว่านั้นนะคะ ผ้าปูเตียงก็ไม่ได้เปลี่ยน นอกจากนั้นยังมีคนสอดนามบัตรแผ่นเล็ก ๆ เข้ามาใต้ประตูด้วยค่ะ อันตรายมาก”

เสียงหวานเอ่ยปากบอกกับวีรนุชไปแบบตรงๆ เพราะคิดว่าราคาค่างวดคงจะแพงสมกับความหรูหรา สวยงาม ร่มรื่น และเงียบสงบของบ้านเช่าหลังนี้ “ไหวสิคะ เดือนละห้าพันบาทเท่านั้นเอง ระดับประชาสัมพันธ์สปาอย่างคุณหยาด มีเงินพอจ่ายอยู่แล้วล่ะค่ะ” วีรนุชพูดด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม ก่อนจะช่วยข นกระเป๋าลงจากรถแล้วเดินนำเข้าไปด้านใน

(บ้านใครเหรอแม่จ๋า) "บ้านเช่าจ้ะ เราจะอยู่ที่นี่ก่อนชั่วคราวในระหว่างที่หาร้านใหม่ได้ เข้าไปดูข้างในกันเร็วเข้า" ตัวบ้านมีห้องนอน 2 ห้อง ห้องนั่งเล่น 1 ห้อง ห้องน้ำและห้องครัว หนิงซินสำรวจทุกอย่างเสร็จก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าเธอต้องการเช่าบ้านหลังนี้ และช่วงนี้เธอกับลูกสาวก็คงจะพักอย ู่ที่นี่ก่อน รออีกสัก 3-4 วันค่อยกลับไปดูที่บ้านหมู่บ้านเติ้งกู่อีกครั้งว่ามู่ปิงเฉิงกลับมาถึงรึยัง

ยานพาหนะคู่ใจเป็นมอเตอร์ไซค์ของเธอถูกจอดไว้หน้าหอพักที่ทอดยาวเรียงกันแปดห้อง เนื่องจากหอพักมีพื้นที่จำกัดมาก หอพักนี้มีชื่อว่า หอพัก ‘รัตนาวดี’ มีทั้งหมดเพียงแปดห้อง ข้อดีคือเพิ่งสร้างมาไม่นาน เป็นหอพักรวม ชื่อรัตนาวดีตามชื่อจริงของเจ้าของหอพัก และอยู่ใกล้ที่ทำงานของเธอ และก็ใกล้มหาลัยด้วย สามารถขับรถมอเตอร์ไชด์แป๊บเดียวก็ถึง

เย็นวันนั้นมู่เหยียนก็ได้กลับมาที่บ้าน “พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปดูบ้านเช่า แต่...บ้านหลังนั้นไม่ได้อยู่ใกล้กับร้านขายของนะครับ อยู่สี่แยกน่ะ” กว่าจะหาบ้านเช่าได้ไม่ใช่เรื่อง่าย เธอเองก็ไม่อยากเรื่องมาก “แล้ว...เจ้าของบ้านให้เช่าในราคาเท่าไหร่ต่อเดือนคะ ?”

หมอไฮน์เอ่ย "หรรษาจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับลุง น้องผมจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ" "ใจเย็นๆ ตอนนี้หรรษาปลอดภัยแล้ว"

พาฝันเหยียดยิ้มบางๆ พลางส่ายหัว “เสียใจด้วยโฮมสเตย์ของฉันเต็มหมดแล้วค่ะ” "เต็ม?” ราเชนทร์ทวนคำพลางมองออกไปทางหน้าต่างกระจกที่มองเห็นบ้านพักไม้หลังกะทัดรัดตั้งเรียงรายอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ “แต่ฉันเห็นบ้านหลังที่สาม สี่ และห้าว่างอยู่นะ” “นั่นเพราะมีลูกค้าโทรมาจองไว้แล้ว ต่างหาก"

เด็กสาวทำหนห้ามุ่ยใส่คนแก่บนเรือน ที่ทำเป็นหูดีตาไวเกินอายุ บทสนทนาของสองย่าหลานทำให้โรสรินยิ้มหัวเราะออกมาได้ รอไม่นานทั้งคู่ก็พาว่าที่คุณแม่เดินไปดูบ้านเช่าหลังติดกับริมแม่น้ำใกล้ๆ ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านเรือนไทยประยุกต์เมื่อครู่ไม่มากนัก “บ้านหลังนี้พออยู่ได้ไหมละนั งหนู ก่อนหน้านี้ก็มีผู้หญิงหอบลูกหอบเต้าหนีผัวมาเช่าที่นี่อยู่ แต่ตอนนี้ผัวเขามาตามง้อกลับไปแล้ว”

ม่ายแม่ลูกอ่อน พุทธศักราช 2563 ที่บ้านเช่าหลังย่อม เป็นบ้านชั้นเดียว แบ่งซอยออกเป็นห้องเช่าเล็กๆ ราวสิบห้อง ตั้งอยู่ในซอยแห่งหนึ่งย่านอินทามระ กรุงเทพมหานคร “แก้ว… ลุงมาเก็บค่าเช่าห้อง… ” ‘ลุงทัพพ์’ เจ้าของบ้านเช่า เดินเข้ามาเก็บค่าเช่าอย่างที่เคยมาเป็นประจำทุกเดือน ร้องทัก ‘แก ้ว’ แม่ลูกอ่อนวัยสาวที่กำลังอุ้มลูกน้อยวัยขวบกว่าๆ นั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าห้องพัก

ในเมื่อเขาเลือกพี่สาวของเธอแล้ว ก็ไม่ควรเจอเขาอีก และสักวันเขาคงย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน “เดือนละสี่พันใช่ไหมคะคุณป้า” เมริษาเอ่ยถามเจ้าของอพาร์ทเม้นท์หลังจากเดินเลือกห้องอยู่นานจนกระทั่งเจอห้องที่ถูกใจ เป็นห้องขนาดเล็กกะทัดรัดแต่ทันสมัยเพราะเจ้าของเพิ่งรีโนเวทใหม่ เหตุผลที่เธ อเลือกที่นี่เพราะใกล้บริษัทแถมราคาก็ถูกมากถ้าเทียบกับหอพักในละแวกนี้