Novel & Cerita บ้านเช่าหรรษา

เด็กสาวทำหนห้ามุ่ยใส่คนแก่บนเรือน ที่ทำเป็นหูดีตาไวเกินอายุ บทสนทนาของสองย่าหลานทำให้โรสรินยิ้มหัวเราะออกมาได้ รอไม่นานทั้งคู่ก็พาว่าที่คุณแม่เดินไปดูบ้านเช่าหลังติดกับริมแม่น้ำใกล้ๆ ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านเรือนไทยประยุกต์เมื่อครู่ไม่มากนัก “บ้านหลังนี้พออยู่ได้ไหมละนั งหนู ก่อนหน้านี้ก็มีผู้หญิงหอบลูกหอบเต้าหนีผัวมาเช่าที่นี่อยู่ แต่ตอนนี้ผัวเขามาตามง้อกลับไปแล้ว”

ม่ายแม่ลูกอ่อน พุทธศักราช 2563 ที่บ้านเช่าหลังย่อม เป็นบ้านชั้นเดียว แบ่งซอยออกเป็นห้องเช่าเล็กๆ ราวสิบห้อง ตั้งอยู่ในซอยแห่งหนึ่งย่านอินทามระ กรุงเทพมหานคร “แก้ว… ลุงมาเก็บค่าเช่าห้อง… ” ‘ลุงทัพพ์’ เจ้าของบ้านเช่า เดินเข้ามาเก็บค่าเช่าอย่างที่เคยมาเป็นประจำทุกเดือน ร้องทัก ‘แก ้ว’ แม่ลูกอ่อนวัยสาวที่กำลังอุ้มลูกน้อยวัยขวบกว่าๆ นั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าห้องพัก

ในเมื่อเขาเลือกพี่สาวของเธอแล้ว ก็ไม่ควรเจอเขาอีก และสักวันเขาคงย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน “เดือนละสี่พันใช่ไหมคะคุณป้า” เมริษาเอ่ยถามเจ้าของอพาร์ทเม้นท์หลังจากเดินเลือกห้องอยู่นานจนกระทั่งเจอห้องที่ถูกใจ เป็นห้องขนาดเล็กกะทัดรัดแต่ทันสมัยเพราะเจ้าของเพิ่งรีโนเวทใหม่ เหตุผลที่เธ อเลือกที่นี่เพราะใกล้บริษัทแถมราคาก็ถูกมากถ้าเทียบกับหอพักในละแวกนี้

รถมาถึงคอนโดที่กฤชตินแนะนำดูสวยหรูกว่าที่ริสาคิดไว้มาก แต่ดูท่าค่าเช่าคงจะแพงเอาการ ดูจากห้องที่แยกเป็นสัดส่วนและเฟอร์นิเจอร์ที่ตกแต่ง ค่าเช่าห้องแบบนี้คงไม่ต่ำกว่าสองหมื่นต่อเดือน ริสารีบปฏิเสธทันทีแม้เธอจะรู้สึกชอบมันมาก “ที่นี่สวยมากอะติน แต่ดูมันสวยเกินไป ค่าเช่าคงจะ แพงเราไม่มีเงินมากขนาดนั้น”

กว่าจะถึงที่พักก็เกือบสามทุ่มแล้ว คนถึงก่อนนั่งรออยู่ระเบียงหน้าบ้าน บ้านพักหลังนี้อยู่ตรงข้ามทะเล มีเพียงถนนเส็นเล็กๆกั้นไว้ นิรุตจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดเดือนละครั้ง ยกเว้นมีเพื่อนมาพักเขาถึงจ้างพิเศษ “ไปแวะร้านโปรดตาว่านมากันแน่ๆ ถึงได้มาถึงช้า” นิรุตเดาใ จลูกชายถูก

จำนั้นเอาไว้ลึกสุดใจ ขอเพียงไม่มีใครขุดคุ้ยมันขึ้นมา จนผมขึ้นปี 3 เบียร์ชวนผมให้ร่วมแชร์บ้านเช่าแทนโอ๋และแมน ที่ย้ายออกไปอยู่ลำพัง บ้านเช่าแห่งนี้อยู่ในซอยเล็กๆ เยื้องๆ กับศาลาประชาคมของบ้านท่าเพชร มีชื่อเรียกว่าบ้านประชุมรัตน์ มีลักษณะเป็นห้องแถวชั้นเดียว 1 ห้อ งนอน 1 ห้องน้ำตัวบ้านทาสีเหลือง หน้าบ้านมีต้นโมกปลูกไว้ แม้ว่าตอนนี้ยังไม่มีดอกสีขาวหอมชื่นใจแต่อีกไม่นานคงจะมีดอกโมกบานสะพรั่งงดงาม

"เธอหาบ้านได้แล้วเหรอ?" เธอพยักหน้า "เสี่ยวหลิงช่วยฉันหาน่ะค่ะ ค่าเช่าเดือนละ 7,500 เป็นห้องแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ก็ถือว่าไม่เลวเลยนะคะ"

“งั้นไปจัดกระเป๋ากันดีกว่า ห้องไม่ต้องคืนหรอกแก เผื่อกลับมาอยู่” “ฉันว่าจะไปอยู่ที่โน้น ที่โน้นมีรีสอร์ทให้เช่า อยู่กรุงเทพ รถติด ควันพิษเยอะ”

โชคดีเงินที่จำนำสร้อยเพชรไว้ยังพอเหลือ มโนราห์ก็เลยถามคนแถวนั้นว่ามีรีสอร์ทหรือโรงแรมให้พักไหม หญิงสาวเดินไปตามทางที่ชาวบ้านบอก เพราะอยู่ไม่ไกลจากบขส.ก็มีบ้านเช่า "มีห้องว่างไหมคะ" "พักกี่คน" "คนเดียวค่ะ" "กี่คืน"

พุดพิชชารู้สึกว่าตัวเองโชคดีอย่างมากที่ได้บ้านเช่าตามที่ต้องการเธอตัดสินใจเลือกเช่าบ้านหลังเล็กแม้เฟอร์นิเจอร์จะไม่มีมากเหมือนหลังใหญ่แต่ก็สะดวกกับการดูแลทำความสะอาดบ้านทั้งหลังอย่างที่นายหน้าให้เช่าบอกกับเธอแล้วเธอก็ตกลงนัดกับในหน้าว่าจะไปเจอกันที่บ้านเช่าเพื่อให้เธอดูตัวบ้า นอีกทีแล้วค่อยตัดสินใจเซ็นสัญญาเช่า