ปกรณัมหนี้ชีวิต Novelas e Histórias

“หนี้พนัน พี่เล่นเสีย พี่เสียที่คาสิโนของเฮียสิงหราชหมดเลย พี่พยายามจะถอนทุนคืนแต่มันยิ่งจม ไหมช่วยพี่ด้วยนะ มีแค่ไหมคนเดียวที่ช่วยพี่ได้” “พี่ดิน! พี่บ้าไปแล้วเหรอ!” ใยไหมแผดเสียงขึ้นด้วยความคั่งแค้น น้ำตาเริ่มรื้น “ไหมช่วยพี่มาตลอดนะ ตั้งแต่น้ำหวานเกิดมา ไหมต้องรับหน้าท ี่เลี้ยงลูกให้พี่เหมือนเป็นแม่แท้ๆ ไหมต้องเรียนไปด้วย ทำงานส่งตัวเองไปด้วย พี่ไม่เคยคิดจะกลับตัวเลยเหรอ! หนี้ตั้งยี่สิบล้าน ไหมจะไปหาที่ไหนมาให้พี่!”

พุดตานใช้ชีวิตราวกับพวกบ้างานทั้งกลางวันกลางคืนจนคนอื่นๆ คิดว่าเธอคงจะเก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำใช้ยังไงก็คงไม่หมดแล้ว แต่ความจริงใครจะรู้ว่าเธอยังมีหนี้ก้อนใหญ่ที่ต้องจ่ายทุกวัน ไม่คิดจะป่วยและยิ่งไม่คิดจะหายไปแล้วทิ้งให้พ่อแม่ลำบากตรากตรำกันอยู่สองคน ตลอดหนึ่งอ

นี่ฉันโอนเงินให้ใช้ทุกวันยังไม่พออีกเหรอวะ? Wolf_69 : ถามจริง ๆ หนี้เยอะหรือไง ทำไมเธอถึงต้องมานั่งไลฟ์โชว์สัดส่วนให้คนอื่นดูแบบนี้บ่อย ๆ

ปกรณ์ชัยถอนบุหรี่ออกจากริมฝีปาก พ่นควันช้า ๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองสีหน้าลูกหนี้ราวกับกำลังชั่งน้ำหนัก ว่าคำแก้ตัวของอีกฝ่ายยังมีค่าพอจะซื้อความเมตตาจากเขาได้หรือเปล่า “ยอดหนี้ตอนนี้เท่าไหร่ ” คำถามเรียบๆ กลับทำเอาลูกหนี้จุกในลำคอจนแทบหายใจไม่ออก เพราะยอดหนี้คาแรกมันแค ่แสนเดียวเท่านั้น ทว่าเพราะความซวยของชีวิต เมียรับแทงหวย จดเลขผิด ดอกทบต้นกลายเป็นโซ่คล้องคอแน่นขึ้นทุกวัน “หะ…ห้าแสนครับ”

'หนี้ที่เธอติดฉันมันไม่ได้ชดใช้ด้วยเงินหรอกนะ เพราะมัน... ต้องชดใช้ด้วยชีวิต'

ศรุตไม่กล้าพูดอย่างเต็มคำ เพราะกลัวว่าจะทำลายความรู้สึกของเธอ “เรื่องที่ฉันแต่งงานเพราะใช้หนี้ใช่ไหมคะ คุณศรัณย์คงบอกคุณหมดแล้วสินะ” “คุณดาคงไม่โกรธผมไปด้วยอีกคนหรอกนะครับ”

เงินมากมายหาไม่ง่ายสำหรับคนที่ไม่มีงานอื่นนอกจากเงินเดือนประจำตำแหน่งไม่กี่หมื่น ค่าใช้จ่ายภายในบ้านและแบ่งให้ภรรยาใช่จ่ายเพื่อให้เทียบเท่ากับผู้คนในสังคมชั้นสูงเพื่อบังหน้า สิ่งที่ตามมาคือของใช้ต้องราคาแพง ไม่ให้น้อยหน้าคนอื่นๆ ที่อยู่ในวงการเดียวกัน ความฟุ้งเฟ้อจ่ายเงินเป็นเบี้ย ไร้การไตร่ตรองถึงฐานะที่แท้จริง หนี้สิ้นจึงเกิดขึ้นสะสม “พ่อไปเป็นหนี้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงเยอะขนาดนี้” ปนัชดาเริ่มมีสติกลับมา ปัญหาทุกอย่างที่กำลังเปิดเผยเธอควรรับรู้ที่มาที่ไป

พ่อแม่ผูกมัดผมไว้กับระบบถ่ายโอนความเจ็บปวดตั้งแต่เด็ก เนื้อตัวผมจึงเต็มไปด้วยบาดแผล พี่ชายผมเป็นโรคผิวเผือก แพ้แสงอย่างรุนแรง แพทย์ยืนยันว่าเขาอยู่ได้แค่ 16 ปีเท่านั้น แต่เขาเป็นคนรักสนุก ชอบหนีออกไปข้างนอกเป็นประจำ ทำให้เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยแผลพุพองจากอาการแพ้ พ่อทำงานหาเงินหามรุ่งหามค่ำ ในที่สุดก็ใช้เงินก้อนโตซื้อกำไลถ่ายโอนความเจ็บปวดให้ผมกับพี่ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ความเจ็บปวดจากอาการแพ้แสงของพี่ถูกถ่ายโอนมาที่ผม แม่กอดและทำแผลให้ผมอย่างอ่อนโยนเสมอ “เฉินเฉิน เด็กดี แม่ขอโทษนะ แม่แค่อยากให้พี่มีความสุขในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขา” จนกระทั่งวันส่งท้ายปีเก่า พ่อแม่พาพี่ไปข้างนอก แต่วันนี้แดดแรงสุดๆ เพิ่งออกไปได้ไม่นาน บนตัวผมก็เต็มไปด้วยตุ่มน้ำใส มันเจ็บจนผมต้องร้องออกมา พี่กระชากกำไลทิ้ง

หญิงสาวยึดความคิดนี้ มันอาจจะสุดโต่งไปบ้าง แต่ในโลกของเธอที่เงินมันเป็นแกนขับเคลื่อนชีวิต ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นเช่นนี้จริง ๆ โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่เธอต้องมาเป็นคนที่แบกรับสภาพหนี้หลักแสน ทั้งยังมีเงื่อนไขแสนโหดที่เธอจะต้องหาไปคืนให้ทันภายในสามเดือน ไม่อย่าง นั้นจะต้องกลายเป็นเด็กเลี้ยงของเจ้านี้ สถานการณ์มันจึงตกมาเป็นเรื่องบังคับอย่างช่วยไม่ได้ ที่ต่อให้จะลาป่วย หรือลาตายยังต้องคิดหนักเลยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มณีเอ่ยถามเพื่อนรัก “ใช้หนี้อาพจน์จ้ะ ตอนนี้เราเป็นหนี้อาพจน์อยู่ “เป็นหนี้อาพจน์ได้ยังไงกัน” “ก็ตอนที่คุณพ่อเสีย น้าจินไปหยิบยืมเงินอาพจน์มาน่ะจ้ะ เราเลยเป็นหนี้อาพจน์” “อ้าว... เหรอ เรานึกว่าน้าจินทำงานส่งเงินให้หนูดีเรียนเสียอีก”