ผี Novels & Stories

[1] กุยเมา หมายถึง แมวผี *************

อกมา น้ำกามพวกนั้นเปรอะเปื้อนเรียวขาทั้งสองข้างแต่ร่างบางกับไม่ได้สนใจที่จะเชยชม สีหน้าหวาดกลัวที่เคยพบหรือแม้กระทั่งหยดน้ำตาก็ไม่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของนางเลย ดวงตาคู่งามฉายแววดูถูกเมื่อมองบุรุษซึ่งบัดนี้หายใจโรยริน ร่างกายซูบผอมมีเพียงหนังหุ้มกระดูกราวกับโดยภูต ผีดูดกินวิญญาณ แววตาที่เบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดไร้ร่องรอยแห่งความอาจหาญของจอมยุทธ์ เขาในตอนนี้ราวกับคนที่ใกล้จะสิ้นใจ หากไม่เห็นว่ายังมีลมหายใจไม่ว่าใครก็คงคิดว่าเขาตายไปแล้ว

นี่สินะวันที่เธอรอคอย ​มือของเขาลูบไล้ไปตามผิวเนื้อของเธอ มันเหมือนกับราวทำให้เธอติดไฟ ผีเสื้อนับพันกำลังกระพือที่ท้องของเธอ เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายของเธอ แล้วจูบพรมลงไปตามผิวผ่องอย่างอ่อนหวาน เขากำลังทำให้เธอหลอมละลาย

น่าเจ็บกระดองใจคนหน้าตาดีเสียจริงเทียว " ผีย่อมเห็นผีเจ้าค่ะ...บุรุษทั่วไปจะมีฝีเท้าหนักแน่นแม้ย่องเบาแต่ท่านนั้นไม่" มินตราทิ้งคำตอบสั้นๆ ก่อนจะไม่รั้งรอที่จะรีบเดินจากไป

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเอ็นดูอีกฝ่าย “แล้วถ้าฉันเป็นผีจริง ๆ ล่ะ?” “ก็คงเป็นคุณผีที่หล่อ หน้าตาดี ใจดี และอบอุ่นที่สุดในโลก!” ขวัญนรีเอ่ยตอบในทันที ทำเอาฉัตรธรยิ้มกว้างมากขึ้นไปอีก “ฮ่า ๆ เข้าใจแล้วล่ะ”

ความรู้สึกแรกที่แวบขึ้นมาในมโนจิต ผีชนิดไหนวะ แทนที่จะทับ ดันมากอด. “ไอ้ผีชีกอ!” หญิงสาวงึมงำด่า ทำใจกล้าด้วยการปรือตามองสิ่งลี้ลับที่กำลังครอบงำร่างกายเธอไว้ พร้อมกับสวดคาถาที่พอจะนึกออก “สัพเพสัตตา อะเวราโหตุ อัพพะยาปัชฌาโหตุ...แล้วอะไรตุๆ ต่อวะเนี่ย”

กรี๊ดดด เสียงกรีดร้องอย่างตกใจของราตรีดาวทำให้ ดาวฤกษ์รีบเดินอ้อมไปหาเธอที่หน้ารถ ภาพที่เห็นขณะนี้คือราตรีดาวนั่งเอามือข้างหนึ่งปิดหน้าส่วนอีกข้างชี้ไปตรงกระจกหน้ารถ ซึ่งงูตัวที่ดาวฤกษ์กำลังตามหากำลังเลื้อยอยู่ หมอหนุ่มรีบไปหาไม้ที่ขนาดของมันต้องยาวพอสมควร เมื่อได ้แล้วก็กลับมารวบรวมความกล้าเพื่อจะจัดการกับงูตัวตรงหน้า ทว่าจังหวะที่ดาวฤกษ์กำลังเก้ๆ กังๆ เพราะเขาก็ไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับงูอย่างในตอนนี้มาก่อน ชาวบ้านที่กำลังขับรถกระบะผ่านมาก็หยุดรถแล้วกรูกันเข้ามาช่วย

ภีมพลถึงกับชะงัก เช่นเดียวกับรวิชาที่กระพุ่มมือไหว้ค้างอยู่อย่างนั้น ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นแขกเซอร์ไพรส์ในคืนนี้ หญิงสาวแทบไม่อยากเชื่อว่าคุณผีดิบข้างบ้านจะเป็นคนที่บิดามารดาพูดถึง ทั้งยังเป็นคนเดียวกับที่ซื้อตุ๊กตาหมีใหญ่ยักษ์ให้เธออีกด้วย

วันต่อมา บ้าน "มาหาใครเหรอ" " มาหาคุณ" สามวันต่อมา ป่าเวทย์มนตร์ ที่นี้คือประตูมิติที่จะพาไปยังโลกของปีศาจ " เราเข้าไปในนี้เหรอ"

“หือ... พิลึกคนสิจ๊ะ ไม่กลัวผีแต่กลัวคน” “ไม่พิลึกหรอกมะลิ พี่พูดจริง ผีน่ะ ก็แค่หลอกให้เรากลัว แต่ทำอะไรเราไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่แลบลิ้นปลิ้นตาที่เราไปรุกล้ำอาณาเขตของเขา เพราะเขาก็ไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรมกับเราหรอก แต่คนสิ มันทำร้ายเราได้ และยิ่งเป็นคนมีวิชาที่ม ันใช้มนตร์บังคับผีได้ นั่นยิ่งน่ากลัวกว่าเยอะ เพราะผีจะไม่ทำก็ไม่ได้ จำต้องทำเพราะกลัว”