ผี Novels & Stories

ฉันที่ได้ยินเสียงด่า นี่ฉันโดนผีด่าว่าบ้าเหรอเนี่ยแต่แป๊บนะทำไมเสียงผีตนนี้มันคุ้น ๆ จัง คิดได้ดังนั้นฉันจึงค่อย ๆ ลืมตามองไปทางต้นเสียงทันที “ อ้าว นายเองเหรอ ฉันก็นึกว่าผี! ” ฉันที่เห็นว่าเป็นอาชาไม่ใช่ผีอย่างที่คิดก็ถอนหายใจออกมาทันที “ แต่นายเข้ามาได้ไง?! ”

เหมันต์สั่ง ก่อนที่จะเดินไป ข้างใน บรรดาสมาชิกผีทั้งหลายประจำตำแหน่งเตรียมตัวหลอกเต็มที่ มีทั้ง ผีมัมมี่ หมาป่า ผีหัวขาด ผีดูดเลือด ผีพราย นางตานี ผีฝรั่งที่เหมันต์กับใบเฟิร์นเป็นคนแต่ง และผีมัมมี่ที่คิมหันต์กับขนมปังเป็นคนแต่ง คิมหันต์โทรหาสายรุ้งแฟนสาว นัดแนะกัน

“ขอโทษแม่เขาเดี๋ยวนี้” เสียงขึงขังของพ่อครูเสือ ข่มรัศมีเหล่าภูตผีในอาณัติจนเหล่าวิญญาณควันสีดำกระจุกตัวกันพร้อมทำร่างให้ลีบเล็กที่สุดด้วยความรู้สึกผิด ในขณะที่ความในใจของกุมภ์ยังคงเจือปนไปด้วยความกลัว เพราะอย่างไรเสียสภาพเหล่าผีตรงหน้าก็ไม่ค่อยอภิรมย์ หนึ่ งก็เป็นผู้หญิงตาลึกโบ๋ปล่อยผมยาวสยาย อีกตนก็เป็นควายร่างยักษ์สลักลายพรางเลื่อมทั่วตัวซึ่งต่างจากสัตว์ปกติโดยสิ้นเชิง

ไม่นานนัก ร่างเล็กๆ ของไอ้แดงก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าฉายแววตกใจเล็กน้อย "พ่อๆ! มีหญิงแก่ผมขาว นุ่งขาวห่มขาว เลี้ยงผีเขมรผีมอญน่ากลัวมากๆ เลยพ่อ!" ไอ้แดงเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "อีผีตัวนั้นที่พ่อให้ฉันไปดู มันชื่อผีอีบัว มันโดนผัวกับเมียน้อยวางแผนฆ่าอย่าง� �หดเหี้ยมตอนท้องแก่ๆ เลยพ่อ วิญญาณมันเลยมีแรงอาฆาตค่อนข้างเยอะมากๆ"

พี่เฮลบอกฉันพลางยื่นมือมาลูบผมฉันอย่างเอ็นดู ฉันก็ย่นจมูกใส่เขาและเอามือปิดตาค่อยๆหันไปทางหน้าจอทีวี และก็ต้องทำให้ฉันหัวใจเกือบหยุดเต้น เพราะมันคือหนังผี “กรี๊ดดดดดดดดดดด”ฉันร้องกรี๊ดออกมาดังลั่นผวาตัวเข้ากอดพี่เฮลแน่นนำ้หูนำ้ตาไหลออกมาหมด เพราะฉันหันไปเห็นจังหวะ ที่ผีสาวญี่ปุ่นในชุดกิโมโนสีเปรอะเปื้อนโคนและเลือกท่วมตัวกำลังยืนมองเด็กวัยรุ่นที่พากันไปท้าทายผีที่ตึกร้างแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น

ตั่บๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ “อ๊าย… อ๊าย… อ๊าย…อ๊าย… อีกนิดค่ะคุณลุง หนูเสียวหอยสุดๆ… อูย… อูย… อูย… ” สาวน้อยสะดุ้ง ร้องครางตามจังหวะกระเด้า “โห… คุณพระคุณเจ้า… ” บุหงาอุทานออกมา นึกอิจฉาคุณหนู ตาจ้องภาพในกระโจม เห็นลำเอ็นฝังมุกยาวใหญ่ของลุงควาญ ช้างสอดใส่เข้ามามิดสุดโคนไข่ น้ำหล่อลื่นของปุยฝ้ายทะลักไหลตามลำเนื้อทะลวงเข้าสุดออกสุด

ตอนที่59. ผู้หญิงของจอมมาร /1 “ฮัลโหล...” “ฮัลโหล ผมเองครับสิตา”

ชายหนุ่มร่างสูงยืนเปิดผ้าม่านมองไปที่บ้านฝั่งข้างๆ ที่เขาเพิ่งเจอผีมา “ไรอันโว้ย ช่วยเรียกให้เต็มด้วย ผีบ้าบออะไรมาหลอกนายวะ” เสียงปลายสายพูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเพื่อนของตัวเองเรียกชื่อย่อของเขา เพราะคำว่าไรมันฟังดูแปลกๆ คล้ายๆ จัญไรนั่นเอง

วิต “มีใครเห็นหยวนหยวนบ้าง” “ท่านโจวเหวิน... ท่านโจวเหวิน...” พวกเขาช่วยกันตามหาคนที่หายไป จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอจึงพากันคิดว่าหยวนหยวนฉวยโอกาสหอบเงินหนีไปแล้ว หลายวันหลังจากนั้นพวกเขาถึงได้เจอศพหญิงสาวอยู่ใต้ซากปรักหักพัง สภาพศพเป็นที่น่าสยดสยองเพราะถูกผ่าหน้าท้อง ควักไส้และยัดแม่ไก่ตัวใหญ่เข้าไปทั้งเป็น ส่วนศีรษะถูกตัดออกหายไปอย่างลึกลับจนไม่มีใครบอกได้ว่าศพนี้เป็นผู้ใด

พาสต้าทำเสียงจริงจังพลางมองหน้าแฟนมีตไม่ละสายตาจนอีกฝ่ายเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่ใช่พระไม่ใช่หมอผีและไม่ใช่พวกสื่อสัมผัสวิญญาณจู่ๆ ต้องมาคุยกับผีสางแบบนี้ ใครควบคุมสติได้ก็คงจะเก่งพอตัว “ทำไมผมต้องช่วยคุณ...”