ผี Novels & Stories

​“ไอ้ณะเอ๊ย ไอ้บ้า” เขาหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ แล้วก็เกิดหยุดหัวเราะไม่ได้จนต้องซบลงไปกับตัวของณรินทร์เพราะหมดแรง ไม่รู้บังเอิญหรือผีผลัก ดันแขนอ่อนซบลงตรงหน้าอกข้างหนึ่งของณรินทร์พอดิบพอดี

พิสุทธิ์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างหู "มึงเป็นผี ส่วนกูเป็นหมอผี กูจะปราบผีอย่างมึง มาดูกันว่าคนหรือผีจะชนะ"

ผู้ใช้งาน : ยายใจ เป้าหมาย : “ผีไร้ญาติแห่งป่าช้าแร่ร่อน” (วิญญาณที่ถูกฝังโดยไม่มีพิธีส่งดวงวิญญาณ มีความอาฆาตสูง) ระดับอันตราย : สูงมาก

น้ำมนต์โน้มตัวเข้าไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของคุณใส ทั้งสองกอดกันกลม คุณใสจุมพิตที่หน้าผากของคนรักไปหนึ่งทีแล้วกระซิบเบาๆ “คำขอนั้นเป็นจริงแล้ว คนเห็นผีของฉัน” (End)

“ก็ไม่เชิงผี ยัยนั่นไม่มีฤิทธิ์เดชอะไรด้วยซ้ำ แบบนั้นไม่เรียกผีหรอก” “ถ้าตาถลน ลิ้นยาว โชว์กระดูกหักต่อหน้า แบบพวกชอบโชว์สกิล แบบนั้นฉันเรียกว่าผี ยัยนั่นแค่ดวงวิญญาณ.. ที่น่าสงสาร”

ผีทะเล ชลดามองเลยไปยังบ้านข้างๆ หลังเพื่อนสาวกลับไปกับภูมิแล้ว เธอเห็นเงาของสิ่งมีชีวิต เดินไป เดินมาในบ้านหลังนั้น บ้านที่เจ้าของบ้านไม่อยู่มาเกือบสามปี “ผีเหรอ?” หญิงสาวคราง เธอไม่เชื่อเรื่องลึกลับ หรือโลกหลังความตาย ชลดาเป็นสาวยุคใหม่ เชื่อในวิทยาศาสตร์ มากกว่ากฎแห ่งกรรม

ผีห่า ผีกระสือ ผีป่า วิญญาณเร่ร่อน นับไม่ถ้วน กำลังเดินขวักไขว่ไปทั่วหุบเขา ราวกับกองทัพมดที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด. คือพวกมันไม่ได้เดินอย่างไร้จุดหมาย พวกมันกำลังเดินทาง กำลังมุ่งหน้าไปยังที่ใดที่หนึ่ง และดูเหมือนจะมีใครบางคน... ออกคำสั่งพวกมันอยู่

ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง “ผีแบบไหนล่ะวิสเซิ่ล” “ผีที่แบล็กเมค์เครื่องเพชรน่ะสิครับท่านชาย”

“ผีที่เขาสิงคุณคงเป็นผีหื่นสิไม่ว่า” “นั่นสิ ไอ้ผีตัวนี้ที่สิงผมอยู่มันบอกว่ามันชื่อผีอำ ชอบปล้ำทุกคืน..” กุลนิดาร้องลั่น “ออกไปเลยคนผีทะเล ไปอำคนอื่นเลยไป”

เจ้าวั่งซูถามสงสัย “ผีเสื้อราตรีในตอนกลางวัน เรือนตัวจะมีสีดำลายโครงกระดูกสีขาวพาดผ่านถูกเรียกว่า “ผีเสื้อแห่งความตาย” แต่ในยามค่ำคืนเรือนกายจะสว่างเรืองแสง ดั่งผู้นำทางในความมืด “ผีเสื้อราตรี” ซึ่งคล้ายกับผีผาแห่งข้า แต่ต่างกันตรงที่ ผีผาของข้านั้นมีประทีปอนันตกาลนำ ทางสู่แสงสว่าง แต่แสงของผีเสื้อราตรีหรือผีเสื้อแห่งความตายนั้นนำทางดวงวิญญาณสู่ความตาย และผีเสื้อชนิดนี้สามารถมีชีวิตอยู่และเคยปรากฏตัวในทุกภพภูมิ เพราะฉะนั้นการปรากฏตัวของพวกม