ผี Novels & Stories

เหนือหันไปถามเสือป่าบ้าง "ไม่น่ากลัว แต่หลอน ให้มึงลองนึกถึงสภาพคนสวย ๆ ใส่ชุดไทยแล้วมายืนชี้หน้ามึงตลอดเวลาดิ แล้วตานี่อย่างขวาง ก็แนววิญญาณอาฆาตในหนังผีอ่ะ"

"ดูดเลือด อะไรดูดเลือดคะ?" "ผีกองกอย" คำพูดของกันต์มันทำมัทนาขนลุกซู่เพราะใคร ๆ ก็น่าจะรู้จักผีกองกอย มันเป็นผีป่าขนิดหนึ่งที่อาศัยในป่าลึกและมักจะออกหาอาหารในตอนกลางคืนและออกหากันเป็นกลุ่ม อาหารของพวกมันก็คือเลือดของนักเดินทางที่มาค้างแรมในป่าเนี่ยแหละ

คงคาทั้งสวดมนต์ขับไล่วิญญาณและชี้ทางแจ้งเกิดให้สิ่งลี้ลับ “ลุง ลุงคง” “ไม่ขานหรอก อย่ามาแกล้งเรียก” คนเฒ่าคนแก่สอนไว้ถ้ามีเสียงเรียกตอนกลางคืนแล้วขานรับ ผีร้ายจะเอาไปอยู่ด้วย เดี๋ยวนี้ผีไม่ได้เฮี้ยนอยู่ในป่าช้าหรือวัดแล้ว กลางเมืองมันก็ออกมาเล่นงานได้ เดี๋ยวเจอของ ดีของกูแน่ คงคาแข็งใจหยิบพระที่ห้อยคอ จำยอมเงยหน้าขึ้นมาชูใส่ “เจอนี่เป็นไง ไอ้ผีร้าย”

โครม ฉินมู่หลานที่มีใบหน้าซีดเซียว พยายามใช้กำลังสุดแรงก่อนจะกระแทกฝาโลงศพจนกระเด็นเปิดออก นางค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งมองไปโดยรอบด้วยสายตาที่มึนงง แห่อะไรกันวะเนี่ย ใครตายเหรอ? "วร้ายยย!!! ผีพระชายาทะลุโลงแล้ววววว!!!"

"อืมมอาจจะมีจริงๆ พี่รู้จักอยู่ตัวนึงมันน่ากลัวมาก" "งื้อพี่วายุไม่เอาไม่พูดเรื่องผีนะคะนกยูงขอร้อง" "อยากรู้มั้ยว่าผีตัวนั้นมันมีชื่อว่าอะไร" "ไม่อยากรู้ค่ะ" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับเอามือปิดหูเพราะไม่อยากได้ยิน

เห็นอดีตชาติ เห็นเส้นเนื้อคู่และเห็น ‘ผี’ หากความเชื่อของคุณคือผีต้องน่ากลัว หน้าเละ ๆ คุณคิดผิดถนัด จริง ๆ แล้วผีกับคนแทบจะแยกไม่ออก ฉันถึงไม่ชอบคุยกับใครในเวลากลางคืน เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นคือคนหรือแค่ดวงวิญญาณ “สมแล้วค่ะที่ใคร ๆ เรียกว่า ‘มีนาพยากรณ์’”

Day: เอ้า ไอ ควายริน Win.BM: นี้มึงอยู่กับเกล? ยังไงครับ Night.T: (สติ๊กเกอร์ทำหน้างง) D.Day: อย่าบอกนะว่า **ผีผลัก** มึงกับเกลอะ ไอคิน Kirin: ไอ ควาย! ใครจะเหมือนมึงละครับ

(พรึ่บ) “อ๊าย!” ผีจริงๆ หรือผีปลอมน๊า ฝากกดไลค์คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ เปิดเรื่องมาก็จะแซ่บแล้ว🤣

ชายแดนปลอบบิดา “นั่นสิครับคุณลุง มันไม่ใช่ความผิดของคุณลุงหรอกครับ คุณดวงพรต่างหากที่ผิด”

ไอคิวเอ่ย "ไม่กลัว ว่าแต่พี่เถอะ เป็นผีเหรอ โผล่ไป โผล่มา โคตรน่ากลัวเลยอ่ะ"