พี่ชายข้างบ้าน Novels & Stories

ฉันมีเพื่อนบ้านเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อแม่ของฉันเลยแต่พวกท่านไม่มีลูก ทั้งสองคนเอ็นดูน้องบอสลูกชายฉัน วันไหนที่ฉันไม่ว่างฉันจะเอาน้องบอสไปฝากให้พวกท่านเลี้ยงให้ พอกลับมาบ้านฉันก็ซื้อขนมติดไม้ติดมือมาฝากทั้งสองคนทุกที

มนชิตาพูดเหน็บพี่ชาย “เราก็ยังไม่มีเหมือนกันแหละ” น่านฟ้าทำตาขวางใส่น้องสาว “แล้วเด็กที่เอามาด้วยแกเอาไปปล่อยไว้ที่ไหน” พี่ชายที่แสนอบอุ่นของบ้านขยี้น้องชายไม่เลิก นานๆทีจะได้แกล้งน้องจึงอยากกวนประสาทน้องชายเล่นๆให้หายคิดถึง เพราะพรุ่งนี้เขากับภรรยาก็ต้องกลับไปบ้าน ตัวเองเหมือนกัน บ้านหลังใหญ่นี้ก็คงเหลือแค่ลูกสาวคนเล็กของบ้านที่อายุยี่สิบเจ็ดแล้วแต่ก็ยังเป็นลูกแหง่ติดพ่อกับแม่ไม่เคยเปลี่ยน

ไฟทั้งบ้านติดจนสว่างขึ้นมา ฉันก็เห็นม๊าอลิซแด๊ดเฮลพ่อจอนอาม่าเฟื้องฟ้า เฮียอาร์และหนูขากำลังยืนเรียงกันอยู่ข้างหลังพี่กัสที่อยู่ตรงทางออกของประตูบ้าน "ให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ ดูแลหนูและลูกของเราไปทั้งชีวิตได้ไหมครับ?"พี่กัสผละออกจากตัวฉันไปนั่งคุกเข่า ลงตรงหน้าฉ ัน

ยกยอว่าที่สามีซะหน่อย “เข้าข้างมันเกินไป” พี่ทิวพูดพร้อมกับตาขวางมาทางฉัน “เข้าข้างที่ไหนกัน แค่พูดความจริง” บ่นอุบอิบเบา ๆ “เฮอะ” แค่นเสียงออกมาพร้อมกันอีก พี่ชายของฉันนี่จริง ๆ เลย

"พี่?? เธอมีพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่" "คือเป็นพี่ข้างบ้านน่ะคือพอดีว่าเขาจะมา..." ฉันกำลังจะอธิบายแต่ดูเหมือนธีร์จะไมไ่ด้สนใจฟังในสิ่งที่ฉันจะเล่าเลยสักนิด

MANU PART บ้านของเวกัส ผมอมยิ้มตั้งแต่เดินออกจากบ้าน จนกระทั่งเดินมาถึงบ้านอีกหลัง ผมมองกลับไปที่บ้านของตัวเองเพียงนิด เห็นแม็กซ์เวลล์พี่ชายที่อายุห่างกันไม่กี่ปีมองมาที่ผมโดยที่หัวคิ้วคมเข้มผูกเข้ากันจนสังเกตได้ ผมโบกไม้โบกมือกลับไปพร้อมกับการหลุดเสียงหัวเราะออกมา แม้ผมจะไปใช้ชีว ิตที่เมืองนอกตั้งหลายปี แต่ผมไม่เคยที่จะละเลยคนที่บ้าน ผมรับรู้ในทุกๆ วันว่ามารดาอันเป็นที่รักสบายดีหรือไม่ หลานสาวคนสวยวัยห้าขวบเป็นอย่างไร แล้วพี่ชายคนเดียววางกรอบชีวิตของตัวเองไว้ในรูปแบบไหน ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาของผมไปได้เลย

เขาถามยิ้มๆ ฉันอ้าปากค้าง เขาอ่านละเอียดยิบสิท่า “เอ่อ คือ ไม่ใช่นาย ฉันแค่...ตั้งชื่อตัวละคร...เหมือน พี่ชายข้างบ้าน ใช่ ฉันมีพี่ชายข้างบ้านชื่อเหมือนนายเลย”

ฉันที่โผล่หัวพูดกับพี่ชายข้างบ้านบอกเขาไปด้วยการตะโกนเสียงดังลั่นบ้านอย่างไม่กลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน " พี่ชาย! แพรวไปเล่นชิงช้าด้วยได้ไหมคะ " ฉันที่อยากเล่นชิงช้ากับพี่ชายเลยร้องตะโกนถามเขาไปเสียงดัง

เสียงพี่ชายของซูเหยาร้องตะโกนอยู่หน้าบ้าน ทางซูเหยาและครอบครัวยังไม่ได้ตอบรับ ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นจากหน้าบ้าน ซูเหยาจำได้ว่าเป็นเสียงของหนึ่งในพี่ชายทั้งสาม

พิริสาหันไปถามแฟนสาวของพี่ชายด้วยหน้าตาใสซื่อ ลูกสาวพ่อผู้ใหญ่หันมายิ้มซื่อให้น้องสาวแฟนเหมือนกัน "บ้านพี่ทำสวนผลไม้ค่ะ" "อ๋อ ที่บ้านทำสวนนี่เองเลยไม่เคยมางานแบบนี้" พิริสามองแฟนสาวของพี่ชาย แล้วพูดขึ้นมาเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ก็เพียงพอให้คนฟังคนอื่นคิดเปรียบเทียบไ ด้ เพื่อนแพรพอจะเข้าใจความหมายของน้องสาวแฟนกำมะลอ