พี่ชายข้างบ้าน Novels & Stories

ลย “แก๊ปเลี้ยวทางขวามือข้างหน้านะ” “ครับ” มาถึงแล้ว… บ้านไม้สองชั้น ข้างบ้านมีต้นไม้ร่มรื่น ส่วนด้านหลังยายอิ่มกับตามีปลูกผักไว้เก็บเกี่ยวกินเองด้วยนะ มีหลานสาวตัวเล็กอีกหนึ่งคน ชื่อน้องกิ่ง น้องน่าสงสารมากๆเลยนะ เกิดมาแม่ก็ทิ้งให้อยู่กับตายายแล้วหนีไป ซ้ำยังไม่รู้ว่าพ่อ ตัวเองคือใคร แล้วน้องเด็กขนาดนั้น แม้แต่หน้าแม่ก็จำไม่ได้หรอก

คีริวกดเสียงถามเรียบ คงจะทนไม่ไหวแล้วถึงขั้นเรียกฉันมาคุยส่วนตัวแบบนี้ "พี่ปริ้นส์เป็นพี่ชายข้างบ้าน สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก นั้นไงบ้านเขา" ฉันชี้ไปทางบ้านหลังที่ติดกัน คีริวไม่ได้มองตามแต่จดจ้องฉันไม่เลิก "แม่เธอชอบมัน แต่ไม่ชอบฉัน"

พี่ชายที่แสนดี: “ไม่รู้สิ ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดถึงสาวข้างบ้านแล้วอะ” B u T T e R: “หมายความว่าไงอะ? นายเลิกชอบสาวข้างบ้านละหรอ?” พี่ชายที่แสนดี: “ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่คนที่ฉันอยากสารภาพไม่ใช่เธอแล้วอะ”

ดวงตากลมโตมองใบหน้าพี่ชายข้างบ้าน สายตาทอแววน้อยใจลึกๆ แต่ก็พยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านหน้าทั้งสองคนเพื่อจะกลับเข้าบ้านของตนเอง “ใครเหรอ” “น้องข้างบ้าน” “ดูน้องเขาชอบเมฆนะ” “บ้าน่า ใครจะไปชอบลง เด็กนั่นอ้วน เตี้ย ดำ ไม่มีอะไรน่ามองสักอย่าง อีกอย่างเห็นมาตั้งแต่เด็ก น้องเ พิ่งอายุ 13 เอง ยังเด็กอยู่เลย”

ชักอิจฉาลูกสาวตัวน้อยเหลือเกิน 'มองแบบนั้นคืออะไรคะยัยตัวเล็ก'เสียงพี่ชายข้างบ้านหันมาแซว..ตอนที่เห็นคนเป็นเมียมองตาละห้อย

น้ำผึ้งชี้ไปที่บ้านอีกหลังที่อยู่ไม่ไกล บ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่น่าอยู่มีดอกกุหลาบสีแดงเต็มไปหมด “นั่นบ้านของลูกชายตัวแสบของป้าเอง โตจนจะแก่อยู่แล้วยังไม่มีเมียอีก นายสิงห์คำหนูพอจะได้ยินไหมเพิ่งมาอยู่กี่วัน” คุณนายบัวถามกลับ

​“ไงเรา ปลุกเพื่อนบ้านแต่เช้าเลยนะ” “พี่อาร์ต! ได้ยินเหรอคะ” เสียงทักทายจากเพื่อนบ้านที่มีรั้วติดกันดังขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังตากผ้าอยู่ บ้านแถวนี้เป็นชุมชนเก่าค่ะอยู่ติดกันแล้วรั้วก็ไม่ได้สูงมากเท่าไหร่ก็เลยทำให้พวกเราสนทนากันแบบนี้ประจำ พี่อาร์ตเป็นพี่ชายข้างบ้านที่เพิ่งเรียนจ บได้ไม่นาน เป็นพี่ชายแสนดีที่คอยช่วยเหลือฉันอยู่ประจำ

“ฮื้อ อะไรนะคะพี่ธาม” ดูเหมือนว่าพี่ชายข้างบ้านคนนี้ยังคงเป็นคนเดิมที่พอพ้นดวงหน้าบรรดาแม่ ๆ ก็กลับกลายเป็นสีหน้าหมาป่า ทั้งดันหลัง ทั้งจูงขึ้นบ้าน

Chapter 5 อาบน้ำให้น้องชายข้างบ้าน “ดี ดื้อดีนักก็ต้องโดนแบบนี้ จะแกล้งพี่แป้งอีกไหม” “น้องเจย์เดนไม่แกล้งพี่แป้งแล้ว”

ฉันตอบสั้น ๆ แล้วขยับขาไปใกล้ ๆ พี่ชายเพื่อให้เขาทาได้สะดวก ฉันอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่และพี่ชาย ครอบครัวฉันไม่ได้ร่ำรวยมากแค่พอมีพอกิน มีโรงงานผลิตผลไม้กระป๋องไม่ใหญ่มากขนาดกลาง ๆ ซึ่งพี่ชายฉันเป็นคนบริหารต่อจากพ่อ ส่วนฉันนะเหรอพอเรียนจบก็ไม่ได้ทำอะไร แต่มีบ้างบ างครั้งที่เข้าไปช่วยงานพี่จ้านในโรงงาน "ตกลงแกจะว่างงานแบบนี้ไปตลอด?"พี่จ้านพูดขึ้นขณะที่ยังทายาให้