พี่ชายข้างบ้าน Mga Nobela at Kwento

นิกโก้ยิ้มให้พี่ชาย “ไปสิ” ไทเลอร์เดินตามน้องไปที่บ้านหลังเล็ก ส่วนบ้านที่เขาอยู่ก็เป็นบ้านส่วนตัวของเขา คุณปู่ก็อยู่อีกหลัง แต่บ้านทุกหลังก็อยู่ใกล้กัน ในรั่วเดียวกัน

สองหนุ่มคุยกันเจื้อยแจ้วเหมือนรู้จักกันมานานปี ฉันได้แต่กลอกตามองบนไปสองรอบ หมั่นไส้ทั้งคนข้างบ้านและลูกชายตัวเอง “เข้าบ้านกันรวยรวย เมนี่” ฉันมองแมวที่คลอเคลียอยู่ข้างหน้าแข้ง “เมี้ยว!” ยังดีที่ฉันยังไม่โดนแมวเมิน ฉันเดินตามลูกชายกับลุงข้างบ้าน พ่อที่อยู่ในสถานะลุงข้างบ้าน จะสมน้ำหน้าใครดี ฉัน เขา หรือโชคชะตาของเรา

น้องพั้นช์มองหาพี่ชายตัวเอง "น่าจะอยู่ข้างในบ้านมั้งลูกก็เราสองคนพากันเดินออกมานั่งเล่นข้างนอกถ้าหนูจไปหาพี่ก็ไปเถอะ" "แล้วพ่อล่ะคะไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ"

ลย “แก๊ปเลี้ยวทางขวามือข้างหน้านะ” “ครับ” มาถึงแล้ว… บ้านไม้สองชั้น ข้างบ้านมีต้นไม้ร่มรื่น ส่วนด้านหลังยายอิ่มกับตามีปลูกผักไว้เก็บเกี่ยวกินเองด้วยนะ มีหลานสาวตัวเล็กอีกหนึ่งคน ชื่อน้องกิ่ง น้องน่าสงสารมากๆเลยนะ เกิดมาแม่ก็ทิ้งให้อยู่กับตายายแล้วหนีไป ซ้ำยังไม่รู้ว่าพ่อ ตัวเองคือใคร แล้วน้องเด็กขนาดนั้น แม้แต่หน้าแม่ก็จำไม่ได้หรอก

คีริวกดเสียงถามเรียบ คงจะทนไม่ไหวแล้วถึงขั้นเรียกฉันมาคุยส่วนตัวแบบนี้ "พี่ปริ้นส์เป็นพี่ชายข้างบ้าน สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก นั้นไงบ้านเขา" ฉันชี้ไปทางบ้านหลังที่ติดกัน คีริวไม่ได้มองตามแต่จดจ้องฉันไม่เลิก "แม่เธอชอบมัน แต่ไม่ชอบฉัน"

พี่ชายที่แสนดี: “ไม่รู้สิ ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดถึงสาวข้างบ้านแล้วอะ” B u T T e R: “หมายความว่าไงอะ? นายเลิกชอบสาวข้างบ้านละหรอ?” พี่ชายที่แสนดี: “ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่คนที่ฉันอยากสารภาพไม่ใช่เธอแล้วอะ”

ดวงตากลมโตมองใบหน้าพี่ชายข้างบ้าน สายตาทอแววน้อยใจลึกๆ แต่ก็พยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านหน้าทั้งสองคนเพื่อจะกลับเข้าบ้านของตนเอง “ใครเหรอ” “น้องข้างบ้าน” “ดูน้องเขาชอบเมฆนะ” “บ้าน่า ใครจะไปชอบลง เด็กนั่นอ้วน เตี้ย ดำ ไม่มีอะไรน่ามองสักอย่าง อีกอย่างเห็นมาตั้งแต่เด็ก น้องเ พิ่งอายุ 13 เอง ยังเด็กอยู่เลย”

ชักอิจฉาลูกสาวตัวน้อยเหลือเกิน 'มองแบบนั้นคืออะไรคะยัยตัวเล็ก'เสียงพี่ชายข้างบ้านหันมาแซว..ตอนที่เห็นคนเป็นเมียมองตาละห้อย

ไลออนตัวน้อยตอบโต้พ่อ “ป๋าเปล่าเสียหน่อย ป๋ามีแม่แป้งคนเดียว เราเหอะวันนี้มีเพื่อนยัง...” ไทเกอร์ส่ายหน้าเหนื่อยใจกับลูกชายตัวดี ไม่รู้ว่าเจ้าชู้ได้ใคร สงสัยเจ้าชู้ได้แม่แน่ ๆ เลย

​“ไงเรา ปลุกเพื่อนบ้านแต่เช้าเลยนะ” “พี่อาร์ต! ได้ยินเหรอคะ” เสียงทักทายจากเพื่อนบ้านที่มีรั้วติดกันดังขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังตากผ้าอยู่ บ้านแถวนี้เป็นชุมชนเก่าค่ะอยู่ติดกันแล้วรั้วก็ไม่ได้สูงมากเท่าไหร่ก็เลยทำให้พวกเราสนทนากันแบบนี้ประจำ พี่อาร์ตเป็นพี่ชายข้างบ้านที่เพิ่งเรียนจ บได้ไม่นาน เป็นพี่ชายแสนดีที่คอยช่วยเหลือฉันอยู่ประจำ