ภรรยาที่ท่านชิงชัง ยามนี้เลิกรักท่านแล้ว Novels & Stories

ซินเยว่หัวเราะออกมาอย่างรักษากิริยาไม่ได้อีกต่อไป "ช่างน่าขันยิ่งนัก หยางหลันฮวาตำแหน่งคุณหนูใหญ่เจ้าก็ได้ไปแล้วแม้กระทั่งคู่หมายของข้าก็เป็นของเจ้า ตอนนี้เจ้ายังต้องการจะให้ข้าเลิกยุ่งเกี่ยวกับคนรักของข้าอย่างนั้นหรือ เจ้านี่ช่าง......ข้ามิอาจสรรหาคำพูดใดมาเปรียบเปรยกับเจ้าได้อีกแ

ตอนนี้นางอาจจะกำลังโกรธ จึงทำให้พูดออกมาโดยไม่ทันคิด "ไม่จำเป็น เพราะอย่างไรข้ากับท่านก็ต้องหย่ากันอยู่ดี เพราะอย่างนั้นก็หย่ากันเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่า"

พูดจบก็ปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่ชายตามองสตรีที่เรียกร้องความสนใจเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยลงมือจริงจัง น่ารำคาญ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมา "ฮรึก หลี่เฉียงท่านไม่เคยรักข้าเลยรึ” สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น เสียงอวิ๋นเจ็บปวดกับการกระทำนี้ของสามีมาก นางเรียกร ้องความสนใจเพื่อให้เขาเห็นใจสงสารไม่ใช่ให้มาซ้ำเติม “มันก็แค่ละครฉากหนึ่งเท่านั้น เสียงอวิ๋นหย่าให้ข้าเสียทีเถิด"

“แน่นอนข้าเลือกคุณหนูฟ่าน ยัยอัปลักษณ์นั่นแม้แต่หางตาข้ายังนึกรังเกียจ” “ใยเจ้าจงเกลียดจงชังนางนักเล่า มารดานางหนะเป็นสหายรักกับมารดาเจ้าเชียวนะ คราวแรกตอนมีเจ้าก็ตั้งใจว่าจะให้หมั้นหมายกัน แต่เสียดายที่ฮูหยินบุญน้อยนัก”

“ยามนี้ท่านคงรู้แล้วว่า ภรรยาที่เกิดจากมารดาซึ่งสตรีที่คบชู้กับขันที ได้ตั้งครรภ์สายเลือดของท่าน”

[2/2] “นังสารเลว! เจ้ายังไม่หย่าขาดกับลูกชายข้ากล้าคบชู้ได้อย่างไร!” เมื่อเอ่ยจบสายตาของหญิงชราก็หันไปที่ซูเหยาซึ่งยืนจับมือจ้าวหว่านชิงอยู่ หญิงชราเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการกล่าวหา “ไม่เพียงคบชู้...นี่เจ้ายังลากหลานสาวของข้าไปทำเรื่องเสื่อมเสียอีกหรือ!”

“หากฉันไม่ใช่หลี่เลี่ยงหลิง...คุณจะรักฉันมั้ยคะ” “ต่อให้เธอเป็นปีศาจที่มาสิงอยู่ในร่างนี้...ฉันก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยน เพราะเธอก็ยังเป็นเธอ...ภรรยาของท่านายพลหยางจางเหว่ยคนนี้”

นางยกมือกอดอกปกป้องตนเอง กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถึงข้าไม่รู้เหตุผลที่จู่ ๆ ท่านมาทำดีกับข้า แต่ข้าขอบอกท่านเอาไว้ว่า ข้าไม่ได้รักท่านแล้ว เรื่องระหว่างพวกเราจบลงตั้งแต่ข้าลงนามในหนังสือหย่าแล้ว ท่านยังมีหลี่ซินยอดดวงใจของท่านรออยู่ที่จวนมิใช่หรือ จะมาตามติดข้าทำไมกลับไปหานา งเสียสิ อย่ามาก่อความวุ่นวายรำคาญตาที่นี่อีกเลย” คำว่า ‘ข้าไม่ได้รักท่านแล้ว’ คล้ายมีดที่กรีดเข้าไปในหัวใจของเขา มู่หยางมองนางด้วยสายตาเจ็บปวดรวดร้าว “หลี่ซินไม่ใช่ยอดดวงใจของข้า เจ้าเข้าใจผิดแล้วนางไม่ใช่”

“ผมรู้ว่าผมต้องทำอะไร แล้วก็ขอบคุณสำหรับความหวังดีที่คุณมีต่อภรรยาของผม แล้วผมก็หวังว่าคุณจะตัดใจจากเธอสักที” “ทำไมต้องตัดใจ ในเมื่อคุณไม่ได้รักเธอ วันนี้ไม่เลิกพรุ่งนี้ก็ต้องเลิก”

“เหยาถิงจำอดีตไม่ได้เลย และแน่นอนว่าความรักที่มีต่อท่านเมื่อครั้งนั้น นางก็ลืมไปแล้วจนสิ้น แต่ข้าก็ยังหวังว่าท่านจะทำให้นางรักท่านได้อีกครั้ง ข้าอยากให้ท่านปรับความเข้าใจกับนางเสีย เพราะว่านางคือภรรยาของท่าน นางแต่งงานกับท่านด้วยสมรสพระราชทานประการหนึ่ง อีกประการคือนางรักท่าน