ย้อนกลับ Mga Nobela at Kwento

ฉันคว้าข้อมือคินไว้ ถึงในนี้จะมีเพียงไฟจากด้านนอกส่องเข้ามา แต่ฉันก็เห็นสายตาที่เขามองมาได้ชัดเจน “อือ” “ที่บอกว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้น่ะ หมายความว่าไง” “...” “ถ้าย้อนกลับไปก็ไม่ขึ้นรถเมล์คันนั้นเหรอ” “...” “ถ้าย้อนกลับไปได้ก็จะไม่เข้าห้องลับงั้นสิ”

} >>{"ฉันคิดถึงเธอจังเลยเมื่อไรจะกลับ" >>{"ไม่บอกเก็บไว้เซอร์ไพรส์"}

ใยไหม: กรี๊ดดด มึงจะกลับมาใช่ไหม ใยไหม: กูโทรหานะ Rrrr Rrrr “มึงเป็นแม่คนแล้วค่ะเพื่อน ไม่ควรใจเร็วด่วนได้อะไรขนาดนี้นะ” (ฮือ อีนับ กูดีใจ มึงจะกลับมาแล้วใช่ไหม) “อือ” (กูร้องไห้แล้วนะ มึงคิดถึงกูแล้วใช่ไหมว่ะ วิดีโอคอลได้ไหม กูอยากให้มึงคุยกับหลาน)

มิเกลพยายามลูบหลังของไอด้าที่นั่งร้องไห้สะอื้นจนตัวโยง ปลอบได้เท่าที่ปลอบ “ฉะ...ฉันผิดดไปแล้ว หากย้อนเวลาได้ฉันจะไม่ไล่เขา ฮื้อๆๆๆ” “มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้หรอก เพราะเธอมัวแต่จมอยู่กับอดีตจนลืมนึกถึงปัจจุบัน”

หยุดนะ ฉันรีบกลับหลังหันให้หมอนั่นทันที

อาร์เดลจ้องหน้าเคลย์ตันเขม็ง “แล้ว?” “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้กูจะไม่ทำแบบนี้” “แต่เวลามันย้อนไม่ได้ว่ะ” “แล้วมึงจะให้กูทำยังไง” “คุกเข่าขอโทษกู”

สุรเดชท้อใจ "ก็กลับบ้านไปก่อน เผื่อคืนนี้ได้ย้อนกลับไปในอดีต เราก็นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมาก็ไปในอดีต พอหลับในอดีตก็มาในปัจจุบัน รอดูคืนนี้ก่อน"

ตอนที่วิ่งผ่านตัวฉัน เธอพูดกับฉันว่า “หลิ่วอวี้ เธอเกิดใหม่ใช่ไหม? ถ้าย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง ฉันจะไม่มีทางแพ้เธอเด็ดขาด” พูดจบ รถบรรทุกคันใหญ่ก็แล่นฉิวผ่านมา พุ่งชนร่างของจางอิ๋งปลิวลอยไปในพริบตา

สวยบาดตากูขนาดนั้นจำไม่ได้ก็แย่ละ “ให้ควยมึงแข็งอย่างเดียวพอ ปากมึงไม่ต้องแข็งตามเพื่อน” “แล้ว” คารอสเลิกคิ้วถามกลับ “มึงอยากกลับไปหาน้องจี” ข้อนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่หนทางที่จะกลับไปริบหรี่เหลือเกิน เห็นค่าในตอนที่สายต่อให้อยู่ใกล้แค่เอื้อมก็เหมือนคว้าได้เพียงอากาศอยู ่ดี

เฉียวลู่เอียงหัวคิดตามคำวินิจฉัยของหมอชรา “ท่านบอกว่าช่วงหนึ่งนั่นแสดงว่าข้ามีโอกาสหายและความทรงจำกลับคืนมาอย่างนั้นสินะ” หมอชราลูบเคราสีขาวของตนพร้อมกับพยักหน้า “อาจเป็นเช่นนั้น หรือบางทีความทรงจำของเจ้าอาจไม่กลับมาเลยก็ได้ เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่อาจคาดเดา แต่วิชาการแพทย์ข องข้ามิได้เก่งกาจจนสามารถคำนวณถึงขั้นนั้นได้”