ย้อนกลับ Novels & Stories

เฉียวลู่เอียงหัวคิดตามคำวินิจฉัยของหมอชรา “ท่านบอกว่าช่วงหนึ่งนั่นแสดงว่าข้ามีโอกาสหายและความทรงจำกลับคืนมาอย่างนั้นสินะ” หมอชราลูบเคราสีขาวของตนพร้อมกับพยักหน้า “อาจเป็นเช่นนั้น หรือบางทีความทรงจำของเจ้าอาจไม่กลับมาเลยก็ได้ เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่อาจคาดเดา แต่วิชาการแพทย์ข องข้ามิได้เก่งกาจจนสามารถคำนวณถึงขั้นนั้นได้”

ภานุพงศ์พูดตอกย้ำ เขตคามก้มหน้าเศร้า เขารู้สำนึกผิดแล้ว เขาไม่ควรละเลยความรู้สึกของลูก เขาไม่ควรให้ความสำคัญกับลูกคนอื่นมากกว่าลูกของเขา แต่เขาย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว

รับสั่งตอบชายากลับไป ครั้นหญิงสาวได้ยินเช่นนั้นคิ้วเรียวสวยที่ถูกขมวดเข้าหากันทันใด “แต่เหตุการณ์เหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาเลยนะท่านอ๋อง เหตุใดเมื่อย้อนเวลากลับมาอีกครั้งเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกลับไม่ค่อยปรากฏซ้ำเหมือนรีเพลย์ภาพใหม่ตรงกันข้ามเปลี่ยนไปหมดเลย”ไป๋หลันฮวาถา มสามีของเธอกลับไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่งยวด

ได้เจอผู้ที่ร่วมชะตากรรมกันมา เหลียงฟางหรูก็ร่ำร้องอย่างลืมอาย นึกถึงบุตรในครรภ์ที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม น้ำเสียงสะอื้นสะอืนราวกับจะขาดใจ “ไม่เป็นไร ยามนี้มีเจ้ามีข้า บุตรเราย่อมกลับมาได้” ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะนางไปมาแผ่วเบา หากพูดคุยกันได้มากกว่านี้คงรู้นานแล้วว ่าทั้งสองต่างได้ย้อนเวลากลับมา ไม่ว่าย้อนกลับมาเพื่อสิ่งใดก็ล้วนเป็นเรื่องดี

ผล็อยหลับไปที่หน้าหลุมศพ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลินกวานอีพบว่าตัวเขาย้อนกลับไปในวันที่เขาเพิ่งครบสิบขวบ!!!

รามิลพยักหน้ารับรู้ "ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวกลับก่อนนะครับพี่รามิล ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณสมายด์ เชิญตามสบายเลยนะครับ"

คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหลีหลี่ที่กำลังยืนจ้องมองน้องสาวอยู่พลันทอดถอนใจออกมา “เจ้าคิดว่าที่สวรรค์ให้เจ้าได้ย้อนกลับมาก็เพื่อให้เจ้าได้ใช้ความได้เปรียบจากการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเอารัดเอาเปรียบคนอื่นเช่นนั้นหรือ แต่สำหรับข้ากลับไม่ได้คิดเช่นเจ้านะ สำหรับข้าแล้วการที่ข้าได้ย้อนกลับมาเ

วายุเม้มปากแน่น พยายามที่จะไม่แสดงความรู้สึกเสียใจและความอ่อนแอออกให้อีกฝ่ายได้เห็น เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านไม่พอใจ ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่านอีก” วายุพูดจบก่อนจะหันหลังกลับ เดินออกจากตำหนักด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ

สับสน ธีธัสกลับมาถึงบ้านพักในเวลาเกือบสามทุ่ม เพราะเขาแวะกินข้าวที่ร้านอาหารของรีสอร์ต

ฉันใช้เวลาครู่หนึ่ง ฉันอาจจะโกหก แต่จะไปทำไม? ฉันไม่พูดอะไร เพราะฉันยังไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถย้อนกลับไปได้ — ฉันขอโทษ ดาเนียล เขาก้มหน้า เงียบไป แล้วเขาก็ยิ้ม อย่างเศร้าๆ