Novel & Cerita ย้อนกลับ

ภานุพงศ์พูดตอกย้ำ เขตคามก้มหน้าเศร้า เขารู้สำนึกผิดแล้ว เขาไม่ควรละเลยความรู้สึกของลูก เขาไม่ควรให้ความสำคัญกับลูกคนอื่นมากกว่าลูกของเขา แต่เขาย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว

รับสั่งตอบชายากลับไป ครั้นหญิงสาวได้ยินเช่นนั้นคิ้วเรียวสวยที่ถูกขมวดเข้าหากันทันใด “แต่เหตุการณ์เหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาเลยนะท่านอ๋อง เหตุใดเมื่อย้อนเวลากลับมาอีกครั้งเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกลับไม่ค่อยปรากฏซ้ำเหมือนรีเพลย์ภาพใหม่ตรงกันข้ามเปลี่ยนไปหมดเลย”ไป๋หลันฮวาถา มสามีของเธอกลับไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่งยวด

ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่เป็นการกลับมาหาตัวเอง ใบไม้ล้วนร่วงหล่น หวลกลับคืนสู่ราก กลับสู่ต้นกำเนิด กลับสู่บ้านที่แท้จริง จบบริบูรณ์

I*******m [kebdao_] sent you a message kebdao_ : เราไม่กลับ kebdao_ : เราจะรออยู่หน้าคลับ kebdao_ : จนกว่าแกจะเป็นคนกลับมารับ kebdao_ : ทำไมทำแบบนี้อะ kebdao_ : สีน้ำ

เมื่อโชคชะตากลั่นแกล้งเธอให้หวนกลับมาเผชิญหน้ากับ 'เขา' อีกครั้ง เพียงเห็นใบหน้าของเขาความรู้สึกเจ็บปวดก็แล่นเข้ามากลางใจ เรื่องราวในอดีตที่แสนเศร้าผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครา กว่าเธอจะลบเขาออกจากหัวใจได้นั้นไม่ง่ายเลย ชั่วชีวิตนี้เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอกับเขาอีกนับตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี สี่ปีก่อนเขาขอตัดความสัมพันธ์อย่างไร้เยื่อไย วันเดียวกันกับวันที่เธอได้รู้ว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเขา หนึ่งชีวิตที่เกิดจากความรักระหว่างเรา แม้เอ่ยปากบอกไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี “พราว จากนี้ไปผมจะไม่กลับมาที่นี่อีก” “คุณหมายความว่ายังไง” “ผมมีคู่หมั้นที่จะแต่งงานด้วยแล้ว เรื่องของเราควรจบแค่นี้” “คะ...คู่หมั้นงั้นเหรอ” น้ำเสียงสั่นเครือพูดทวนคำพูดของชายหนุ่ม

ได้เจอผู้ที่ร่วมชะตากรรมกันมา เหลียงฟางหรูก็ร่ำร้องอย่างลืมอาย นึกถึงบุตรในครรภ์ที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม น้ำเสียงสะอื้นสะอืนราวกับจะขาดใจ “ไม่เป็นไร ยามนี้มีเจ้ามีข้า บุตรเราย่อมกลับมาได้” ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะนางไปมาแผ่วเบา หากพูดคุยกันได้มากกว่านี้คงรู้นานแล้วว ่าทั้งสองต่างได้ย้อนเวลากลับมา ไม่ว่าย้อนกลับมาเพื่อสิ่งใดก็ล้วนเป็นเรื่องดี

ผล็อยหลับไปที่หน้าหลุมศพ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลินกวานอีพบว่าตัวเขาย้อนกลับไปในวันที่เขาเพิ่งครบสิบขวบ!!!

รามิลพยักหน้ารับรู้ "ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวกลับก่อนนะครับพี่รามิล ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณสมายด์ เชิญตามสบายเลยนะครับ"

คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหลีหลี่ที่กำลังยืนจ้องมองน้องสาวอยู่พลันทอดถอนใจออกมา “เจ้าคิดว่าที่สวรรค์ให้เจ้าได้ย้อนกลับมาก็เพื่อให้เจ้าได้ใช้ความได้เปรียบจากการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเอารัดเอาเปรียบคนอื่นเช่นนั้นหรือ แต่สำหรับข้ากลับไม่ได้คิดเช่นเจ้านะ สำหรับข้าแล้วการที่ข้าได้ย้อนกลับมาเ

สับสน ธีธัสกลับมาถึงบ้านพักในเวลาเกือบสามทุ่ม เพราะเขาแวะกินข้าวที่ร้านอาหารของรีสอร์ต