Novel & Cerita ย้อนกลับ

เบลอหายไป ในที่สุด… ทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว เธอไม่ต้องนับเวลารอเขากลับบ้านอีก ไม่ต้องนั่งกินข้าวเย็นเย็นชืดคนเดียวกลางดึก ไม่ต้องทนสายตาดูแคลนของคุณนายเซี่ยอีกต่อไป

ซูชิงอู่ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกว่านางยังต้องจ่ายคืน หากติดค้างบุญคุณกันไว้ ภายหลังก็สามารถนำกลับคืนมาได้ อย่างไรเสีย อะไรที่เป็นของเขาก็ถือเป็นของนาง เจ้าของร้านเฒ่าพาซูชิงอู่และเย่เสวียนถิงตรงไปยังชั้นบนสุด

ก่อนหน้านั่นดลพีไม่เคยต้องมานั่งคิดทบทวนถึงความหลังอย่างนี้ ทว่าพอเกิดเรื่องนี้ขึ้น เขาจำเป็นต้องหาเหตุผลมาหักล้างและมาเชื่อมโยงถึงความเป็นไปได้ แต่ก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน ว่ายิ่งนึกถึงอดีตมากเท่าไหร่ ความสงสัยก็ยิ่งชัดมากขึ้นเท่านั้น มีหลายอย่างที่ไม่ถูกต้องและก็มี หลายอย่างที่แปลกไป

ผมหลุบตามองรอยสักที่มือซ้ายตัวอักษรเรียงรายตามนิ้วมาตั้งแต่นิ้วชี้ถึงนิ้วก้อยความทรงจำเก่าๆ ก็ไหลกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่ถ้าให้เล่าคงต้องย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน **** Stay = ยังคอย & ยังอยู่ ****

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” “กลับ” เป็นตอนที่คุณเรียวเดินเข้ามาเพื่อลากให้เวลกลับในคืนก่อน “อะไรคะ~ …ไม่เอาอะ~” “พากลับไปให้ไวเลยมึง กูจะขึ้นไปดูไอ้เตอร์เหมือนกัน”

โหลวหรานอึ้งไป ระบบกล่าวต่อ "ไม่ใช่ย้อนหนึ่งชั่วยามไม่ใช่ย้อนหนึ่งวันแต่เลือกจุดเวลาเองได้จะย้อนกลับไปก่อนเหตุการณ์ใดก็ได้ เพื่อแก้ไขทุกอย่างใหม่"

เขาย้อน “ใช่ค่ะ ฉันพึ่งกลับถึงบ้าน” คาร์เรนเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังบ้านอีก 10 นาทีจะ 4 ทุ่ม “ทำไมพึ่งกลับ”

หลวงตายิ้มละไม “สิ่งใดที่ผิดที่ผิดทาง เมื่อถึงเวลาก็จะกลับคืนสู่ที่เดิมของมันเอง... "

ไม่คิดว่าฉันจะเขินบ้างเลยรึไงงงงง “อื้ออออ” “กลับไปโดนชุดใหญ่ :)”

โดยไม่หันกลับไปมอง “อย่าลืมฝันถึงผม...บ้างนะ” คัมซาตาโตหันกลับไป เขาก็หันหน้ากลับไปแล้ว