รักวัยเด็ก

รักแรกและแอบรักเขารักเพื่อนตัวเองที่เป็นทั้งเลขาและเป็นผู้กุมหัวใจ เธอหญิงสาวเย็นชาที่พยายามหยุดหัวใจตัวเองไม่ให้รู้สึกกับเขาเกินคำว่าเพื่อนและเจ้านาย ความรัก ความวุ่นวาย ความเจ้าเล่ห์และเย็นชาใครจะชน

“รินรดา” ได้รับเชิญให้ไปร่วมงานแต่งของ ชายที่เธอเคยแอบชอบสมัยมัธยม เธอตัดสินใจไปงานนั้นเพื่อพิสูจน์กับตัวเองว่า เธอไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว แต่วันเดียวกันนั้น เธอกลับได้เจอใครบางคนที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานกว่าสิบปี และดูเหมือนว่าเขาจะจำเธอได้ขึ้นใจ…

เธอคือหญิงผู้ถูกประวัติศาสตร์ลบเลือน ไม่มีผู้ใดจดชื่อนางไว้ในพงศาวดาร ไม่มีบทกวีใดกล่าวขวัญถึงความรักและความเจ็บปวดของนาง และเธอ…เป็นเพียงเงาเลือนรางในเรื่องเล่าของวีรบุรุษ แต่วันนี้…เธอกลับมาแล้ว

ถ้าความสุขของเขาคือการมีเราอยู่ด้วยก็ดีไป แต่ถ้าความสุขของเขาคือการไม่มีเราอยู่ ก็ต้องทำใจแล้วเดินออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเราหมดรักเขาแล้ว เรายังรักเขาอยู่... แค่เขาไม่ได้เป็นของเรา

เธอเคยเป็นแฟนเขา และสัญญากับเขาว่าจะแต่งงานกัน แต่อาการป่วยทำให้หลงลืมทุกอย่างจนสุดท้ายเขาต้องมาทวงคืน และเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำกลับมาด้วยความรัก และความร้อนแรง

บารเทนเดอร์ผู้อาภัพ กลับต้องทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของท่านโหวใจร้าย นางจะสามารถมีความรักที่ดีและอบอุ่นได้หรือไม่?

แฟนเก่าที่เลิกกันไปหลายปี กลับมาอีกทีพร้อมความวุ่นวาย ทุกเรื่องราวระหว่างเขาและเธอ... ผ่านมาแค่ให้จำ แต่ทำให้ไม่ลืม 5 ปีผ่านไป หวนคืนมา พร้อมแก้ไขx แก้แค้นเอาคืน/(พอได้หนุบหนึบหัวใจ ไม่ดราม่ามากค่ะ)

เขา...พ่อเลี้ยงดรัณ พัชรอมรินทร์ ผู้ชายที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่มีอดีตสุดแสนจะเจ็บปวด บาดแผลที่ทิ่มแทงหัวใจมาตลอดระยะเวลาหลายปีมันกำลังจะกลัดหนอง ถ้าไม่ทำการรักษาให้หาย เธอ...พลับพลึง โรจนศุภเกียรติ สาวน้อยวัยใสผู้มีโลกส่วนตัวที่แสนจะงดงาม และหลงรักผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งมาตลอด ‘ความรักคือการให้’ นี่คือนิยามความรักของเธอ เรื่องราวคงไม่วุ่นวายถ้าเธอไม่กลับมารับรู้ว่าเขาเป็น ‘หม้าย’ และเรื่องราวก็คงไม่วุ่นวายกว่า ถ้าเธอกับเขาไม่ต้องเปลี่ยนสถานะจาก ‘น้าเขยกับหลานเมีย’ มาเป็น ‘สามีกับภรรยา’ มันอาจจะเป็นความสมหวังถ้าเธอจะได้แต่งงานกับผู้ใหญ่ใจดีที่หลงรักมาตลอด แทนการแต่งงานกับผู้ใหญ่ใจร้ายที่ไม่รู้สาเหตุว่าอะไรถึงเปลี่ยนให้เขาเป็นคนละคน เถื่อนและไร้เหตุผลสิ้นดี “เมียของฉันต้องเก่งเรื่องบนเตียง ต้องทำกับข้าวอร่อย ต้องทำงานในไร่ได้ไม่ต่างจากคนงาน ที่จริงจะต้องทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง ขยัน ไม่นิ่งดูดายปล่อยให้แม่บ้านทำเอง เธอก็ต้องเป็นแบบนั้น” “ก็ได้ พลับทำให้ได้” “เริ่มเลย”

เขาไม่คิดจะรัก แต่เมื่อเธอจากไป เขากลับไม่ยอมปล่อย เขาฉุดรั้ง ดึงเธอกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง พันธนาการเธอไว้ด้วยความรักในวันที่เธอไม่ต้องการ “แต่งแล้วจะหย่าเมื่อไหร่” สองขาที่กำลังก้าวเดินชะงักกึกกับคำถามที่ถูกโพล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีมรกตที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว “คะ?” เอ่ยถามซ้ำ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า “เธอคงไม่คิดจะแต่งงานกับฉันไปตลอดหรอกใช่ไหม” ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เจ็บไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว คล้ายกับถูกผลักลงไปในเหวลึก ใจวูบโหวงจนต้องขบริมฝีปากแน่นเพื่อดึงสติ เธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าต้องแต่งงานกับเขาไปตลอดชีวิต แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดเรื่องหย่าออกมาได้อย่างง่ายดายทั้ง ๆ ที่แต่งงานกันยังไม่ทันข้ามวัน “ค่ะ รินไม่คิดจะแต่งงานกับคุณไปตลอดหรอกค่ะไม่ต้องเป็นห่วง” ตอกย้ำว่าให้ตายยังไง รอยด์ก็คงไม่มีวันรักเธอ... ไม่แม้แต่...คิดจะรัก “งั้นก็ดี ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ ช่วยไปบอกพ่อให้ด้วยว่าเธออยากหย่า”

เมื่อหยวนซีต้าเกอข้างบ้านคือรักแรก คู่แข่งคือหญิงสาวที่แสนเรียบร้อย หลี่ลี่อิงจึงต้องพยายามทำให้ตัวเองเป็นกุลสตรีที่เพรียบพร้อม แต่ไม่ว่าอย่างไร 'หานหลิงหลิง' ที่มีกิริยาอ่อนช้อยกว่ากำลังนำอยู่หนึ่งก้าว นางจึงต้องงัดสารพัดวิธีมาออดอ้อนขอความรัก แม้จะต้องปลอมเป็นบุรุษเข้าไปร่วมเสี่ยงภัยด้วยกันกับเขาก็ตาม "ข้าจะทำทุกอย่างให้ 'ต้าเกอ' กลายเป็น 'เหล่ากง' ให้จงได้" วีรกรรมอ้อนขอความรักของดรุณีน้อยนามหลี่ลี่อิงจะเป็นเช่นไร ต้องตามลุ้นใน "ดรุณีน้อยอ้อนรัก"