รักวัยเด็ก 소설 & 이야기

“มีคิดถึงวัยเด็ก แก่ก็ยังไม่ได้แก่สักหน่อยนึง ยังหนุ่ม...แน่น ออก” “ที่รักเริ่มหื่นอีกแล้วนะ” ผมแซวเธอ เฮ้อ...อยากมีประตูโดเรมอนเปิดไปอยู่ปารีสได้จัง

​“ลูกสาวคุณตวงรัก อายุเท่าไหร่หรือครับ ทำไมนายรามพาไปซนจนเกิดเรื่องแบบนั้นล่ะ” เกิดความสงสัย เพราะยามตวงรักเอ่ยถึงหวานใจที่ว่า เหมือนกับว่าอีกฝ่ายยังเป็นเด็กน้อยจอมแก่นจอมซน จริงสิธงรามก็เคยพูดถึงเรื่องเด็ก...เอ...เด็กที่ธงรามว่าจะเป็นเด็กคนนี้หรือเปล่านะ

คุณพ่อคุณแม่ต้องปวดหัวมากแน่ๆค่ะ รักสี่เศร้าเราสี่คน คู่ไหนจะลงเอยกันอะไรยังไงต้องติดตามนะคะ บทนำ คฤหาสน์กิจโภชัย “ไททันต้องรักเจ้านางให้มากๆนะครับ”เสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยบอกเด็กชายวัยห้าขวบเศษที่เขากำลังยืนมองเด็กทารกแรกเกิดที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนที่นอนสีชมพู หวานแหวว เด็กชายยื่นมือไปลูบแก้มเล็กสีอมชมพูของน้องสาวพลางหันไปมองผู้เป็นพ่อของตน

"สำหรับเรา เราคิดว่าความรักคือความเข้าใจ อบอุ่น อ่อนโยนและปลอดภัย" ในมุมของเด็กที่วิ่งตามหาความรักมาทั้งชีวิต ฉันกลับมองเห็นมันเป็นแบบนั้น ปุ๊กเองก็หันมองฉันระบายยิ้มหวานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

จะจูบที่แก้มเบาๆ ความรู้สึกหลากหลายที่เอ่อล้นออกมา ทำใหเค้าและเธอ น้ำตาไหลออกมาพร้อมกัน ถ้าวัยเด็กคือความประทับใจ ช่วงเวลาหนึ่งปี คือการเรียนรู้ชีวิตของเรา เค้าเป็นธรรมชาติ เมื่ออยุ่กับเธอ ส่วนเธอ คือ ความอ่อนหวาน ความสดใส และพลังบวก ที่ทำให้เค้า ได้รับความสุข และค วามรัก อันงดงาม

“ความรักมันไม่เกี่ยวกับเวลาเว้ย จะเพิ่งคบหรือไม่คบ คนจะรักก็คือรัก แต่ความรักของกูอะ ยาวนานมาก กูรักริสามาตั้งแต่อนุบาล พวกมึงไม่เข้าใจโมเมนต์นี้หรอก” “อื้อ อะไรอะ ริสา รักกันมาตั้งแต่อนุบาลเลยเหรอ เรื่องมันเป็นไงมาไงเนี่ย”

'แก้วก็รักพี่วินค่ะ รักที่สุดในโลกเลย' เด็กหญิงตัวน้อยฉีกยิ้มกว้าง พร้อมโถมตัวกอดร่างพี่ชายตรงหน้า คำว่า 'รัก' ในวัยเยาว์ที่เอื้อนเอ่ยแบบไม่ตั้งใจ กลับพันธนาการคนทั้งคู่จนเติบใหญ่

ที่รักยังคงไม่เลิกแซวสามีก่อนที่กฤษฎิ์จะซบหน้าลงที่หน้าอกอวบของเมียตัวน้อยอย่างอ้อน ๆ ถึงพวกเขาทั้งคู่อายุอานามจะปาไปวัยกลางคนแล้วแต่ความหวานไม่เคยลดลงเลยสักนิด “ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามนะคะพี่หมอ ลูกสาวเราโตแล้วปีนี้ก็ 20 ย่าง 21 ให้ลูกได้ลองเรียนรู้ความรัก ได้ลองผิดลองถูกด้วยตัวเองเถอะค่ะ ที่รักรู้ว่าพี่หมอห่วงแก้มใส แต่บางครั้งเราก็ต้องปล่อยให้แก้มใสได้เรียนรู้ชีวิตด้วยตัวเองบ้าง เวลาที่ลูกมีความสุขเราที่เป็นพ่อแม่ก็มีความสุขกับลูกไปด้วย”

17 มีนาคม 2551 (ความรักก็เหมือนช็อกโกแลต... บางครั้งขม บางครั้งหวาน แต่สุดท้ายก็ละลายในใจเรา)

หัวใจดวงเล็กสั่นไหว ผุดภาพเด็กหนุ่มใบหล่อเหลาครานั้นที่เธอเมามายแล้วเผลอจูบ ก็คือเขา! คิ้วเรียวงามเลิกขึ้น ดวงตากลมเพ่งพิศมองเขาให้ถี่ถ้วนอีกครั้ง เขาในวัยเด็กเปลี่ยนไปมากทว่าเค้าโครงเดิมยังคงอยู่ “ตอนนั้นฉันเมา อย่าคิดมากเลย”