ราคะ Novels & Stories

เลื่อนสายตาลงต่ำมองไปยังหน้าอกหน้าใจที่โผล่พ้นชุดเกาะอกสีดำจิ๋ว ชายหนุ่มคิดในใจ ตัวเล็กร่างบางแต่หน้าอกหน้าใจกลับใหญ่เกินตัว "สวัสดีค่ะ หนูชื่อรดาค่ะ เป็นเพื่อนของเคทค่ะ" รดากล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ตามมารยาทของคนไทย "อือ" ควินตันตอบสั้นพร้อมพยักหน้าให้ รดาจึงยิ้มอ่อน ให้ชายหนุ่ม

โลมา’ “….” ‘ถามอะ ตอบก็ได้ไหม? ดอกพิกุลมันจะร่วงออกจากปากหรือไง? ทำตัวตะมุ๊ตะมิ๊น่ารำคานชะมัด!’ “ป้าชุคะ^^” “ค๊ะ?”

“ขออนุญาตแนะนำตัวนะคะ หนูชื่อนางสาว รัตติกาล แซ่ลี้ ชื่อเล่นแป้งร่ำ มาจากโรงเรียนศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยาค่ะ” เราฉีกยิ้มร่าให้อาจารย์ทั้งสามท่าน จนทำให้อาจารย์ทั้งสามถึงกับยิ้มตามไม่หุบ “แนะนำเรื่องครอบครัวให้อาจารย์ฟังหน่อยสิคะ”

กฤษฎาสะดุ้งเมื่อฟ้ารุ่งบีบถูกจุด “สงสัยจะจริงอย่างที่คุณคิด คงจะไปยกของผิดท่าเข้า เจ็บหน่อยนะคะ” “โอ๊ยๆ”

น้ำฟ้าเสียงแข็ง “ผมไม่ได้มองว่าคุณเป็นแค่เลขา...” ภรนต์หยุด ก่อนมองสบตาเธออย่างลึกซึ้ง แล้วเขาก็ล้วงกระเป๋าหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มขึ้นมา

(พิมพา) แกร่ก!! “อึก..ค่ะ..ขอโทษค่ะอาจารย์..หนะหนู..ไม่เห็นอะไรนะคะ..ค่ะแค่เข้ามาทำความสะอาดเท่านั้น..อึก” หญิงสาวพูดเสียงสั่นออกมา มือกำชายเสื้อพร้อมกับอุปกรณ์ทำงานจนแน่นไปหมด จากที่ได้ยินก็พอจะเดาได้ไม่อยากว่าเธอต้องเห็นอะไรแน่ๆ รอยยิ้มมุมปากอย่างคนที่รู้ทัน การกระทำของผู ้หญิงที่เขาศึกษามา ขายาวเดินเข้ามาใกล้ๆ

คิรินพร่ำบ่นพลางกดโทรศัพท์มือถือขยุกขยิก สีหน้าบ่งบอกว่าเอือมระอาเต็มทนก่อนจะพูดกับเธออีกสองสามประโยคแล้วขอตัวไปดูแลความเรียบร้อยของงาน บีชคลับลอยน้ำแห่งนี้เป็นเรือสามชั้นซึ่งมีพื้นที่มากกว่าสองพันตารางเมตรพร้อมด้วยสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่มีเก้าอี้เอนหลังทันสมัยและต้ นปาล์มล้อมรอบ

แต่ว่าองค์ประกอบของเครื่องหน้าสวยเก๋นั้นน่าจะดูดีมากๆ ถ้าริมฝีปากบางกระจับจะไม่เบ้ออกแบบอืมระอากับเรื่องราวของเพื่อนมารุมปรับทุกข์ให้เธอฟังซะก่อน เพราะนี่เป็นรอบที่เท่าไรของเดือนนี้ก็ไม่รู้ ที่ยัยพวกนี้โทรนัดเธอให้มานั่งฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้ ‘ไร้สาระสำหรับเรา แต่สำ

งของอารมณ์ราคะที่เราไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้สัมผัสกับมันด้วยตัวของเราเอง สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวเองก่อนก็แล้วกันนะคะ เราชื่อ “กรีน” ที่แปลว่า สีเขียว นั่นแหละ เราเป็นลูกคนเดียวของที่บ้านทำให้พ่อกับแม่ค่อนข้างจะทั้งรักและทั้งห่วงเราเลยล่ะ เรียกว่าหวงลูกสาวอย่างกับไข่ในหิน ทำให้ต อนเด็ก ๆ เราไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อน ๆ เหมือนเด็กคนอื่น