ราชวงศ์

นางท่านหญิงใหญ่ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย เขาแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นคนรักของน้องสาวต่างมารดา เขาและนางต้องแต่งงานกันโดยมิได้รักใคร่ ด้วยความเข้าใจผิดที่นางมิได้เป็นผู้ก่อ เรื่องราวควรยุตินับแต่นางก้าวออกจากจวน แต่ไหนเลยความวุ่นวายยังตามติดนางมิหยุดหย่อน เมื่อเป็นเช่นนั้นนางควรที่จะหันกลับมาสู้ มิใช่ถอยอีกต่อไป

แม้จะไม่ใช่คนที่เคยทำร้ายข้าในชาติก่อน แต่หากคิดทำร้ายข้าในชาตินี้ เสิ่นลู่ถิงคนนี้ก็จะไม่อ่อนแอปล่อยไปเช่นกัน

หนึ่งบุรุษทั้งเหี้ยมโหดแลเย็นชาไร้ปรานี หนึ่งสตรีแม้ไร้ค่าแต่ทว่าน่าปกป้อง **** เขาไม่รู้ว่าตนเองเป็นใครยิ่งใหญ่มาจากไหนแต่กับนางแม้รู้อยู่แก่ใจไยไม่เปิดเผย

บุปผาแห่งสายลมเหนือ เมื่อโชคชะตาเล่นตลก... ดอกไม้งามที่ถูกดูแคลน จะผลิบานท้าพายุเพื่อพิสูจน์รักแท้! ในปลายรัชสมัยต้าถังที่อำนาจเริ่มเจือจาง เฟิงซื่อเฟิง บุตรีแม่ทัพผู้ถูกมองข้าม กลับได้รับภารกิจสำคัญเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตน แต่แล้ว.. เธอกลับได้พบกับ หลี่จิ่งหยวน องค์ชายแห่งเป่ยเหลียง ผู้ซ่อนตัวตนและเปี่ยมด้วยความลับ! ทั้งสองต้องร่วมกันต่อสู้กับความชั่วร้ายในราชสำนัก เปิดโปงการทุจริต และก่อร่างสร้างความรักที่งดงามท่ามกลางเปลวไฟแห่งอันตราย ทว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกราชสำนักจับตามอง! ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้แยกจากกัน เฟิงซื่อเฟิงถูกกักดุจนกน้อยในกรงทอง ขณะที่หลี่จิ่งหยวนถูกส่งกลับไปราวกับมังกรถูกจองจำ! เมื่อความเข้าใจผิด การทรยศจากคนใกล้ตัว และอำนาจการเมืองถาโถมเข้าใส่ ความรักของพวกเขาจะยังคงอยู่ หรือจะแตกสลายไปตลอดกาล? หลี่จิ่งหยวนจะสามารถทวงคืน "บุปผาแห่งสายลมเหนือ" ของเขาจากวังวนแห่งโชคชะตาได้หรือไม่? ร่วมลุ้นไปกับตำนานรักอันยิ่งใหญ่ ที่จะทำให้คุณอินไปกับทุกอารมณ์! ห้ามพลาด "บุปผาแห่งสายลมเหนือ" ดอกไม้อันงดงามที่ผลิบานท้าทายโชคชะตา!

“หากเจ้ายอมเป็นของข้า ต่อให้ดาวหรือว่าเดือนข้าก็จะหามาให้เจ้าได้” “ถ้าหากว่าหม่อมฉันไม่อยากได้ทั้งดาวและเดือนเล่า?” “แล้วเจ้าอยากได้อะไร” “หากหม่อมฉันอยาก...อยากขี่มังกรเล่าเพคะ” นางหันมายิ้มให้เขาอยากหยกเย้า มังกรที่ไหนเขาจะหามาให้นางขี่ได้เล่า รอยยิ้มแสนยิ้มแสนยั่วผุดขึ้นบนใบหน้า...เขาไม่รอช้ารีบยกนางขึ้นทาบทับบนตัวทันที “เดี๋ยวสิ...ท่านทำอะไร” “ไปขี่ลูกมังกร...ของข้าไปก่อนได้หรือไม่เล่า”

นางคอยดูแลพ่อแม่สามีของนางเป็นอย่างดี และใช้สินเดิมของตัวเองเพื่ออุดหนุนทั้งจวนแม่ทัพ แต่สิ่งที่นางได้มากลับคือเขาประสบความสำเร็จแต่ได้แต่งงานกับแม่ทัพหญิงในฐานะภรรยาที่เท่าเทียมกันกับนาง จ้านเป่ยว่างหัวเราะเยาะ: ซ่งซีซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่เจ้าอยู่เย็นมีสุข ใช้ชีวิตหรูหราได้ มันเป็นเพราะข้ากับยี่ฝางสู้กับศัตรูในสนามรบด้วยชีวิต? เจ้าไม่มีวันกลายเป็นแม่ทัพหญิงที่เผด็จการและกล้าหาญเช่นยี่ฝาง เจ้ารู้แต่ทำเรื่องงานบ้านงานเรือนและสื่อสารกับฮูหยินต่างๆเพื่อแลกเปลี่ยนเล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงอำนาจในจวนหลังให้กันและกันเท่านั้น ซ่งซีซีทนไม่ไหวและจากไป นางขึ้นม้าเพื่อเข้าสู่สนามรบ เดิมทีนางเป็นลูกหลานแห่งครอบครัวแม่ทัพอยู่แล้ว แต่นางแค่ยอมทอดทิ้งยศทั้งหมดเพื่อจ้านเป่ยว่าง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่านางไม่สามารถกลับมาต่อสู้อีก

มีชีวิตใหม่เป็นเพียงนางรองไร้ประโยชน์ แม้จะได้รับสมรสพระราชทานแต่ไม่ขอขัดขวางเส้นทางรักระหว่างพระนาง นางรองคนใหม่ขอใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างสงบสุข รอวันที่พระเอกจะไปปลูกต้นรักกับแม่นางเอกเท่านั้นพอ

มู่หว่านชิง นักพฤกษศาสตร์สาวจากโลกปัจจุบัน ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของหญิงสาวอาภัพที่ถูกครอบครัวขับไล่ให้ไปตายเอาดาบหน้าในกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้าน ในเมื่อชีวิตบัดซบก็ต้องสู้! นางตั้งใจจะงัดความรู้เรื่องพืชพรรณมาพลิกฟื้นดินแห้งแล้งให้เป็นทองคำ แต่แผนชีวิตสโลว์ไลฟ์ของนางกลับพังทลาย เมื่อนางดันไปเก็บ "ชายนิรนาม" ที่บาดเจ็บสาหัสและตาบอดกลับมาด้วยความจำใจ บุรุษผู้นี้ช่างเอาใจยาก! ปากหนัก! และแผ่รังสีอำมหิตตลอดเวลา! มีเพียงยามค่ำคืนเท่านั้น ที่อ้อมกอดของเขาจนนางแทบหลอมละลาย... หารู้ไม่ว่า... ชายตาบอดที่นางจิกหัวใช้ให้รดน้ำผักทุกวัน แท้จริงคือ "เซียวเหยียนซาน" แม่ทัพทมิฬผู้โหดเหี้ยมที่คนทั่วหล้าต่างหวาดกลัว! เมื่อความลับเปิดเผย ศัตรูจากเมืองหลวงกรีธาทัพมาหน้าบ้าน สวนผักอันเงียบสงบจึงกลายเป็นสมรภูมิรักและสมรภูมิรบ งานนี้ฮูหยินชาวนาอย่างนางจะเลือกสิ่งใด ระหว่าง "ความสงบสุข" หรือ "สามีตัวร้าย" ที่นางรักจนหมดหัวใจ!

“สตรี… ก็ชิงอำนาจได้ไม่แพ้บุรุษ” รักใด จะมีรักใดในโลก เทียบได้กับรักของมารดาต่อลูกเล่า รักของบุรุษที่มีต่อสตรี เมื่อเขาก้าวพ้นประตูเรือน ใจอาจลอยไปหาสตรีอื่นได้ทุกเมื่อ แต่รักของแม่…คือรักที่ฝังลึกในสายโลหิต อีกหนึ่งชีวิตที่ถือกำเนิดจากเรือนกายของนางย่อมไม่มีสิ่งใดมาเทียบเทียมได้เลย

วันนั้นอ่อนโยนแต่ไม่อบอุ่น วันนี้อบอุ่นแต่ไม่อ่อนโยน เขาเป็นบุรุษที่อ่อนโยนแต่กลับปล่อยให้นางหนาวเหน็บไปทั้งใจ กระทั่งนางตัดสินใจจากไป เขากลับตามตื้อเพื่อยื้อนางไว้ด้วยความอบอุ่นแต่ไม่อ่อนโยน *** “เจ้ากล้ายั่วยวนข้า ต้องรับผิดชอบ!” ภายใต้ม่านมุ้งพลิ้วไหว ท่ามกลางความเร่าร้อนของสองร่างสอดประสานบนเตียงนอนที่ยับย่น คนสองคนรู้ดีแก่ใจว่าต่างฝ่ายต่างเป็นคนแรกของกันและกัน แต่จะเป็นคนสุดท้ายหรือไม่นั้น ยังคงเป็นปริศนา...