ลิขิตแห่งรัก Novels & Stories

หวานไม่อยากคล้อยตาม แต่ก็ต้องยอมรับว่าลีลาของเขามอมเมาให้เธอเมามาย เสียงหวานเอ่ยตอบสั่นๆ “พี่วิทย์” ประวิทย์สะดุดลมหายใจตัวเอง ร่างกายร้อนรุ่มไม่อยากรั้งรอแม้วินาทีเดียว หล่อนช่างหวานสมชื่อจริงๆ “ข้อหาที่สาม ลักขโมยหัวใจเจ้าพนักงาน”

โม่จือตานกล่าวเสร็จก็ขบริมฝีปากบางเฉียบจนซีดเซียว “ดาบเล่มนี้คือดาบหลอมพิษในตำนานแห่งยุทธภพ ล่าสุดที่ข้ารู้มาคือถูกครอบครองโดยสตรีเจ้าเล่ห์ผู้หนึ่ง” เขายกยิ้มชั่วร้าย “เจ้าเคยเห็นหรือไม่”

หัวใจของฉันกระตุกเบา ๆ “นี่เป็นดอกไม้แห่งความรัก ขอให้มันนำพาให้หนูได้เจอกับรักแท้นะจ๊ะ”

พวกเขาต่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ดวงตาของหญิงสาวกลับสงบนิ่ง ลลิตาลุกขึ้นช้าๆ ก้าวมายืนระหว่างคนทั้งคู่ พลางกวาดตามองพวกเขาด้วยสายตานิ่งสงบ “ความรักที่พวกท่านพร่ำบอกมันช่างว่างเปล่า” ลลิตากล่าวเสียงราบเรียบ “ความรัก…มิใช่สิ่งที่จะตัดสินในคืนเดียว มิใช่การแข่งแพ้ชนะ และยิ่งไม่ใช่ของที่ใครมีสิทธิ์ยื้อแย่ง”

" ซู่อิงจื่อ ความรักไม่ต้องใช้เวลา มันบังคับกันไม่ได้ รักก็คือรัก ไม่รักก็คือไม่รัก" " แต่ถ้าเราแต่งงานกันอยู่ด้วยกันมีลูกด้วยกัน วันนึง ข้าเชื่อว่าวันนึง ท่านต้องรักข้าซ่งเนี่ยนไม่อยู่แล้ว ท่านจะไม่หันมามองข้าสักหน่อยรึ " " ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่รักเจ้า"

“ข้ารักเจ้า… มิใช่เพราะความงาม มิใช่เพราะรูปลักษณ์ภายนอก แต่เพราะเจ้าคือไป๋ลี่เยว่ คือผู้หญิงที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณของข้า” “ต่อให้วันหนึ่งเจ้าผมหงอกขาว หน้ามีริ้วรอยเหี่ยวย่น รูปร่างแปรเปลี่ยนไป หรือแม้แต่เดินไม่ได้... เจ้าก็ยังเป็นสตรีเพียงผู้เดียวที่ข้าจะเทิดทูนแ ละประคองไว้ข้างกายจนวันสุดท้ายของชีวิต”

เปรมวดีที่ยืนมองเหตุการณ์กลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอตบมือยินดีให้กับเพื่อนรักทำให้ผู้คนในบริเวณนั้นต่างปรบมือแสดงความยินดี เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องราวกับจะให้ท้องฟ้าและผืนทรายได้รับรู้และเป็นพยานแห่งความรักของชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่ง ที่ฐานะและชาติกำเนิดไม่อาจข วางกั้นพวกเขาได้และแม้ว่าจะไกลสุดปลายฟ้าก็ยังได้มาพบเจอกัน เพราะหัวใจของพวกเขาลิขิตความรักด้วยตนเอง. จบ

ให้สมกับที่เราหากันจนเจอ และให้สมกับที่ได้มารักกัน...จากนี้และตลอดไป The End

ยามข่าวมงคลแห่งชัยชนะส่งกลับมาถึงเมืองหลวง แม่ทัพหนุ่มน้อยก็สร้างชื่อเสียงเกริกไกรขึ้นภายในชั่วข้ามคืน นางนึกถึงเด็กหนุ่มที่ปลอบโยนนางอย่างซื่อ ๆ คนนั้น ก่อนที่ความรักจะค่อย ๆ หยั่งรากลงในหัวใจโดยไม่รู้ตัว นางเคยคิดว่า นั่นคือพรหมลิขิตที่สวรรค์เบื้องบนจัดวาง ไว้ให้

ท่านยิ้มให้เขาอย่างมีความสุข “ไม่ว่ายังไง พวกคุณก็คงจะหาทางจนมาเจอกันจนได้ พรหมลิขิตคงจะผลักดันให้คุณสองคนมาอยู่ในอ้อมแขนของกันและกันเองค่ะ” “ครับ พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว...” วิลเลียมหยิบกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้สวยดู “ผมอยากจะขออนุญาตคุณแม่เพื่ อจะขอสลิลแต่งงานน่ะครับ ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเร็วไปหน่อย แต่ผมรักเธอครับ เรารักกันมากครับ”