Novel & Cerita ลุงคนสวน

“เพื่อนของลุงเหรอคะ” “ครับลุงมีเพื่อนที่อยู่ในตัวเมือง เวลาผมมาหาท่านที่นี่ท่านก็มักจะฝากส้มไปให้ตลอด” “สวนส้มแกเยอะนะคะ แล้วแบบนี้ดูแลไหวเหรอคะ”

ลุงขอนคนเก่าแก่ของบ้านเรือนไทยยืนระลึกความหลังอยู่พักใหญ่ก็เดินเข้าสวนไปทำงานเฉกเช่นทุกวัน ตึกใหญ่ด้านหน้า. "ไงสานหน้าบานมาเลย ไปเจออะไรมาละแก" เพื่อนร่วมงานถามสานด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นสานเดินฮัมเพลงมาแต่ไกลเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดีมากกว่าปกติทุกวัน

เมื่อก้าวออกจากเรือน แสงเช้าตกกระทบสวนสวยเบื้องหน้า ไป๋เล่อก็เห็นเปาอันกำลังจัดการงานบางอย่างอยู่ นางจึงเดินเข้าไปหา เอ่ยเรียกเสียงอ่อน “เปาอัน” อีกฝ่ายหันมาก้มศีรษะ “ขอรับ แม่นางอัน” ไป๋เล่อยกยิ้มบาง ๆ ดวงตาเป็นประกายสนใจ “เจ้าพอจะแนะนำให้ข้ารู้จักคนสวนที่นี่ได้หรือไม่…เห ตุใดเขาจึงดูแลสวนดอกเหมยได้งดงามนัก”

ลุงสน อายุน่าจะราวๆ45 ปี เจ้าของสวนมะม่วงท้ายหมูบ้าน ลุงมีรถยนต์และค่อนข้างมีฐานะคนหนึ่ง ลุงแกใจดีมากและมักจะมาหายายฉันบ่อยๆเพราะลุงสนนับถือยายเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง บ่อยครั้งที่ลุงสนช่วยพายายฉันไปหาหมอหรือแม้กระทั่งธุระต่างๆลุงสนก็พาไป ฉันจึงรักลุงสนมา กเปรียบเป็นผู้มีพระคุณคนหนึ่ง “อ้าว ลิตา มาหาลุงนี่มา ลุงเอามะม่วงเปรี้ยวๆมาฝาก” “โหลุง น่ากินมาก งั้นหนูไปทำน้ำจิ้มรสเด็ดมากินดีกว่า”

ลุงแสงเป็นคนสวนประจำบ้านหลังใหญ่ ชายวัย 45 ที่เงียบ ขรึม พูดน้อย ไม่เคยยิ้มพร่ำเพรื่อ แต่ขยันขันแข็งและทำงานละเอียดเสียจนต้นไม้ยังเติบโตตามใจเขา เมียลุงตายไปหลายปีแล้ว จากไปอย่างสงบในเช้าฤดูฝน ลุงก็เงียบลงทุกวัน ไม่มีใครเห็นเขาไปไหนนอกจากในสวน พักอยู่ที่บ้านพักคนงา นหลังเล็กท้ายรั้ว

ดาริกาเอามือลูบไล้กล้ามแขนของคนสวน ตาหลุบมองตรงเป้า ความใหญ่ยาวทำเอาคุณหนูใจเต้นระทึก แม้อายุของลุงแสงจะไม่น้อย แต่กล้ามเนื้อของแกยังดูฟิตเฟิร์ม ผิวดำเข้มอย่างคนสวนที่ต้องคลุกคลีกับงานกลางแดดมาทั้งชีวิต ที่ต้นแขนมีลายสักน้ำมันรูปเสือโคร่งสีดำดูน่าเกรงขาม

ใจก็เลือกหาที่นั่งไปนั่งกินอาหารที่เธอเลือกมาเองกับมือ “พ่อหนุ่มนี่น่ารักจังเลย ถือของให้แฟนเหมือนป้ากับลุงสมัยจีบกันใหม่ ๆ เลย” คุณป้าที่นั่งอยู่ก่อนหน้าเอ่ยทักทายด้วยความเอ็นดู “เป็นแฟนกันก็ต้องดูแลกันแบบนี้แหละ ชีวิตคู่ถึงจะยืนยาว” พูดจบป้าก็หันไปควงแขนคุณลุงที่ยิ้มส่ งยิ้มละมุนให้กับคุณป้า

“เปล่าสักหน่อย สวนที่ลุงจะไปดูนี่ไกลไหม คิดยังไงซื้อสวน อยากทำสวนกะเขาหรือไงคะ” “เพื่อนมันร้อนเงิน เอามาขาย เลยซื้อไว้ ลุงไม่ได้อยากทำสวนแต่อยากทำ...ในสวนผลไม้ เลยซื้อ” เสียงห้าวทุ้มพูดกลั้วหัวเราะ ละบางคำไปในฐานที่เข้าใจ

“เอ่อ...ลุงเด่น...พะ พอแล้วค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” ข้าวหอมที่นั่งอยู่บนตักแกร่งของลุงคนสวนอย่างลุงเด่นเอ่ยเสียงแผ่ว มือเล็กดันใบหน้ารกเคราสากของเขาออกห่างจากซอกคอ เตรียมจะลุกขึ้นจากตักไปนั่งที่อื่นแต่โดนกอดรัดไว้แน่นกว่าเดิม

“ลุงโดมม์เอาเก่งเหลือเกิน… ” คุณนายกล่าวออกมาอย่างลืมอาย ดูก็รู้ว่าติดใจลุงคนสวนจนถอนตัวไม่ขึ้น