ลุงคนสวน Novels & Stories

ลุงแทนหรือหมอแทนไท ศัลยแพทย์วัยห้าสิบผู้หล่อเหลาบึกบึนประจำโรงพยาบาลเอกชน เพื่อนรักสมัยมัธยมของบิดา พ่อหม้ายเนื้อหอมที่เพิ่งหย่าเมียพยาบาลไปเมื่อปีก่อน ตอนนี้บริหารเสน่ห์ด้วยการนอนกับผู้หญิงไปเรื่อย แน่นอน...ที่ความหล่อของลุงแทนไม่อาจทำให้เธอรู้สึกเคารพรักเขาใน ฐานะเพื่อนพ่อได้เลย เสน่ห์ของเขาทำให้ใจเธอเต้นรัวทุกครั้งที่เจอกัน

นิ้วกลางของลุงพายุซนอีกแล้ว มันสอดใส่เข้ารูเสียวแล้วตะบันถี่ยิบจนน้ำสวาทของเธอแตกพลั่ก “อ๊า อ๊า ลุงพายุอ่ะ ทำจ๋าไม่หยุดเลย” ลุงพายุไม่ยอมถอนนิ้วออก แต่เลื่อนลำตัวช่วงบนขึ้นมาหาเธอ จูบปากแลกลิ้นกันอย่างสุขสม... “อืมมม...”

ทีมของมู่ปิงปิงวิ่งตามมาสมทบ พอดีตอนนั้นมู่ปิงปิงนึกขึ้นมาได้ว่าเธอมีลุงอาศัยอยู่แถวนี้ ชื่อว่าลุงซ่ง เป็นชาวประมงรุ่นเดอะ แต่ตอนนี้แก่ตัวลงจึงวางมือหันมาขายของชำ

“พี่ก็ชอบชีวิตแบบนี้นะ สงบสุขดี ช่วงวันหยุดพี่จะมาพักผ่อนที่นี่ครับ ลุงชาเป็นคนเก่าแก่ของคุณแม่ ท่านช่วยดูแลสวนให้พี่และไว้ใจได้” “สวนผลไม้ของพี่หมอดูไม่เหมือนสวนผลไม้เลยนะคะ” เธอวิจารณ์ขณะมอง ต้นไม้อยากจะขึ้นตรงไหนก็ขึ้น บางอย่างแวบเข้ามาในหัวทำให้เธอต้องหลับตานึก

หนุ่มหัวหน้าคนงานขำก๊าก โดยไม่มีทีท่าว่ากลัวสักนิด “ระวังเฮอะ... หน้านิ่วคิ้วขมวดมากๆ สาวน้อยจะเปิดแน่บกลับบ้าน คนหรือยักษ์ ดุดันตลอดเวลา” “พูดมากนะมึง” ฟ้าครามคำรามใส่ หันไปทำทีสนใจกับผลิตผลตรงหน้า ลุงแช่มกับเขาทำการซื้อขายพืชผักในสวนนี้มาหลายปีแล้ว ลุงแช่มเป็นพ ่อค้าคนกลางมารับไปขายส่งอีกต่อ ส่วนมะละกอนั้นลูกสาวลุงแช่มเป็นคนมารับ เรียกว่าทั้งครอบครัวผูกขาดซื้อของจากสวนของเขาเลยก็ว่าแล้ว การค้าขายแบบนี้มีทั้งข้อดีข้อเสีย

ฤทธาตื่นแต่เช้า หลังเตรียมตัวเสร็จ เขาเดินไปยังสวนสมุนไพรที่เงียบสงบ ที่แห่งนี้เป็นที่ที่เขาชอบมานั่งเล่นเวลาคิดถึงบ้าน วันนี้เขาก็ได้พูดคุยกับลุงดูแลสวนเป็นครั้งแรก ลุงเป็นชายชราผมขาวในชุดผ้าป่านธรรมดาๆ เขามักจะนอนหลับใต้ต้นไม้ในช่วงบ่าย

“ลุงหมายถึงไร่ดอกไม้พัสวีที่พึ่งเปิดเมื่อเดือนที่แล้วเหรอครับ ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นด้วย ไร่นั่นทำเลและพื้นที่ก็ใหญ่กว่าเรามาก เขาไม่น่าจะให้ความสนใจคู่แข่งสวนเล็กๆ แบบเรามั้งครับ” “แต่ถ้าไม่มีสวนของลีดักหน้าไว้ สวนของเขาก็จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวเดียวในย่านนี้” “แต่เรากล่า วหาเขาโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้นะครับลุง”

ลุงผันไม่พูดเปล่าแต่ยังตบสะโพกของแม่สาวไวไฟอย่างเจินและทำหน้าตาเหมือนอยากกลืนกินเจ้าหล่อนเข้าปากทั้งเนื้อทั้งตัว เจินเองก็ใช่ย่อยเสียที่ไหน หงส์เห็นเจ้าหล่อนเบียดกระแซะเข้าหาและทำให้หงส์แทบลืมหายใจด้วยการจูบอย่างดูดดื่มกับคนสวนวัยดึกที่หล่อนไม่นึกเลยว่าจะได้มาเห็นฉากร้อนแ รงริมลำธารตอนกลางวันแสก ๆ อย่างนี้ “อือ...ลุงจ๋า...ไม่ได้เจอกันหลายวัน ฉันหิวเหลือเกินจ้ะลุง” เจินฉอเลาะหลังดูดลิ้นกับคุณลุงเหมือนคนตายอดตายอยากจนปริ่มเปรมแต่เหมือนนั่นยังไม่เป็นที่พออกพอใจของสาววัยขบเผาะที่น่าเฉาะไปทั้งตัว ลุงผันยิ้มกริ่ม

“ไม่เป็นไรเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการเองดีกว่า แล้วลุงไปไหนครับ...” “ลุงเข้าสวนไปตั้งแต่เช้ากับนับดาวแล้วจ้ะ...” “อ๋อ...งั้นผมขออนุญาตเข้าสวนได้ไหมครับ...” ตอนแรกเขาก็นึกว่านับดาวยังไม่ตื่นซะอีก กลายเป็นว่าเขาตื่นสายที่สุดในบ้าน

ซูฮูหยินกล่าวอย่างซึ้งน้ำใจ “ท่านลุงต่งกับพี่ซุนหยางคิดไม่ผิดหรอกเจ้าค่ะที่ซื้อเรือนบ้านสวนของพวกข้าไป” “เพราะพืชผักผลไม้ที่นั่นมีคุณภาพดีเยี่ยม ไม่มีที่ใดเสมอเหมือนแน่นอน” เยว่ชิงเอ่ยยิ้มๆ