ลูกชายแม่ค้าหน้าเหมือนท่านประธานคิณ Novels & Stories

จ๊ะเอ๋และของขวัญไม่กล้ารับไว้ "นอนกอดลูกชายเราอยู่ทุกคืนยังจะมาเรียกพ่อเขาว่าท่านประธานอีก" "คะ??" พวกเธอทั้งสองไม่คิดว่าท่านประธานพ่อของสามี จะมีโมเม้นท์พูดเล่นแบบนี้ด้วย

สี่ชั่วโมงที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายจบลงพร้อมๆ กับเสียงร้องของเด็กชายกันธี ที่หน้าตาคล้ายผู้เป็นแม่ราวกับฝาแฝด “หน้าเหมือนแม่โตขึ้นต้องหล่อมากแน่ๆ” คชาเห็นด้วยกับทุกคำของผู้เป็นแม่ เพียงไม่นานก็หันไปก้มจูบเบาๆ ที่แก้มนวล

เขาใช้นิ้วคีบปลายจมูกโด่งรั้นสั่นเบาๆ “เรื่องอะไรมาว่าเค้าหยิ่ง” “ก็หยิ่งจริงๆ หรือจะว่าหัวสูง นี่ถ้าพี่เป็นแค่พนักงานบริษัทต๊อกต๋อยสงสัยว่าชาตินี้คงไม่มีได้สมหวังที่บังอาจมาหลงรักลูกสาวท่านประธาน” “ก็ไม่แน่”

เด็กหญิงไว้ผมยาวถักเปียสองข้าง ตาแป๋วๆ คู่นั้น เสริมใบหน้าให้น่าเอ็นดู ผิวพรรณเด็กน้อยขาวผ่อง เนียนลออ มองจากมุมไกลยังรู้ว่าต้องเป็นลูกคุณหนูจากบ้านคนรวย “เด็กคนนั้นเป็นใคร ทำไมมากับท่านประธาน” “ลูกท่านประธานเหรอ” “หลานหรือเปล่า” “แต่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ” “ฉันก็เ พิ่งจะเคยเห็น”

“จริงอ่ะ!? ปกติท่านประธานไม่เคยไปกินข้าวกับใครแบบนี้นี่!” “เออ ฉันเห็นกับตาเลย เลขาคนนั้นตัวเล็ก ๆ หน้าตาก็น่ารักด้วยนะ ท่านประธานนั่งข้างกันกับเขาเลย” “หรือว่า?” “อย่าบอกนะว่า ท่านประธานจะสนใจเด็กใหม่!?”

พราวนภาเรียกชื่อคนบนร่างอย่างแผ่วเบา สารัชจ้องมองใบหน้าสวยหวานด้วยแววตาที่เป็นประกาย "จำผมได้แล้วหรอ" "นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "ก็ผมเป็นประธานของบริษัทนี้ และเป็นเจ้านายของพี่ไงล่ะ"

คำตอบของ น้าชื่น ฟังเข้าใจยากจัง ไปถาม แม่เมษา ดีกว่า “ประธานก็คือหัวหน้าทีมครับ เป็นประมุขสูงสุดของคนหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งบริหารทุกคนให้สู่เป้าหมายเดียวกัน” แม่เมษาตอบมาแบบนั้น ผมถึงกับตาลุกวาว “ประธานก็คือหัวหน้าทีม เหมือนหัวหน้าทีมแอดเวนเจอร์สที่คุมทีมเพื่อสู ้กับทานอสใช่มั้ยคับมะมี๊”

เลขาของท่านประธานใหญ่พยักหน้าพร้อมกับก้มหน้าลง “ครับท่าน ว่าแต่ท่านจะให้ผมเตรียมเช็คเงินสดหรือว่าเงินเอาไว้ให้ไหมครับ” ท่านประธานใหญ่ขมวดคิ้วในทันที “นี่ฉันดูเหมือนเป็นแม่ของพระเอกในละครรึไง ที่จะใช้เงินฟาดหัวว่าที่ลูกสะใภ้แล้วบอกให้เลิกยุ่งกับลูกชายตัวเองน่ะ..ฉันมีลูกค นเดียวเท่านั้นนะ ธีร์รักใครฉันเองก็จะรักคนนั้นเหมือนกัน ในตอนนี้สิ่งที่ล้ำค่ามากที่สุดก็คือความต้องการของเด็กคนนั้น..”

“ว่า?” “ตอนนี้ลูกพี่อยู่นั่น คุยกับท่านประธานอยู่ครับ” เขายังคงติดปากเรียกพ่อว่าท่านประธาน ซึ่งก็ไม่ผิดห‍ร‍อ‍ก ฉันเองยังไม่ชินที่มีคนเรียกว่าท่านประธานเหมือนกัน

แม้ท่านประธานจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของแม่ลุคคา แต่ก็เป็นญาติผู้พี่ จึงมีศักดิ์เป็นลุง “ครับ” เกิดความเงียบชั่วขณะ ท่านประธานมองสังเกตสีหน้าอมทุกข์ของหลานชาย ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่เป็นกันเองออกมา “เลิกกันแล้วเหรอ”