Novel & Cerita สาวเทพธิดา

สตรีวัยกลางคนเอ่ยพลางเบ้ปากด้วยความรังเกียจ “เอ๊ะ! เจ้านี่พูดจาเลอะเทอะใหญ่แล้ว พระชายาทรงมีสิริโฉมงดงามปานเทพธิดา อีกทั้งการปรับเปลี่ยนตัวตนของนางยังเป็นบทเรียนล้ำค่าว่าคนเราย่อมกลับตัวเป็นคนดีได้ ข้าว่าที่เป็นอยู่ยามนี้ก็ประเสริฐยิ่งแล้ว” ชายชราที่นั่งฟังอยู ่ข้าง ๆ เอ่ยแย้ง “มิได้ ๆ อย่างไรก็มิได้! ฉินอ๋องผู้สูงศักดิ์จำต้องมีพระชายาที่เพียบพร้อมด้วยกิริยาและเกียรติภูมิอันขาวสะอาดเท่านั้น!!”

เหมือนพวกทรงเจ้าเลยมีตำหนักด้วย555 “ไม่มีตำหนัก รึจะเป็นเทพ ธิดาจากสรวงสวรรค์ ที่จำแลงกายมาให้พานพบจึงได้งดงามปานภาพวาด” โห ปากหวานเสียด้วย

โฉมสะคราญใบหน้าเรียวยาว ตาคิ้วจมูกปากรับกันอย่างพอเหมาะพอเจาะ ผิวขาวดุจหิมะ นางสวมอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ กำลังเดินเยื้องย่างเข้าไปที่วิหารของเผ่าหูเจี๋ยน่า นางก็คือธิดาเทพประจำเผ่าหูเจี๋ยน่านามว่า ลี่จิ่น ลี่จิ่นเดินไปคุกเข่าที่หน้ารูปปั้นธิดาเทพประจำวิหารของเผ่าหูเจี� �ยน่า นางหลับตาเข้าสมาธิเพื่อสื่อสารกับเทพเจ้าหมาป่าที่คอยคุ้มครองเผ่าหูเจี๋ยน่า

ร่างบางลุกออกจากโลงแก้วมาเดินเป็นที่เรียบร้อย ทุกท่วงท่าของเธอต้องมนต์สะกดแก่สายตาของผุ้รับใช้ที่คอยเฝ้ามอง ‘ช่างงดงามยิ่งนัก’ เป็นคำพูดที่ผุดขึ้นภายในใจของพวกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เกินจริง...ตอนนี้ร่างขอเธอออร่าจับยิ่งเสียกว่าตอนเป็นมนุษย์เสียอีก ให้ความรู้สึกว ่า ก่อนหน้าที่เธอจากไปนั้นได้กลายไปเป็นเทพธิดาบนสวรรค์ และเมื่อกลับลงมา เธอจึงกลายเป็นเทพธิดาบนดินอย่างไรล่ะ

ผู้ที่มีสิทธิ์เข้าเยี่ยมพระอาการประชวรขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นได้นั้น มีเพียงฮ่องเต้ผู้เป็นบิดา ฮองเฮาผู้เป็นมารดา เหล่าองค์หญิง องค์ชาย ที่เป็นพระญาติคนสนิทเท่านั้น นอกเหนือจากพระญาติก็จะมีเพียงขุนนางชั้นสูงที่วางใจได้เท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าเยี่ยมอาการประชวรนั้ นได้ หากเป็นสตรีเข้าเยี่ยมก็จะมีเพียงคุณหนูตระกูลใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่าจะได้รับอนุญาตเฉพาะที่เป็นว่าที่คู่หมายทั้งหลายที่มีสิทธิ์สามารถเข้าเยี่ยมได้

การปรากฏตัวของอิงฟ้าเป็นที่กล่าวขานถึงอย่างรวดเร็ว ผู้คนต่างสงสัยไม่แน่ใจ แต่ในไม่ช้าก็เปลี่ยนเป็นความนับถือเลื่อมใส ยกย่องว่าเธอคือ “เทพธิดาจากสวรรค์” ผู้ซึ่งสวรรค์ส่งลงมามอบความเจริญรุ่งเรืองแก่แคว้นเซี่ย คำพูดของผู้อาวุโสที่กล่าวถึง "เทพธิดาผู้มาพร้อมกับแสงสว่า งและความหวัง" ทำให้เด็กสาวธรรมดากลายเป็นบุคคลสำคัญและได้รับความนิยมอย่างยิ่ง

ทว่าก้นเหวเป็นอย่างที่ฉินอวิ๋นฟานภาวนาอย่างนั้นจริง ๆ เป็นบึงลึกไม่เห็นก้น ทั้งยังเป็นน้ำแร่ด้วย ที่สำคัญที่สุดคือ กลางบึงมีโฉมตรูชั้นยอดกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่คนหนึ่ง โฉมตรูผู้นี้ก็คือเทพธิดาที่ฉินอวิ๋นฟานเฝ้าคิดถึงคะนึงหานั่นเอง! เป็นเทพธิดาที่ เขาวางแผนว่าจะมอบกายถวายใจมาตลอด ไม่นึกว่าจะอยู่ในสถานที่เช่นนี้ และได้พบกันด้วยรูปแบบเช่นนี้! “อ๊า ๆ ๆ...”

ธีภพไม่รู้ว่าจะตอบเธอยังไงแต่ถ้าเป็นอย่างที่อรรัมภาพูด ก็น่าคิดไม่น้อยเพราะทุกคนก็ต่างมุ่งเป้ามาที่อรรัมภา “แต่ผมว่าน้องดาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก” “ถ้าน้องดาวไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วน้องดาเป็นคนแบบไหน คุณกลับไปคิดดูดีๆสิคะ ทำไมน้องดาคนดีของคุณถึงโดนแกล้งสารพัดตั้งแต่มาอยู่ ที่นี่ เธอทำตัวอรแอน่าสงสาร น่าเห็นใจ จนมันกระแทกจิตใจบอบบางของคุณใช่ไหมล่ะ ทำไมคุณไม่รักเธอไปซะเลยเรื่องมันจะได้จบๆ คุณจะได้ปกป้องเธอตลอดเวลาเหมือนที่คุณทำอยู่อย่างนี้ไง” คำประชดของเธอชวนให้ธีภพหงุดหงิดขึ้นมา

พ่อค้าขายผักรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีหรือเกิน สตรีที่ถูกเขาสาดน้ำใส่มีความงามเฉิดฉายประหนึ่งว่าเป็นเทพธิดาจำแลงกายลงมา เขาเชื่อว่าหากนางอาศัยอยู่ที่นี่คงไม่มีทางที่เขาจะลืมนางได้ลง “แม่นาง เจ้าเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ใช่หรือไม่” เทพธิดาสาวได้ฟังคำถามนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน ้อย นางคิดว่าตนเองไม่ควรจะทำตัวให้โดดเด่นและเป็นจุดสนใจ ดังนั้นจึงไม่เสียเวลาเสวนากับพ่อค้า หมุนกายเดินหนี

MayaV Talk หลายปีต่อมา… ยอมรับว่าช่วงเวลานั้นผ่านไปเร็ว ตอนนี้เด็กๆ โตแล้ว ที่ใช้คำว่าเด็กๆ เพราะยัยเปมิศาก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวคนสวยแล้วเช่นเดียวกัน ลูกสาวที่พี่ปรัชตั้งชื่อให้คล้ายคลึงกับลูกสาวของฉันนั่นก็คือ มณิน ลูกสาวของฉันในวัยสี่ขวบณลิลน้อยเป็นเด็กที่พูดเก่งร่าเริงส ดใสมากๆ “คุณแม่ขาเมื่อไหร่น้องจะออกมาหาหนูสักทีคะ” เด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเล่นหน้าบ้านจนเหนื่อยเดินมานั่งพับเพียบข้างฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมสระน้ำข้างบ้าน ฉันวางหนังสือลงบนโต๊ะยกมือขึ้นไปลูบผมณลิลน้อยที่ยื่นมือมาลูบท้องที่อวบใหญ่ของฉันที่มันใกล้จะแตก