Novel & Cerita หนีท้อง

"แต่ก่อนน่ะไม่ใช่ แต่ตอนนี้รู้ได้ไงว่ายังไม่ได้ท้อง ป่านนี้ไอ้ตัวน้อยๆ คงกระโดดเข้าท้องคุณตอนไหนไม่รู้แล้ว" หญิงสาวรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว วูบวาบไปทั้งร่างจนต้องเสเดินหนีเขาไปอีกทาง แต่คอนโดของชายหนุ่มจะหรูแค่ไหน ก็เล็กกว่าคฤหาสน์หลังใหญ่ของเธออยู่ดีนั่นล่ะ จะหนี ไปไหนได้นะแบบนี้ บ้าจริง ! "เขินเหรอคุณ"

ส่วนฉันก็เป็นเพียงปลาการ์ตูนตลก ๆ ที่คอยเป็นตัวประกอบข้างกายเธอผู้สง่างาม คาดไม่ถึงว่าปีนั้นฝนจะตกหนัก น้ำในแม่น้ำจู่ ๆ ก็เอ่อล้นขึ้นมา พวกเราที่หนีไม่ทันจึงถูกน้ำป่าพัดแยกจากกัน

​“ถ้าหนูไม่อยากให้ลูกตาย...หนูก็ต้องรีบหนีก่อนที่ท้องจะโต ไม่งั้นตาก็ตีหนูกับลูกตายอยู่ดี” ​เด็กคนนี้มีความเป็นอยู่แบบไหนกันนะ โตมาแบบไหน? คมธรณ์คิด ขณะที่มองกวาดไปทั่วร่างเล็กบาง ที่ยังไม่มีร่องรอยของความเป็นแม่คน ท้องยังคงจะอ่อนไม่เกินสองเดือน ตา...ที่เด็กคนนี้อยู่อา ศัยด้วย ต้องเป็นคนแบบไหนกันนะ? ​“หนีไปไหน”

"ไม่ได้หนี แค่อยากมาเริ่มต้นชีวิตใหม่" "แล้วแฟนใหม่เธอล่ะ พอมันรู้ว่าเธอท้องลูกของฉันมันก็เลยทิ้งสินะ"

"ก็เลยอุ้มท้องพาลูกฉันหนีมาอยู่เชียงใหม่" "ไม่ได้หนี แค่อยากมาเริ่มต้นชีวิตใหม่" "แล้วแฟนใหม่เธอล่ะ พอมันรู้ว่าเธอท้องลูกของฉันมันก็เลยทิ้งสินะ"

สามีแพ้ท้อง เมื่อคืนเกิดความยุ่งยากต่อซ่างเป่าเหลียนมาก นางให้ยาแก่คนตัวโตในปริมาณที่ประเมินแล้วว่าเขาจะไม่แพ้ หรือส่งผลเป็นอันตรายต่อเขา ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตามมา ชายหนุ่มจับไข้ แล้วละเมอลุกขึ้นเดินไปมา

หญิงสาวไม่เชื่อใจรอยยิ้มของคนตรงหน้าเลยสักนิดเมื่อเธอไม่อาจจดจำความรักที่เขามีกับเธอในฐานะพ่อกับลูกสาวได้ สองเท้าเล็กๆของคนที่ท้องได้ห้าเดือนแล้วอย่างเธอค่อยๆขยับหนีพวกเขาอย่างช้าๆ ระมัดระวังไม่ให้ตัวเองต้องหนีจนหกล้มไป

ที่จริงเขาโทรหาแม่แล้ว แต่แม่ไม่รับสาย "ตาบอกว่าให้อยู่เฉยๆ ไปก่อนไง" "จะให้ผมอยู่เฉยได้ยังไงนั่นเมียผมนะ" "หรือจะให้หนูโบนัสหนีไปที่อื่นอีก" "ทำไมเธอต้องหนีผมด้วย ตอนนี้เธอท้องกับผม"

หญิงสาวที่ตัดสินใจหอบกระเป๋าเดินทางขึ้นรถโดยสาร หันหลังให้ทุกอย่างที่เมืองกรุง หนีมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด สะบัดศีรษะไล่ความคิดน่าขบขันที่ว่าเธอกับอดีตสามีมีลูกด้วยกัน จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อหลังจากพ้นหนึ่งเดือนแรกของการแต่งงาน หลังตรวจการตั้งครรภ์แล้วว่าเ ธอไม่ได้ท้อง พายุเป็นคนเอายาคุมกำเนิดให้เธอกินเองกับมือด้วยตัวเขาทุกวัน อุ้มท้องลูกของผู้ชายที่ชื่อพายุงั้นหรือ.. ฮึ! จะเป็นไปได้ยังไงกัน เธอคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ดาหลา

“ทำไมไม่ท้อง” คราวนี้อัคคีปล่อยถอยออกเพื่อจ้องหน้าหวานซึ้ง อุณากรรณขยับออกลุกนั่งอ่อนแรง ผลักคนร่างโตออก “เลน่ากินยาคุมแล้ว”