Novel & Cerita หย่ารักทวงใจ

เพราะชื่อนี้ นางจึงตั้งใจอ่านมากเป็นพิเศษหลายรอบ คิดเพียงอดีตภรรยาด่วนจากไปคนนี้ช่างอาภัพนัก ลงทุนลงแรงมานานหลายปีเพื่อเย็บชุดเจ้าสาวให้คนอื่นได้ประโยชน์ไปเสียอย่างนั้น พระเอกหลินจือเยว่มีคนรักในดวงใจที่มิอาจครองคู่ดุจแสงขาวของจันทรานามว่าฉินซวงซวง แต่ชาติ ก่อนฉินซวงซวงตามืดบอด ปล่อยคนที่รักนางด้วยใจจริงอย่างท่านโหว ไปไล่ตามองค์ชายสามผู้สูงศักดิ์อย่างฉู่จวินถิง จนกระทั่งต่อมาตระกูลตกอับ หลินจือเยว่กลับไม่ทอดทิ้งไม่หนีจาก ทั้งสองจึงได้อยู่ด้วยกัน

ร่างบางเดินก้าวขาตรงไปยังคู่บ่าวสาว เธอยืนยิ้มครู่นึงก่อนจะพูดในสิ่งที่ทิมไม่เคยรู้ “พวงหรีดนี้ให้ลูกของนายกับผู้หญิงที่ชื่อดอกไม้ เธอจะไปทำแท้งวันนี้ ยินดีกับความรักบนความชิบหายของคนอื่นด้วยนะ!” พราวมุกโยนพวงหรีดอันใหญ่ใส้หน้าแฟนเก่าที่เธอโคตรเกลียด

ฉันใจฉันเต้นรั่วเหมือนมีใครมาตีกลองอยู่ใกล้ๆ น้ำตาแห่งความดีใจเริ่มก่อตัวบดบังสายตาทำให้การมองเห็นพร่าเลือน เหมือนตอนนี้โลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ พี่เรย์ขอฉันแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ขายออกสักที ฉันกระโจนกอดพี่เรย์อย่างดีใจแขนหนาก็กอดตอบอย่างอบอุ่น

กะทิหันขวับไปมองชายหนุ่มที่ยืนพูดข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกเขาเพื่อให้หยุดพูดเรื่องเธอ แต่ทิศเหนือกลับจับมือกุมประสานไว้เรียกเสียงโห่แซวจากคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี “วันนี้ผมขอประกาศเลยละกันนะครับ...กะทิคือคู่หมั้นของผม เราจะแต่งงานกันต้นเดือนหน้าครับ เธอเป็นลูกสาวของทนา ยประจำตระกูลที่เสียไป ผมไม่ได้หมั้นเพราะความสงสารหรือตามพินัยกรรมหรืออะไรทั้งนั้น แต่เพราะผม..ตกหลุมรักเธอเอง” “!!!....”

จบบริบูรณ์ So BAD ทวงรักเมียเก่า เซลีน ราฟาเอล

เธอถอนหายใจอย่างอ่อนแรง ข่าวของเขากับนางแบบสาวออกมาในรูปนี้ งานวิวาห์คงมีขึ้นในเร็ววันนี้แน่ๆ ฝ่ายแพรวรุ้งก็ยิ่งออกตัวว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของวาคิมเสียขนาดนั้น หรือว่ามันถึงเวลาที่เธอต้องถอนตัวเสียที ทำไมความรักของเธอมันเจ็บปวดอย่างนี้นะ มันทำให้เธอท้อแท้และสิ้นหวั ง ถ้าตอนนี้มีใครสักคนให้คุยด้วยก็คงดี เสียงเพลงเรียกเข้าดังมาจากมือถือเครื่องบาง เป็นเสียงที่เกล็ดมุกคุ้นเคยดี เธอรีบหยิบมันมาแนบหู บิดาที่รักกรอกเสียงทุ้มอ่อนโยนมาตามสาย ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเช่นเคย

เอื้อมธารถามเสียงขุ่นแม้จะเจือด้วยความสั่น “ท่านดีกับพี่มากจริงๆ ท่านบอกว่ารักพี่ แล้วก็...ขอพี่แต่งงาน” “อะไรนะ นี่มันชักจะเลยเถิดมากเกินไปแล้วนะ แซนด์เชื่อว่ามันจะแต่งงานกับคนอย่างเรางั้นเหรอ เป็นเมียเก็บมันยังไม่พอ ขืนแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อแบบนั้นมีหวังได้ชื่อว่าเป็นนางบำ เรอแล้วก็ขายตัวของจริงแน่ มันเสนอมาเท่าไหร่ล่ะ...” เพี้ยะ...

ทั้งสองเงียบไปอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าไม่มีผู้ใดสะอาดไร้ความผิด แม้ความล้มเหลวในแผนครั้งนี้จะเป็นรอยด่างในชีวิต แต่พวกเขาก็ยังจับมือกันไว้แน่น ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะต่างคนต่างถือไพ่เหนือกันไว้ในมือ “เจ้าคิดจะหย่ากับข้าหรือ” สามีถามเสียงเรียบ โจวจิงหยูหัวเราะเย็นเยีย บ ริมฝีปากแดงยกยิ้มเหยียด “เจ้าก็รู้ดี ว่าเราหย่ากันไม่ได้ เราต่างคนต่างกุมความลับของกันและกัน หากข้าถูกลากลง เจ้าก็ไม่รอด”

เจียงหวยซวี่มองหรงซู สายตาล้ำลึก บอกว่า “ห้าปีมานี้ ความจริงเธอก็สามารถมีความรักครั้งใหม่ได้นะ” หรงซูสบเข้ากับสายตาของเขา แล้วหลุบตาลง พร้อมเม้มปากบอกว่า “ฉันยังไม่ได้หย่า รอให้หย่าแล้วค่อยว่ากันเถอะค่ะ!”

เสียงสะอื้นสะท้อนกับความเงียบรอบตัว ปลายนิ้วสั่นเทากำชายกระโปรงแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด แม้จะเช็ดเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด “ฉันมันแค่คนที่เขาแต่งด้วยเพราะความจำเป็นแค่คนที่เขาอยากให้ขอหย่า ฉันมันโง่ที่ดันไปรักเขา”