หย่าร้าง

ท้องแล้วหรือ...ช้าไปนะ พันธะของฉันกับเธอมันจบไปแล้ว..

“เป็นอะไรไปอีกวะ! ที่ผ่านมาเห็นเรียกร้องความสนใจจากฉันนักหนา พยายามที่จะยัดเยียดตัวเองมาเป็นเมียของฉันให้ได้ แล้วพอตอนนี้ฉันจะตอบสนองให้ ก็ทำเป็นเล่นตัว!”

ท่านเป็นคนไล่ข้ามาอยู่ที่นี่ บัดนี้กลับมาตามหา ไม่พอยังยัดเยียดความเป็นสามีให้ข้าทุกคืน

“ชีวิตที่แล้วโง่บรม ดูแลพ่อแม่สามีเลี้ยงดูแลลูกและหาเงินส่งเสียสามีจนได้ดี สุดท้ายเขาตอบแทนด้วยความตาย ชาตินี้ฉันจะไม่ยอมให้เป็นเช่นเดิมจะเลิกเป็นคนโง่เขลาให้เขาหลอกลวงออกไปใช้ชีวิตหาความสุขให้ตัวเอง”

เมื่อโชคชะตาบังคับให้ "นันทวัฒน์" ต้องแต่งงานกับ "นลินี" หญิงที่เขาไม่เคยสนใจ แต่หัวใจกลับพลิกผันเมื่อเขาต้องสูญเสียทุกอย่าง เพียงเพื่อจะพบว่าเธอคือคนสำคัญที่สุด

หลังจากที่เขาหย่ากับเธอได้ไม่นาน เขาก็ไปหมั้นกับผู้หญิงที่เขารัก ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขาอยากให้มาเป็นภรรยาและแม่ของลูก

"ไปเตรียมรถม้า! วันนี้ข้าจะขอลาขาดจากแม่ทัพเยว่เฉินชั่วชีวิต!" ทะลุมิติมาอยู่ในร่าง 'หลินเวย' ฮูหยินเอกผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายก็ว่าซวยแล้ว... แต่ใครจะคิดว่าสตรีจากยุคปัจจุบันอย่างนาง จะต้องมารับเคราะห์กรรมในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ! เมื่อเหล่าอนุภรรยาจอมมารยาเล่นสกปรก หวังวางยาปลุกกำหนัดสามีตัวเอง แต่แจ็กพอตดันมาแตกลงที่นาง... 'แม่ทัพเยว่เฉิน' บุรุษผู้เย็นชาและเกลียดชังฮูหยินเอกเข้าไส้ ถูกฤทธิ์ยาแผดเผาจนสติขาดผึง เขาพังประตูเข้ามาช่วงชิงความบริสุทธิ์ของนางอย่างป่าเถื่อน ซ้ำร้าย... เขายังยัดเยียดข้อหาว่านางเป็นหญิงแพศยาที่ใช้วิธีสกปรกเพื่อผูกมัดเขา! ค่ำคืนแห่งพายุอารมณ์พัดผ่าน ทิ้งไว้เพียงรอยมลทินและคราบน้ำตา... แต่คิดหรือว่าคนอย่างนางจะยอมทนก้มหน้ารับกรรมและเรียกร้องความสงสาร? ไม่มีทาง! "ข้าเหนื่อย... เหนื่อยกับผู้ชายเฮงซวย เหนื่อยกับเมียน้อยประสาทแดก เหนื่อยกับจวนแม่ทัพบ้าๆ นี่เต็มทีแล้ว!" เมื่อฟางเส้นสุดท้ายขาดผึง ฮูหยินผู้ถูกลืมจึงลุกขึ้นมาสะบัดบ๊อบ สั่งเก็บกระเป๋า ทิ้งจวนแม่ทัพ ทิ้งสามีเฮงซวย แล้วก้าวออกไปสร้างชีวิตใหม่ที่เจิดจรัสด้วยสองมือของตัวเอง!

“คุณคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าผมจะให้ลิลินเขานอนค้างที่นี่คืนนี้” กวินภพเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและคู่ขาเดินตามหลังมัทนาออกมาจากเรือนใหญ่หลังจากการรับประทานอาหารเย็นสิ้นสุดลง ซึ่งคำถามนั้นทำเอาคนที่ตั้งใจจะเดินหนีภาพบาดตาไปให้ไกลจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามอีกครั้งอย่างคนไม่มีทางเลือก

“อยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเรา” แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันน่าตลกตรงที่คำพูดนั้นสามารถเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้...

สิ่งที่เธอมีข้างกาย คือ…สามี แต่สิ่งที่เธอไม่เคยได้จากสามี คือ…ความรัก