หย่าร้าง

“ชีวิตที่แล้วโง่บรม ดูแลพ่อแม่สามีเลี้ยงดูแลลูกและหาเงินส่งเสียสามีจนได้ดี สุดท้ายเขาตอบแทนด้วยความตาย ชาตินี้ฉันจะไม่ยอมให้เป็นเช่นเดิมจะเลิกเป็นคนโง่เขลาให้เขาหลอกลวงออกไปใช้ชีวิตหาความสุขให้ตัวเอง”

ชมพิ้งหญิงสาวที่บ้านกำลังล้มละลาย ผู้เป็นบิดามารดาตัดสินใจจบชีวิตตัวเองและฝากฝังลูกสาวคนเดียวไว้ให้คุณหญิงเม็ดพลอยดูแล ซึ่งกลายเป็นงานแต่งเพื่อธุรกิจและการอยู่รอดของบริษัทชมพิ้ง ส่วนคุณนายเม็ดพลอยนอกจากการรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนสนิทผู้ล่วงลับแล้ว ยังถือโอกาสดัดนิสัยไม้เลื้อยของลูกชายด้วย หมื่นลี้ที่ถูกบังคับให้แต่งงานก็ได้สร้างเรื่องตั้งแต่วันงานแต่ง มาสายจนเลยเวลามงคลแถมยังเอาคู่นอนมาเดินควงรับแขกแทนเจ้าสาวหักหน้าแม่ตัวเอง งานแต่งนี้เขาไม่ได้เต็มใจกับเจ้าสาวที่ไม่มีวันยอมรับ หมื่นลี้ใช้ทุกวิธีเพื่อกำจัดเธอออกจากชีวิต หากแต่เธอกลับยังอดทนอยู่เช่นนั้นเพราะเงิน ชมพิ้งจึงถูกเขาตราหน้าให้เป็นผู้หญิงหน้าเงินนับแต่นั้น ทว่านานวันหญิงสาวกลับหลงรักคนใจร้ายจนหมดหัวใจ...

เมื่อโชคชะตาบังคับให้ "นันทวัฒน์" ต้องแต่งงานกับ "นลินี" หญิงที่เขาไม่เคยสนใจ แต่หัวใจกลับพลิกผันเมื่อเขาต้องสูญเสียทุกอย่าง เพียงเพื่อจะพบว่าเธอคือคนสำคัญที่สุด

คำโปรย "พี่ไม่รักอ้อมแล้ว หย่าให้พี่เถอะ" เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ เมื่อสามีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แต่งงานกันด้วยความรักของเธอและเขา พูดออกมาในวันครบรอบวันแต่งงานครบสามปี อวิกานิ่งงัน เธออยู่ในภาวะช็อกไปชั่วคราว กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ "พี่คิมว่าไงนะคะ" คิมหันต์มองภรรยาอย่างลุแก่โทษ เขาอาจจะผิดที่ขอหย่าโดยที่เธอไม่ผิด แต่อาจจะผิดมากกว่าถ้าเขารั้งเธอไว้เรื่อยๆ เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รักเธอแบบในอดีตอีกแล้ว "พี่ขอหย่า พี่ไม่ได้รักอ้อมแบบแฟนอีกแล้ว พี่เจอคนที่พี่อยากสร้างครอบครัวด้วยแล้วจริงๆ อ้อมจะให้พี่ชดเชยแบบไหนก็ว่ามาเลย พี่ให้ได้ทุกอย่าง พี่ขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น"

ตัดใจแล้วหลี่หมิ่นถังคนนี้ย่อมไม่คิดจะหวนคืนถึงเคยรักมากเพียงใด แต่ยาวนานเกือบ4ปีที่ทุ่มเทมันมากเกินไปชีวิตคนเราแสนสั้นนางจะไม่หวนคืนไปจมอยู่ในกองทุกข์และสามีที่เห็นนางเป็นเพียงเงาของสตรีอื่นเด็ดขาด!

หญิงสาวนอนนิ่ง น้ำตาไหลด้วยความรู้สึกที่เจ็บไปทั้งใจ ขณะที่ร่างกายปล่อยให้เขาทำอะไรตามความต้องการ ไม่สู้ ไม่ขัดขืนแต่ก็ไม่ตอบสนอง... เขาทำกับหล่อนเหมือนเป็นเศษขยะ เศษคนที่ไร้ค่า ที่จะทำอย่างไรก็ได้ เหมือนกับหัวใจของเขาที่ตายด้าน มีชีวิตแต่ไร้หัวใจ ไม่หลงเหลือให้ใครอีก แม้แต่เรื่องราวแสนอ่อนหวานระหว่างกันเขาก็ทอดทิ้ง หลงลืม เพราะหล่อนเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในชีวิตของเขา เป็นเศษรักสีหวานที่จืดจางมากแล้ว เป็นเสี้ยวหนึ่งที่กำลังเลือนหายไปจากความทรงจำ... แต่ค่ำคืนแสนปวดร้าว เขาได้ฝากฝังหนึ่งชีวิตน้อยๆ ไว้ในร่างกายของหล่อน ก่อนที่จะตัดหญิงสาวออกจากชีวิตอย่างเลือดเย็น...

รัก...ที่ครั้งหนึ่งจบลงด้วยความเจ็บปวด แต่หลีกหนีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพ้นราวถูกจองจำเอาได้ด้วยโซ่ตรวน และในที่สุด ก็ถูกลากกลับมาให้จมจ่อมอยู่ในอเวจีอันดำมืดนั้นอีกครั้ง ด้วยน้ำมือของเขา ผู้ชายที่ทรยศต่อรักอันมั่นคง...

‘ภูริภัชร์ พิริยกร’ ชายหนุ่มหล่อมาดขรึม ดุดัน เย็นชา แต่ทว่าเร่าร้อน ไม่ต่างอะไรกับน้ำแข็งกลางไฟ หากแต่สายตากลับมีไว้มองเพียงหญิงเดียว หญิงผู้ที่มีแต่ความพยศผยองใส่เขามาตั้งแต่ต้น ภูริภัชร์ต้องลงทัณฑ์ผู้หญิงอย่างหล่อนให้รู้ว่าเสน่หาและความเร่าร้อนของไฟสวาทที่เต็มไปด้วยรักมันหอมหวานแค่ไหน ‘ยศสิตา อนุนาท’ สำหรับหล่อนแล้ว เขาคือ ‘ไฟเย็น’ เคร่งขรึมเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก แต่ทว่ายามใดที่เข้าใกล้ก็พร้อมจะแผดเผาให้แหลกสลายกลายเป็นจุณได้ทุกเมื่อ ยศสิตาพร่ำบอกตัวเองว่า ‘หล่อนเกลียดเขา!!’ เพราะเขาคือผู้ชายอันตรายควรต้องอยู่ให้ห่างมากที่สุดแต่สุดท้ายต้องกลายมาเป็นเจ้าสาวขัดดอกของเจ้าหนี้จอมหื่นอย่างไม่มีทางเลี่ยง

กฏของการเป็นเมียมาเฟียคือห้ามรัก กฏของการแอบรักสามีคือต้องเจียมตัว “ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้เธอก็ไปซะ”

***ตอนอยู่ไม่เห็นค่า ตอนบอกลาอย่าเสียดาย นายแพทย์กันต์ธีจำใจต้องแต่งงานกับข้าวหวาน ไฮโซสาวนุ่มนิ่มที่รักเขาแบบถวายหัว เขาตั้งใจจะอยู่กับเธอแบบกัลยาณมิตรคนหนึ่งไปถึงวันที่ต่างทนไม่ไหว แต่ใครจะรู้ว่าคนที่หมดความอดทนก่อน อาจเป็นเธอ...