หย่าร้าง Novels & Stories

คำโปรย เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อของ 'ซุนเจิง' และ 'เหอลี่อิง' คู่สามีภรรยาที่ย่างก้าวเข้าสู่วัยชราโดยสมบูรณ์แบบนั้น เกิดขึ้นในคืนคืนหนึ่ง คืนที่ทั้งเมืองมีแต่ความชุลมุน เสียงเอ็ดตะโรของผู้คนที่กำลังหนีตาย เขาเห็นเพียงภาพอันเลือนรางของภรรยาที่ถูกอุ้มฝ่ากลุ่มควันมากมายออกไป และหลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลง... เสียที่ไหนเล่า! ซุนเจิงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งใดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเขาอยู่ในชุดสีแดงสด สิ่งรอบกายดูผิดแปลกจนผิดหูผิดตา และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งได้อย่างไร! ในเมื่อความจริงเขาอายุเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว! นี่มันอะไร... นี่มันอะไรกัน! แต่นั้นยังไม่น่าตกใจเท่า เขาต้องตกกระไดพลอยโจนแต่งงานทั้งๆ ที่ยังตั้งสติอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวรรค์เล่นตลกอะไรเข้า แต่หากคิดว่าเรื่องทั้งหมดบ้าบอแล้ว ก็ยังไม่บ้าบอเท่าเข้าหอและเปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวด้วยซ้ำไป! "ยายแก่ลี่อิง!! " "ตาเฒ่าซุนเจิง!!! " "ตายจนมาเกิดใหม่ เธอยังตามมาหลอกมาหลอนฉันอีกเหรอ!!

'น้ำส้ม' ต้องกลายเป็นหม้ายลูกติด เมื่อสามีของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ การจากไปของเขาทำให้เธอต้องดิ้นรนสู้ชีวิตฟันฝ่าเพื่อลูก ชีวิตที่พลิกผันทำให้ได้เจอกับ 'นักรบ' นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ใครต่อใครจ้องจะจับ ทว่ากับไม่ได้เป็นตัวเลือกของเขาสักนิด ก็เพราะเขามันคนเอาแต่ใจ อยากได้น้ำส้มเพียงแรกสบตา โดยมีกามเทพตัวน้อยนำพาให้ได้พบเจอกัน...ภายใต้สัญญาที่เธอยากจะปฏิเสธ

หลี่อันอันหมอหญิงผู้ได้รับชื่อว่าเป็นหัตถ์เทวะ สิ้นใจในป่าลึกเพราะพลัดตกเขาในขณะที่กำลังจะเก็บสมุนไพรเพียงต้นเดียว นางเตรียมพร้อมจะจากไปอย่างสงบ ทว่ากลับมีโฉมสะคราญผู้หนึ่งมาดึงรั้งนางไว้ พร้อมยื่นข้อเสนอยกร่างให้ แลกกับการที่หลี่อันอันต้องรักษาขาให้สามีพิการของนางกลับมาเดินได้ หลี่อันอันตอบรับอย่างเสียไม่ได้ วิญญาณดวงนั้นจึงจากไปโดยสงบ ทิ้งหนึ่งร่างไว้ให้ใช้ กับสามีขาพิการปากร้ายอีกหนึ่งคนที่ร่ำร้องหาการหย่า หากเป็นหานลั่วอิงคนเก่าคงร่ำไห้ แต่พอเป็นหานลั่วอิงคนนี้ก็มีแต่รับข้อเสนอพร้อมเงื่อนไขที่ว่า หากรักษาขาของสามีอย่างถานอวิ๋นซีให้หายขาดได้ รางวัลของนางคือใบหย่า แล้วเหตุใดวันที่ถานอวิ๋นซีกลับมาเดินได้ เขาจึงไม่ยอมให้นางหย่าดังที่รับปากเอาไว้เล่า!

เสียงตีดังเพียะ ดังออกมานอกห้อง คนข้างนอกต่างสงสารคนในห้องจับใจนัก ทำไมนะทำไม น้องครีมต้องทนถึงเพียงนี้ คนข้างนอกห้องต่างภาวนาให้พายุอารมณ์ของคนในห้อง สงบลงโดยไว ภาวนาให้ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนที่ถูกกระทำ จะบอบช้ำไปมากกว่านี้

เชื่อจริงๆหรอว่าความรักที่มีอยู่ในตอนนี้มันไม่ได้มีความหลอกลวงอยู่ในนั้น เหมือนกับที่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคำว่าของตายที่ยังหายใจ ในเมื่อรักมากก็ต้องยอมเจ็บปวดเพื่อแลกกับความรักที่ใครต่อใครก็ต้องการ "ฉันมีเขาแค่คนเดียว แต่เขากลับมีใครอีกหลายคน" รักนอกใจ...นิยามแห่งความเจ็บปวด

"บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย" "แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก" โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเครียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก "หึ!" คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา "เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา" คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว "ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้" "ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ" "อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน" "หึ!" "ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ" "หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ" คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา "แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง..." คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก "มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย"

แฟนเก่าที่เลิกกันไปหลายปี กลับมาอีกทีพร้อมความวุ่นวาย ทุกเรื่องราวระหว่างเขาและเธอ... ผ่านมาแค่ให้จำ แต่ทำให้ไม่ลืม 5 ปีผ่านไป หวนคืนมา พร้อมแก้ไขx แก้แค้นเอาคืน/(พอได้หนุบหนึบหัวใจ ไม่ดราม่ามากค่ะ)

คุณพ่อขา... หนูอยากได้พี่สาวคนสวยมาเป็นแม่ คำขอของบุตรสาวตัวน้อยทำเอาหัวใจของผู้เป็นบิดาสั่นคลอน กวินภพคุณพ่อลูกติดผู้สุขุมและร้อนแรง ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความสดใสของเธอ

งานหลักของเขาคือการตามเฝ้าเมีย งานรองคือนั่งแท่นผู้บริหาร เจอกันครั้งแรกเธอปฏิเสธเขา ครั้งที่สองเธอหาว่าเขาเป็นผู้พิการทางสายตา และครั้งที่สามคือวันแต่งงานของเขากับเธอ แต่ทั้งหมดคือแผนร้ายของเขา

"ฉันยอมเลิกกับคุณง่ายๆ เพราะคุณบอกว่าไม่มีความสุขที่อยู่ด้วยกัน" ณรัฐนิ่งไปทันที "หนิง... ผมรู้ว่าผมเคยพูดคำนั้นจริงๆ แต่ช่วยฟังผมอธิบายได้ไหมว่าทำไม" "ตอนนั้นเราต่างก็ไม่ฟังกัน และผมไม่มีเวลาเหลือมาก รวมถึงผมไม่อยากเห็นแก่ตัวขอให้คุณรอในช่วงสองปีที่ผมไม่อยู่ ผมเลยพูดคำนั้นออกไป" "ผมอยากบอกว่าผมไม่เคยไม่มีความสุขที่เราอยู่ด้วยกัน และผมก็ไม่เคยไม่รักคุณ" นีนนารากระพริบตาถี่ๆ "เรื่องความรู้สึกมันก็เรื่องนึงค่ะ แต่ประเด็นคือคุณรู้ว่าถ้าพูดคำนั้นฉันจะต้องเสียใจ แต่คุณก็ยังเลือกจะพูดมันออกมา" ณรัฐรับฟังคำพูดนั้นอย่างโต้แย้งไม่ได้ และเขาในวันนั้นก็ยังเลือกจะทำ ไม่เคยมองว่าเห็นแก่ตัวเขาแค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เขาต้องพูดออกไป และเธอต้องฟังและทำตามโดยปัดความรู้สึกผิดทิ้งไป แต่เมื่อวันนี้ถูกชี้ให้มองจุดนั้นอีกครั้งเขาจึงเห็นความจริงที่แม้แต่ตัวเองก็แทบจะรับไม่ได้ "หนิง" เขาพูดเสียงพร่า "ได้โปรดเถอะ... เราลืมมันไปได้ไหม" ถ้าเธออยากให้เขารู้สึกผิดถึงที่สุด เธอก็ทำสำเร็จแล้ว