Novel & Cerita หย่าร้าง

เธอยอมทิ้งความฝัน ทิ้งอนาคต เพื่อแต่งงานเข้ามาเป็นแม่บ้านให้ผู้ชายที่บอกว่ารักเธอนักหนา เพราะเชื่อลมปากว่าเขาจะรักและซื่อสัตย์กับเธอแต่สุดท้ายทุกอย่างที่เคยวาดฝันเอาไว้กลับพังทลายลงต่อหน้าเมื่อจับได้ว่าสามีที่รักทรยศหักหลังด้วยการคบชู้กับคนใกล้ตัวที่เธอไว้ใจ ซ้ำครอบครัวของเขายังโทษว่าเป็นความผิดของเธอและการที่ผู้ชายจะมีบ้านเล็กบ้านน้อยมันเป็นเรื่องปกติ…เพียงเพราะเธอยังมีลูกให้เขาไม่ได้ ‘ในเมื่อผัวที่มีมันชั่ว ฉะนั้นผัวที่ดีก็คือผัวใหม่ เพราะแก้วขวัญคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว’

เมื่อบิดารับอนุเข้าจวนหนึ่งปีต่อมามารดาก็ตรอมใจป่วยตาย ว่านถิงถิงต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่ ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของแม่เลี้ยงอย่างยากลำบาก มิหนำซ้ำพอเติบโตก็ถูกแม่เลี้ยงวางแผนร้ายจับแต่งงานกับตาเฒ่าตัณหากลับ ทว่าในขณะที่นั่งอยู่ในเกี้ยวส่งตัวเจ้าสาวนางได้สิ้นใจระหว่างทาง ชะตาของว่านถิงถิงถูกลิขิตให้หวนกลับมาในตอนที่อายุแปดหนาว ซึ่งตอนนั้นมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่านพ่อกำลังลุ่มหลงหญิงนางโลมและรับเข้ามาเป็นอนุ ความทรงจำชาติที่แล้วทำให้ว่านถิงถิงไม่อาจทนเห็นมารดาตายไปต่อหน้าต่อตาได้อีก การได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลานี้ถือเป็นเรื่องดี ไหนๆ ท่านพ่อก็ไม่เคยมีความจริงใจให้ท่านแม่ แทนที่จะหยุดยั้งไม่ให้ท่านพ่อรับอนุเข้าจวน นางจึงหาทางทำให้ท่านแม่หย่ากับท่านพ่อให้เด็ดขาด และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

จากนี้… สตรีร้ายกาจผู้นี้จะไม่รักท่านอีก… นางหลงรักเขาวางแผนจนได้กลายเป็นชายาของเขา… แต่เขากลับเลือกช่วยสตรีอื่น ปล่อยให้นางสิ้นใจอย่างไม่ใยดี

(เทียน เทียนธารา) ประธานหนุ่มไฟแรง อายุ34ปี เป็นเจ้าของโรงงานผลิตอาหารแช่แข็ง ผลไม้กระป๋อง เพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมา2ปีหมาด ๅ ก็โดนพ่อกับแม่จับให้แต่งงานกับเลขาสาวที่ทำงานให้เขามานานถึง5ปี ความสัมพันธ์อันดีของเขากับเธอในฐานะเจ้านายจึงพังลง “ฉันลดตัวลงมาแต่งงานกับคนอย่างเธอมันก็เกินพอแล้ว อย่าหวังว่าฉันจะรักคนอย่างเธอ" (แพรไหม พนิตนรี) หญิงสาวยุ26 ทำงานรับใช้เจ้านายหนุ่มไฟแรงในฐานะเลขานานถึง5ปี ทำงานเป็นเลขาอยู่ ๆ ดี กลายมาเป็นภรรยาของเขาซะอย่างนั้น อีกทั้งยังเป็นภรรยาที่เขาเกลียดชังเป็นภรรยาที่เขาไม่คิดจะรักเลยสักนิด “เราหย่ากันเถอะค่ะคุณเทียน“

ว้าย! นับดาวตกใจเมื่อถูกจับมือรั้งไว้ไม่พอยังถูกกระชากดึงลากเข้าห้องน้ำชายอีกต่างหาก “ทำบ้าอะไรพี่คีรี” “ก็พี่เหงา” “แล้วเกี่ยวอะไรกับนับดาวด้วยล่ะ” “นับดาวคือต้นเหตุแห่งความเหงา” พูดพร้อมดึงลากร่างน้อยเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดล็อกประตูห้องน้ำ กึก! “นี่มันห้องน้ำชายนะคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น ปล่อยนับดาวเดี๋ยวนี้” ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสั่นเตือนในกระเป๋าสะพายดังขึ้นทำให้นับดาวต้องล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อรับสาย “รับสิ” คีรีสั่งเมื่อเห็นว่าใครโทรหานับดาว นับดาวไม่เข้าใจทำไมเขาถึงทำให้เธอมีอารมณ์ร้อนรุ่มได้แบบนี้ ข้างล่างของเธอมันกำลังเปียกแฉะเพราะน้ำเสียงแหบพร่าของเขางั้นเหรอ กลิ่นน้ำหอม และการสัมผัสของเขามันกำลังมีอิทธิพลกับร่างกายของเธออย่างหนัก ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! “รับสินับดาว” นับดาวเม้มปากแน่นแล้วกดรับสายยกขึ้นแนบหู แต่พอจะขยับปากพูดคีรีก็บีบล็อกคอเธอบังคับให้เงยขึ้นแล้วก้มลงมาบดกระแทกจูบปากนุ่มนิ่มของเธออย่างดุดัน “อ่ะ อื้อ”

"เราหย่ากันเถอะหิน" ประโยคนั้นทำให้หิรัญตกใจเพราะคาดไม่ถึง เขาไม่เคยคิดว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่าง 'กัทลี' จะเป็นฝ่ายพูดมันออกมาก่อน แต่ก็ดีเหมือนกันเขาเองจะได้ไม่ต้องเอ่ยให้ลำบากใจ เราแต่งงานกันมานานมาก เจ็ดหรือแปดปีเห็นจะได้ จากความผิดพลาดในสมัยวัยรุ่น เขาทำเธอท้องในตอนที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย และครอบครัวของกัทลีก็ยื่นคำขาดให้เขารับผิดชอบไม่เช่นนั้นจะเอาเรื่อง บิดามารดาของเขาเกรงว่าลูกชายจะต้องโดนคดีพรากผู้เยาว์ เพราะว่าตอนที่เขาล่วงเกินเธอ กัทลียังอายุไม่เต็มสิบแปดดี เมื่อแต่งงานแล้วกัทลีเข้ามาอยู่ในบ้าน ในขณะที่ตัวเขาเองไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย เมื่อตัวห่างใจห่างและสิ่งใหม่ๆ ที่ได้พบเจอในชีวิตของนักศึกษาหนุ่มเนื้อหอม ทำให้ทั้งสองมีช่องว่างที่นับวันก็ยิ่งห่างไกล จากความรักของเด็กๆ ก็กลายเป็นอดีต ลูกที่เกิด ณ วันนั้นไม่ใช่สายใยที่จะทำให้เขาคิดหวนกลับมาหาหล่อนอีก ชายหนุ่มได้แต่ส่งของขวัญมาให้ลูกทุกวันเกิดและดูแลเด็กหญิงผ่านทางบิดามารดาของตัวเอง "ก็เอาสิ เธอพร้อมไปอำเภอวันไหนล่ะ" หิรัญยักไหล่ ได้เสมอตามที่เธอต้องการ ก็ดีเหมือนกันเขาจะได้โสดจริงๆ สักที

หลี่อันอันหมอหญิงผู้ได้รับชื่อว่าเป็นหัตถ์เทวะ สิ้นใจในป่าลึกเพราะพลัดตกเขาในขณะที่กำลังจะเก็บสมุนไพรเพียงต้นเดียว นางเตรียมพร้อมจะจากไปอย่างสงบ ทว่ากลับมีโฉมสะคราญผู้หนึ่งมาดึงรั้งนางไว้ พร้อมยื่นข้อเสนอยกร่างให้ แลกกับการที่หลี่อันอันต้องรักษาขาให้สามีพิการของนางกลับมาเดินได้ หลี่อันอันตอบรับอย่างเสียไม่ได้ วิญญาณดวงนั้นจึงจากไปโดยสงบ ทิ้งหนึ่งร่างไว้ให้ใช้ กับสามีขาพิการปากร้ายอีกหนึ่งคนที่ร่ำร้องหาการหย่า หากเป็นหานลั่วอิงคนเก่าคงร่ำไห้ แต่พอเป็นหานลั่วอิงคนนี้ก็มีแต่รับข้อเสนอพร้อมเงื่อนไขที่ว่า หากรักษาขาของสามีอย่างถานอวิ๋นซีให้หายขาดได้ รางวัลของนางคือใบหย่า แล้วเหตุใดวันที่ถานอวิ๋นซีกลับมาเดินได้ เขาจึงไม่ยอมให้นางหย่าดังที่รับปากเอาไว้เล่า!

เชื่อจริงๆหรอว่าความรักที่มีอยู่ในตอนนี้มันไม่ได้มีความหลอกลวงอยู่ในนั้น เหมือนกับที่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคำว่าของตายที่ยังหายใจ ในเมื่อรักมากก็ต้องยอมเจ็บปวดเพื่อแลกกับความรักที่ใครต่อใครก็ต้องการ "ฉันมีเขาแค่คนเดียว แต่เขากลับมีใครอีกหลายคน" รักนอกใจ...นิยามแห่งความเจ็บปวด

เขาลุ่มหลงเธอที่งามเปรียบเสมือนดอกไม้ แรกๆเขาดูแลเธอดั่งเทพธิดา สุดท้ายกลับยํ่ายีหัวใจดวงน้อยจนไม่มีชิ้นดี…

คำโปรย เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อของ 'ซุนเจิง' และ 'เหอลี่อิง' คู่สามีภรรยาที่ย่างก้าวเข้าสู่วัยชราโดยสมบูรณ์แบบนั้น เกิดขึ้นในคืนคืนหนึ่ง คืนที่ทั้งเมืองมีแต่ความชุลมุน เสียงเอ็ดตะโรของผู้คนที่กำลังหนีตาย เขาเห็นเพียงภาพอันเลือนรางของภรรยาที่ถูกอุ้มฝ่ากลุ่มควันมากมายออกไป และหลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลง... เสียที่ไหนเล่า! ซุนเจิงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งใดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเขาอยู่ในชุดสีแดงสด สิ่งรอบกายดูผิดแปลกจนผิดหูผิดตา และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งได้อย่างไร! ในเมื่อความจริงเขาอายุเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว! นี่มันอะไร... นี่มันอะไรกัน! แต่นั้นยังไม่น่าตกใจเท่า เขาต้องตกกระไดพลอยโจนแต่งงานทั้งๆ ที่ยังตั้งสติอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวรรค์เล่นตลกอะไรเข้า แต่หากคิดว่าเรื่องทั้งหมดบ้าบอแล้ว ก็ยังไม่บ้าบอเท่าเข้าหอและเปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวด้วยซ้ำไป! "ยายแก่ลี่อิง!! " "ตาเฒ่าซุนเจิง!!! " "ตายจนมาเกิดใหม่ เธอยังตามมาหลอกมาหลอนฉันอีกเหรอ!!