หย่าสามีมาเป็นวีรสตรีเคียงสนามรบ Novels & Stories

“ไม่เอา ข้าจะกลับบ้านไปเป็นภรรยาที่แสนอ่อนแอให้สามีปกป้องดีกว่า พวกท่านจะให้สตรีที่แสนบอบบางเช่นข้ามาอยู่ในสนามรบได้ยังไง” “ไม่ใช่ว่าตอนนี้เจ้าก็มาแล้วหรือ แถมยังมีกระบองเหล็กของเจ้าอีก อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าทหารในค่ายย่อยที่เป็นทัพหน้าของสามีเจ้าแอบเรียกเจ้าว่าเทพแห่งความตายบ้าง ล่ะ เทพแห่งสงครามบ้างล่ะ” หยวนจิ้ง “ใครเรียกกัน ข้าไม่เห็นเคยได้ยิน”

ตรสาว ให้มาเรียนรู้งานของสตรีในเรือนหลัง เพราะอีกไม่นานบุตรสาวก็จะเข้าสู่วัยปักปิ่นแล้ว ซูเยว่ซินเองก็รู้แก่ใจดี ว่ากลับจวนมาแล้วนางต้องพบเจอกับเรื่องอันใด ทว่านางก็ไม่มีหนทางที่จะหลบลี้หนีหน้ามารดาไปได้ “มีสตรีใดบ้าง ออกไปวิ่งเพ่นพ่านอยู่ในสนามรบกับพวกบุรุษเยี่ยงเจ้า ตั้งแต่นี้ต่อไป ให้อยู่แต่ในเรือน คอยเรียนรู้งานของสตรีกับแม่” ซูฮูหยินกล่าวออกมาทันทีหลังจากที่ต้อนรับการกลับมาของสามีและลูกๆ เสร็จ

จื่ออันหนักใจอย่างมาก แต่เพื่อมู่หรงเจี๋ยสามีของนาง จื่ออันจึงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจเกินไป ตอนนี้เขายังคงอยู่ในสนามรบ ดังนั้นเขาจึงต้องฝากชีวิตไว้ในเงื้อมมือของคนอื่นแล้ว!

สองสามปีก่อนสามีของนางถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร เสียชีวิตอยู่ในสนามรบ ในตอนนี้นางเป็นเพียงสตรีนางหนึ่งที่มีลูกห้าคนและแม่เฒ่าที่อายุเจ็ดสิบปี ทั้งครอบครัวมีทั้งเจ็ดคน ทุกคนล้วนตั้งตาคอยซาลาเปาจากแผงขายของ

ยี่ฝางยิ้ม "คงต้องทำให้เจ้าผิดหวังล่ะ ในสนามรบ เขาเป็นคนที่แสดงความรักต่อข้าก่อน และเขาเป็นคนที่สารภาพรักข้า ส่วนเจ้าเอาข้าไปเทียบกับซ่งซีซี นางเป็นใครกัน? หญิงที่เคยหย่ามา หน้าด้านชัดๆ" เมื่อนางพูดว่าหญิงที่เคยหย่ามา ดวงตาของนางยังคงจ้องมองไปที่ใบหน้าของหวังชิงหลู และ ความหมายนั้นก็ชัดเจนมาก

“ก็ได้ค่ะ คุณรบรู้ไว้นะคะ ตีรักคุณ ตีเลยอยากให้คุณพอใจ รีบกลับบ้านนะคะคนดี” หญิงสาวถอนใจ...ยังไงเสีย คนในสังคมรับรู้กันไปทั่ว นักรบ คือสามีของเธอ และเวลานี้เธอเป็นสะใภ้ไชยยะนัน อีหน้าไหนแหลมเข้ามา เธอมีสิทธิ์จัดการในฐานะเมียแต่ง!!

“ดีชั่วอย่างไรเจ้าก็เป็นถึงบุรุษ กลับรู้จักเพียงรังแกสตรี นี่นับเป็นความสามารถอันใดกัน?” ซ่งจืออวี้ไม่ใส่ใจตั้งแต่แรก “ทหารที่ตายในสนามรบมีนับไม่ถ้วน ทั้งคนที่แต่งงานแล้ว ทั้งคนที่หมั้นหมายแล้ว พวกเขาล้วนสละเลือดเนื้อเพื่อแผ่นดิน ได้รับความเคารพยกย่อง ส่วนภรรยาและคู่หมั ้นที่อยู่เบื้องหลังก็ต้องแบกรับความหวาดกลัวและความกังวลใจไม่ต่างกัน”

องค์รัชทายาทหันมายิ้มแกมดุให้กับพระอนุชาทั้งสอง ทั้งสามคนสนิทกันแม้ว่าจะมิได้เกิดจากมารดาพระองค์เดียวกันก็ตาม ตอนนี้ทั้งสามหันหน้าเข้าสู่สนามรบ “พี่แปด พี่สะใภ้ไปแล้ว!!” ระหว่างที่พวกเขารอทหารที่โอบล้อมกองทัพอยู่ ลี่ฟางเหยาก็ควบม้าพุ่งออกไปกลางสนามรบทันที สายตานางมุ่งไปท ี่ตรงกลางที่ ฮ่าวเหลียงกับเลี่ยวเอี้ยสู้กันอยู่

ชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ “เจ้าแต่งกายเช่นนี้ ม้วนผมเช่นนี้ ย่อมต้องมีสามีโดยมิต้องสืบ หากแต่เจ้าไม่เคยบอกว่าสามีเจ้าเป็นผู้ใด ข้าจึงไม่กล้าคิดถาม ถึงแม้จะอยากรู้มากก็ตาม” หญิงสาวถึงกับหน้าแดงอมยิ้มพึงใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางกล่าวต่อเสียงกังวานหวานใส “สามีข้าเป็นทหาร ค งไม่แคล้วตายในสนามรบ”

“ข้าเฝ้ารอคอยสามีกลับเรือนทุกวัน แต่สุดท้ายข่าวร้ายก็มาถึง แม่ทัพไป่เยว่และผู้ติดตาม ล้วนตายกลางสนามรบ ข้าได้กลับมาเพียงหมวกและตราประทับนำรบกับปานจื่อหนึ่งวง หลังจากทราบข่าวการจากไป ข้าไม่ทันแม้แต่จะเศร้าโศกหรือไว้ทุกข์ให้กับสามี เมืองที่กำลังก่อตั้งใหม่และฐานที่มั่นก็ถ