หย่าสามีมาเป็นวีรสตรีเคียงสนามรบ Novels & Stories

คราวนี้เป็นคุณหนูสกุลเสิ่นบุตรีท่านแม่ทัพคนสำคัญ นางตอบอย่างฉะฉานห้าวหาญ “ข้าจะคอยเคียงข้างสามีทุกย่างก้าวแม้ในสนามรบ พอจบศึกย่อมเป็นภรรยาตัวน้อยคอยดูแลจัดการหลังเรือน ส่วนอนุข้าจำต้องแบ่งแยกชัดเจน มิให้ล้ำเส้นเหิมเกริม ปกครองพวกนางให้อยู่ในระเบียบ หลังเรือนที่ม ีสตรีโฉมงามปรนนิบัติสามีร่วมกันต้องสมัครสมานสามัคคีเท่านั้นเจ้าค่ะ” คุณหนูสกุลฉินผู้บอบบางแต่ไม่อ่อนแอค่อยๆ กล่าว

ฟางลี่อินทำสีหน้าไม่ยินยอมก่อนจะโผเข้ากอดสามีจนแน่น "ท่านต้องระวังตัวนะเจ้าคะ ท่านยังมีข้ามีเจ้าก้อนแป้งที่รอท่านอยู่" หญิงสาวเอ่ยกับสามีด้วยหัวใจที่รวดร้าว นางหวาดกลัวสงครามมากที่สุดในภพก่อนที่จากมาบิดาก็จากไปเพราะทำสงครามกับกลุ่มก่อการร้าย ทำให้นางต้องเป็นกำพร้าตั้งแต่ย ังเล็ก มาภพนี้บิดาของร่างนี้ก็สิ้นใจในสนามรบเช่นกัน ทำให้หญิงสาวรู้สึกฝังใจกับการสูญเสียเป็นอย่างยิ่ง

ข้าเอ่ยถามด้วยเสียงอันดัง “จงบอกข้ามาให้หมด” ​“บุตรชายข้า... ทหารผู้น้อยกองพันขวา ตายในสนามรบเพราะแม่ทัพละทิ้งหน้าที่!” ​“สามีของข้าเป็นพลธนู บัดนี้ยังหาซากศพไม่พบ!”

ลมกลางคืนพัดเข้ามาอีกระลอก เปลวเทียนสั่นไหว เงาของซูเยว่หลันทอดยาวบนพื้นหินเย็นเฉียบ ราวกับแม้คืนนี้ทั้งจวนจะเต็มไปด้วยความสูญเสีย แต่เงานั้นกลับยืนหยัดไม่ยอมล้ม นางเพิ่งสูญเสียบิดาและพี่ชายในวันเดียว และในวันเดียวกันนั้นเอง ราชโองการสมรสก็ถูกส่งมาถึงจวนซู ประตูชะ ตากรรมอีกบานได้เปิดออกแล้วโดยที่ซูเยว่หลันไม่มีสิทธิ์เลือกปิดมัน หลังราชโองการสมรสมาถึงจวนซู บรรยากาศทั้งจวนก็ยิ่งเงียบงันกว่าเดิม หากก่อนหน้านี้ความเศร้าโศกเป็นเหมือนหมอกหนาหนักที่ปกคลุมเรือนใหญ่ทั้งเรือน

จริงๆฉันควรจะไปบวชชี ตัดสิ้นกิเลสทุกอย่างที่ทำให้ใจไม่สงบ และไม่ควรแต่งงาน จนสุดท้ายก็ทำให้เขาต้องเสียใจ เพราะแม้แต่ตอนศึกสงคราม สามีต้องไปออกรบ แต่คนที่ฉันห่วงใยจริงๆกลับไม่ใช่เขา จนเมื่อสงครามจบ ชัยชนะเป็นฝ่ายเรา สามีก็กลับมาพร้อมกับภรรยาใหม่

"สตรีผู้นี้ก็จริงๆเลยแต่งสามีแล้วนางยังจะให้สามีออกไปรบอีกหากสามีเป็นอะไรไปในสนามรบแล้วนางจะอยู่ได้อย่างไรอีกอย่างหากเจ้าฟู่นั้นตายในสนามรบแม่นางหลิวผู้นั้นก็ต้องเป็นหม้ายและอาจจะตกเป็นขององค์ชายรัชทายาทองค์ต่อไปอีก" ฮ่องเต้คิดอย่างไรก็คิดไม่ตกที่หลิวเสียงเห ย่ายอมที่จะให้สามีไปสนามรบอีกครั้ง สองสามวันที่ผ่านมาก็ไม่มีผู้ใดที่จะนำเรื่องของแม่นางตระกูลจางมาพิจราณาอีกเลย ทุกคนต่างลืมเรื่องนี้ไปสนิทฮ่องเต้จึงตัดสินใจไม่กระทำการใดต่อ เพราะเขาเองก็มีเรื่องอื่นที่จะต้องสะสาง

ลี่ซินรู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที ชีวิตของเว่ยอ๋องก่อนหน้านั้นครึ่งหนึ่งอยู่ในสนามรบ เขาต้องทราบดีเกี่ยวกับความเหงา ความทุกข์ของเหล่าทหารที่ต้องออกรบไปพร้อมกับเขา แม้นว่าบางคนจะไปแล้วไม่ได้กลับบ้านอีกเลยก็ตาม “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พอเจ้าทำหน้าเช่นนั้นแล้วราวกับว่าข้ากำลังรังแก เจ้าอยู่”

ส่วนคนที่ได้เจอก่อนตายและมอบความเมตตาจัดพิธีส่งวิญญาณให้เป็นครั้งสุดท้าย คือพระเอกของนิยายเรื่องนั้นที่กลับมาจากสนามรบหลังเสร็จศึกสงคราม และไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นอดีตสามีที่ความจำเสื่อมจำเธอไม่ได้และเริ่มต้นใหม่กับนางเอกอย่างมีความสุข "เฮ่อ…" สวี่ซือเหยาถอนหาย

สามีไม่รัก นางไปแย่งคนรักผู้อื่น แล้วตอนนี้สตรีคนนั้นก็แต่งเข้าจวนมาในฐานะฮูหยินรองพวกเขารักกัน นางทนไม่ไหวตรอมใจสุดท้ายใจป่วยกายก็ป่วยสิ้นลมหายใจไปเป็นนางที่เข้ามาอยู่ในร่างแทน สามีนางเป็นเสนาบดีของแคว้นเหลียง ยุคนี้ไม่มีสงครามข้อนี้ก็ดีสุด ๆ

ในยุคที่ถือเอาสามีเป็นสิ่งสำคัญนี้นั้น การที่นางสามารถตัดสินใจหย่าร้างได้อย่างเด็ดขาดเช่นนี้ นับเป็นวีรสตรีในหมู่สตรี หลังจากพระชายาเฉียนร้องไห้ยกใหญ่ และระบายออกมาแล้ว อารมณ์ถึงได้ดีขึ้น