หย่าสามีมาเป็นวีรสตรีเคียงสนามรบ Novels & Stories

ในยุคที่ถือเอาสามีเป็นสิ่งสำคัญนี้นั้น การที่นางสามารถตัดสินใจหย่าร้างได้อย่างเด็ดขาดเช่นนี้ นับเป็นวีรสตรีในหมู่สตรี หลังจากพระชายาเฉียนร้องไห้ยกใหญ่ และระบายออกมาแล้ว อารมณ์ถึงได้ดีขึ้น

ทั้งสองพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็แยกย้ายกันออกไปทำตามคำสั่งของแม่ทัพอย่างเคร่งครัด ************************ ที่เรือนสกุลหลี่ จางเยี่ยนฟางนอนอยู่ในอ้อมแขนของหลี่โม่เทียนด้วยใบหน้าที่โศกเศร้า สามีได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพเพียงไม่นานก็จะต้องออกสู่สนามรบเสียแล้ว ที่ผ่านมาเอาแต่สร้างผลงานจนแทบไม่ม ีเวลาให้ หลังจากที่เป็นรองแม่ทัพก็อยู่แต่ในค่ายทหารไม่ค่อยได้กลับเรือน ตนเป็นภรรยาที่คอยอยู่ดูแลพ่อแม่สามีที่บ้านก็รู้สึกเปล่าเปลี่ยวใจยิ่งนัก

“เช่นนั้นก็มารอดูกันเถิด…ว่าระหว่างแม่ทัพโม่สิ้นใจกลางสนามรบกับนางมีสามีใหม่ก่อนสิ่งใดจะเกิดขึ้นก่อนกัน” ราวกับว่ามีน้ำมันสาดใส่กองเพลิงจนโหมกระหน่ำลุกโชน โม่เหยียนซวี่พุ่งตรงเข้ามา มืออีกข้างกำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดชัดขึ้นมา “อย่าคิดว่าหาไม่กล้าทำอันใดเจ้า…เว่ยอี้ !”

“แว่วมาว่าหลานเขยเป็นทหารนี่” “ไอหยา…ผู้หญิงน่ะ แต่งงานก็กลายเป็นคนอื่นแล้ว สุดท้ายก็ต้องกลับมาตายที่บ้านเกิดกับสามีนั่นแหละ”

“ที่เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าหลิงเหยียนมีสตรีอื่นนอกจากเจ้าใช่ไหม” “เจ้าค่ะ หลังจากที่เขากลับมาจากสนามรบ เขาได้พาสตรีผู้หนึ่งกลับมาด้วย มิหนำซ้ำนางยังตั้งครรภ์ ในตอนนั้นข้าไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้จึงได้เอ่ยปากขอหย่าขาดจากเขา”

งมือทำอาหารและไปรับประทานอาหารกับพ่อแม่สามีที่บ้านใหญ่ จนคนในบ้านชักจะเห็นใจเจ้าสาวอย่างคีตกาที่ต้องนอนเฝ้าเรือนหอเพียงลำพัง มีหน้าที่แค่ดูแลพ่อแม่สามีไปวันๆ ในขณะที่สามีร่อนเร่ไปอยู่กับหญิงอื่น จนบางครั้งหญิงสาวก็ได้ยินคนรับใช้พูดถึงเธอและสามีเส็งเคร็งว่าอีกไม่นานก็ค งต้องหย่าร้างกัน แล้วภวิศก็ต้องพาคุณผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่ หากเธอไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อทวงศักดิ์ศรีของเมียตีตรากลับมาเสียที

สวนที่เคยเป็นสนามรบขนาดย่อมของภรรยาเอกและเหล่าอนุภรรยา บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องโวยวาย ไร้ซึ่งฉากละครตบตาที่เขาแสนจะเอือมระอา "......" เขาเคยคาดการณ์ไว้ว่า หลังจากวันที่ หลินเวย บุกมาเจรจาเรื่องหย่าถึงในห้องนี้ นางจะต้องแผลงฤทธิ์อะไรสักอย่าง อาจจะเป็น การแกล้งป่วยหนัก แกล้งผูกคอตาย หรือไม่ก็อาละวาดทำลายข้าวของเพื่อเรียกร้องความสนใจและยื้อเวลาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

วันนี้พวกนางไปที่ตลาด เห็นผู้คนพากันพูดถึงเรื่ององค์หญิงสิบสามที่ยอมแต่งงานไกลบ้านเพื่อบ้านเมือง ทว่ากลับพบกับสามีใจโฉด (ท่านอ๋องสาม) นางยอมอดทนเพื่อไม่ให้เกิดสงครามระหว่างสองแคว้น จนกระทั่งท่านอ๋องสามมีหญิงใหม่ นางจึงขอหย่าขาดออกมาอย่างสง่างาม ศิษย์พี่เล็กเล่าอย่าง ออกรส จนสุ่ยอีอีกลายเป็นวีรสตรีผู้น่าเชิดชู มิต่างจากหวังเจาจวินที่ยอมเสียสละตนเองเพื่อแผ่นดิน

“ไม่เอา ข้าจะกลับบ้านไปเป็นภรรยาที่แสนอ่อนแอให้สามีปกป้องดีกว่า พวกท่านจะให้สตรีที่แสนบอบบางเช่นข้ามาอยู่ในสนามรบได้ยังไง” “ไม่ใช่ว่าตอนนี้เจ้าก็มาแล้วหรือ แถมยังมีกระบองเหล็กของเจ้าอีก อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าทหารในค่ายย่อยที่เป็นทัพหน้าของสามีเจ้าแอบเรียกเจ้าว่าเทพแห่งความตายบ้าง ล่ะ เทพแห่งสงครามบ้างล่ะ” หยวนจิ้ง “ใครเรียกกัน ข้าไม่เห็นเคยได้ยิน”

ตรสาว ให้มาเรียนรู้งานของสตรีในเรือนหลัง เพราะอีกไม่นานบุตรสาวก็จะเข้าสู่วัยปักปิ่นแล้ว ซูเยว่ซินเองก็รู้แก่ใจดี ว่ากลับจวนมาแล้วนางต้องพบเจอกับเรื่องอันใด ทว่านางก็ไม่มีหนทางที่จะหลบลี้หนีหน้ามารดาไปได้ “มีสตรีใดบ้าง ออกไปวิ่งเพ่นพ่านอยู่ในสนามรบกับพวกบุรุษเยี่ยงเจ้า ตั้งแต่นี้ต่อไป ให้อยู่แต่ในเรือน คอยเรียนรู้งานของสตรีกับแม่” ซูฮูหยินกล่าวออกมาทันทีหลังจากที่ต้อนรับการกลับมาของสามีและลูกๆ เสร็จ