หลังข้ามเข้านิยาย ฉันถูกทรราชผู้หลงผิดตามเอาใจ Novels & Stories

หลังจากที่โดนสอดใส่มาก่อนหน้า ในตอนนี้ช่องทางนั้นอ่อนนุ่มมากยิ่งขึ้น จนทำให้ใส่นิ้วเข้าไปได้ง่ายจนสุดข้อนิ้ว โดยที่เฟิร์สนั้นไม่รอช้า เมื่อใส่เข้าไปได้ จึงรีบขยับกระแทกในทันที ทำให้ภายในห้อง เต็มไปด้วยเสียงน้ำเสียงดังฉ่ำแฉะ ดังอยู่ภายในห้องที่ต้องใช้ร่วมกับเจ้าบ่าว แต่ในตอนนี้กลับได้ใช้กับชู้รักแทน

ฟางเซี่ยนเซี่ยนทำท่าจะร้องไห้โฮ ที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่ว่าหญิงสาวหวาดกลัวเขา เพียงแต่คิดว่าตอนนี้ตนกำลังกลายมาเป็นผู้หญิงหลงยุค เดิมทีเคยอ่านเจอแต่ในนิยาย ใครจะรู้ว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วจริง ๆ “ฮื่อ…นี่เราทะลุมิติมาเหรอเนี่ย แต่ว่าจะต้องมาเป็นเมียโจรเนี่ยนะ ปก ติเขาทะลุมาก็เป็นนางเอกหรือไม่ก็นางร้ายกลายเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงเป็นเมียโจรไปได้ ฮื่อ…”

“หนีบเอาไว้ อย่าให้หลุด” วรรณนรีใจเต้นไม่ส่ำ ถูกลุคคาพาขึ้นบันไดด้วยท่าที่หวาดเสียวไม่พอ ยังโดนเขาใช้คำพูดล่อแหลมใส่อีก แต่ประสบการณ์ที่แปลกใหม่นี้วรรณนรีไม่นึกรังเกียจเลยสักนิด ตรงข้ามเธอกลับตื่นเต้นเหมือนได้เปิดโลกใหม่ยังไงยังงั้น แต่ละย่างก้าวของลุคคา สะเทือนถึง ทรวงในไม่เกินจริง

หญิงสาวตกใจจนหน้าซีดเผือด หากนางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกนิยายจริงๆ ก็เท่ากับว่าอุบัติเหตุในรถแท็กซี่ในชีวิตจริงของนางได้คร่าชีวิตนางไปแล้วใช่หรือไม่! นางทดลองหยิกไปที่หลังมืออีกข้างของตัวเองแรงๆ เจ็บ..นางไม่ได้ฝันไป! นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เคยอ่าน!

เซี่ยหลันได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ นี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพลวงตา เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตัวร้ายที่เธอเขียนขึ้นมาจริง ๆ ตัวร้ายที่ต้องเจอกับจุดจบ ที่สุดเวทนา เพราะความโง่เขลาและความเอาแต่ใจของตนเอง เซี่ยเหมยลี่…. นางร้ายผู้โง่เขลา เอาแต่ใจ หลงรักองค์ชายรองหลี่จิ้ง

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ร่างบางก็รีบคว้ายาคุมกำเนิดในกระเป๋ากางเกงออกมาทาน ก่อนจะกระดกน้ำตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกังวล หวังว่าเธอจะไม่ท้องตามเนื้อเรื่องในนิยายบ้าๆ นั่นนะ "โธ่เอ๊ย ทำไมฉันต้องทะลุมิติมาอยู่ในนิยายตอนมีอะไรกับตัวร้ายด้วยนะ " หลิวซินเยว่พึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ไหนๆ ก็จะส่งเธอมาทั้งทีน่าจะให้เธอตั้งตัวบ้างไม่ใช่ตื่นขึ้นมาก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว

ความรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังและถูกเย้ยหยันยังคงชัดเจนอยู่ในใจ มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดมาก ทั้งโกรธ ผิดหวัง และเสียใจ จนคิดว่าไม่อาจที่จะไว้วางใจเขาได้อีก การถูกทรยศจากคนที่ตัวเองรัก คนที่ไว้ใจและห่วงใย ทำให้นางรู้สึกหลงทางและสับสน สงสัยเหลือเกินว่าคนผู้นี้ ทำร้ายนางได้อย่างไร "กรุณาหลีกทางด้วยเจ้าค่ะ" จ้าวหลี่เชี่ยนเอ่ยกับเขาอย่างใจเย็น นางอยากไปให้พ้นจากตรงนี้ ก่อนที่จะไม่อาจอดกลั้นน้ำตาได้ไหวอีกต่อไป

ไม่รู้ว่าเพราะไม่ค่อยมีสติไม่สร่างเมาหรืออาจจะเรียกว่าเต็มใจแต่ขาเจ้ากรรมก็ก้าวเดินตามแรงชักจูงของคนที่แอบชอบไปโดนไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน ขึ้นลิฟต์มาจนถึงหน้าห้องพักห้องหนึ่งคนที่พาเธอมาก็แตะคีย์การ์ดเข้าไปในห้อง

‘ไม่ว่านี้จะเป็นเรื่องจริงหรือการแสดง ข้าก็จะไม่มีวันโดดลงไปในหลุมพรางของท่านเป็นอันขาด เฉินห้าวหนาน’ ฮั่วเหลียนทำเพียงก้าวตามร่างสูงกลับเข้าไปในเรือน นางเหมือนกำลังเป็นเหยื่อ ที่รอวันให้เขากลืนกินอย่างไรไม่รู้

‘บ้าเอ๊ย…’ ‘นี่ข้ากำลังได้รับผลกระทบจากการต่อต้านบทละครในนิยายอยู่งั้นหรือ? หัวใจเจ้ากรรมที่ถูกกำหนดด้วยปลายพู่กันของนักเขียน คงถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่านางต้องหลงรักพระเอก นี่สินะ… ความรู้สึกเจ็บจี๊ดในอกที่นางไม่เคยเข้าใจมาก่อน